IV. Ka. 159/17

Sprawa dotyczyła oskarżonego M. D., który jako kierowca pojazdu uprzywilejowanego, wjechał na skrzyżowanie na czerwonym świetle, nie zachowując szczególnej ostrożności. W wyniku tego zdarzenia doszło do kolizji z innym pojazdem, a pasażer radiowozu, F. C., odniósł obrażenia, które doprowadziły do jego śmierci. Sąd Rejonowy w B. uznał M. D. winnym popełnienia przestępstwa z art. 177 § 2 k.k. i wymierzył mu karę grzywny. Obrońca oskarżonego złożył apelację, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7 k.p.k. (dowolna ocena dowodów), art. 5 § 2 k.p.k. (nieusunięcie wątpliwości) oraz art. 201 k.p.k. (nie rozpatrzenie zarzutów do opinii biegłego). Kwestionowano ustalenia faktyczne dotyczące koloru świateł na skrzyżowaniu oraz ewentualnego przyczynienia się pokrzywdzonego do wypadku. Sąd Okręgowy, analizując apelację, uznał ją za niezasadną. Sąd odwoławczy stwierdził, że ustalenia faktyczne Sądu I instancji są prawidłowe i wynikają z niebudzącej zastrzeżeń oceny dowodów. Podkreślono, że zarzuty apelacji miały charakter polemiczny i opierały się na subiektywnej interpretacji dowodów. Sąd Okręgowy szczegółowo odniósł się do kwestii sygnalizacji świetlnej, wyjaśniając jej acykliczny charakter z akomodacją, co uniemożliwiało precyzyjne odtworzenie faz ruchu z dnia zdarzenia. Uznano, że nie było podstaw do przypisania pokrzywdzonemu Z. B. przyczynienia się do wypadku, gdyż poruszał się on prawidłowo na zielonym świetle, a manewr oskarżonego zza ciężarówki uniemożliwił mu reakcję obronną. Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając karę za łagodną i adekwatną do stopnia zawinienia.

Zagadnienia prawne (3)