IV KA 1580/25

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 1580/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Krzyków we Wrocławiu z dnia 24 października 2025 r., sygn. akt VII K 681/25 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒  na korzyść ☒  na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐co do winy ☒co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.1. Ustalenie faktów 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 0.12.2. Ocena dowodów 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. Zarzut obrońcy oskarżonego: Obraza przepisów postępowania, mająca wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to: 1) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oraz kontrolowanej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy, a dokonanie oceny dowodów w sposób dowolny, w szczególności przejawiające się w:  uznaniu za wiarygodne przesłuchania pokrzywdzonej z 18 lipca 2025 r. w zakresie, w jakim ta wskazała, iż oskarżony położył się na niej, przyciskając ją do ziemi ciężarem swojego ciała, uniemożliwiając tym samym skuteczny opór, który pokrzywdzona wyrażała nie tylko słownie, ale i poprzez próbę odepchnięcia B. V. , podczas gdy pozostają one w oczywistej sprzeczności z nagraniem z monitoringu, z którego wynika, iż pokrzywdzona po rzekomym zdarzeniu nie wykazuje obawy przed oskarżonym, a także w sprzeczności z opinią sądowo-psychologiczną pokrzywdzonej wskazującą, że psychologiczne kryteria wiarygodności D. X. są znacznie ograniczone;  uznaniu za wiarygodne przesłuchania pokrzywdzonej z 18 lipca 2025 r. w zakresie powstania świeżych obrażeń na jej ciele w wyniku okoliczności podawanych przez pokrzywdzoną, podczas gdy nie został wzięty pod uwagę fakt wskazany w opinii sądowo-lekarskiej, a mianowicie skłonność pokrzywdzonej do samookaleczania; 2) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez wydanie wyroku bez oparciu się w uzasadnieniu na kluczowym dowodzie, a więc zapisie z monitoringu z przebiegu zdarzenia, podczas gdy dowód ten potwierdza obiektywnie, iż po zaistniałym zdarzeniu pokrzywdzona oraz oskarżony szli obok siebie, a w trakcie oglądu zapisu monitoringu na całej drodze przejścia pokrzywdzonej w towarzystwie oskarżonego nie ujawniono, aby oskarżony stosował jakąkolwiek przemoc wobec pokrzywdzonej, szarpał pokrzywdzoną, ciągnął ją za odzież oraz wykonywał ruchy, które mogłyby wskazywać, że zmusza ją do czegoś, a także z zapisu monitoringu nie wynika, aby pokrzywdzona wzywała pomocy od którejkolwiek osoby, którą mijała lub też pracownika ochrony; 3) art. 5 § 2 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie rozstrzygnięcia na korzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości odnośnie do faktycznego przebiegu zdarzenia przy wynikającej z opinii sądowo-psychologicznej ograniczonej wiarygodności pokrzywdzonej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty nie były zasadne. Rozpoczynając od podniesionego zarzutu obrazy 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. , wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego pomiędzy zeznaniami pokrzywdzonej D. X. , która wskazywała, że oskarżony B. V. w trakcie zdarzenia położył się na niej, przyciskając ją do ziemi ciężarem swojego ciała, uniemożliwiając tym samym skuteczny opór, a dowodem z nagrania z monitoringu wcale nie zachodzi sprzeczność i nagranie to bynajmniej nie podważa wiarygodności zeznań pokrzywdzonej. Rzeczywiście, na nagraniu widać, jak po zdarzeniu pokrzywdzona przechodzi przez teren Dworca Głównego (...) , kierując się w stronę galerii handlowej, a w ślad za nią idzie oskarżony; przy czym obie te osoby znajdują się bliskiej odległości, oskarżony momentami próbuje nawiązywać kontakt z oskarżoną, ta zaś chwilami odwraca się w jego kierunku, jednak z okoliczności tej nie sposób wywodzić takich wniosków, jak czyni to skarżący. Nie wyklucza to bowiem, że doszło wcześniej do zdarzenia opisywanego przez pokrzywdzoną. Przedstawiona przez nią wersja znajduje bowiem potwierdzenie w całokształcie pozostałych ustalonych okoliczności, w szczególności w tym, że na ciele pokrzywdzonej stwierdzono świeże obrażenia odpowiadające przedstawionemu przez nią przebiegowi zdarzenia w postaci otarć naskórka na piersi lewej i prawej, otarć naskórka na grzbiecie, podbiegnięcia krwawego i otarć naskórka na pośladku prawym, podbiegnięć krwawych na udzie prawym i lewym (opinia sądowo-lekarska, k. 46-47), także na ciele pokrzywdzonego stwierdzono obrażenia, które odpowiadają przedstawionemu przez pokrzywdzoną przebiegowi zdarzenia, a wreszcie w tym, że – jak wynikało z dowodów z zeznań świadków R. D. i D. K. oraz korespondencji pokrzywdzonej z D. K. – bezpośrednio po dotarciu do galerii handlowej sąsiadującej z Dworcem Głównym pokrzywdzona zamknęła się w toalecie, skontaktowała się ze swoim partnerem i nie opuszczała tego miejsca aż do czasu jego przyjazdu, a po zdaniu relacji z tego, co się wydarzyło, była silnie wzburzona i nie można było już z nią nawiązać kontaktu. Taki sposób zachowania pokrzywdzonej w świetle zasad doświadczenia życiowego, przy uwzględnieniu jej młodego wieku, można uznać za w pełni zrozumiały i adekwatny do sytuacji. Na nadinterpretacji polega zarzut skarżącego, iż z dowodu z monitoringu wynika brak obawy pokrzywdzonej – pokrzywdzona, w wyjątkowo stresującej, wręcz traumatycznej dla niej sytuacji, zareagowała w taki sposób, jaki uznała za słuszny – udając się w pierwsze, „bezpieczne” w jej odczuciu miejsce, to jest do pobliskiej galerii handlowej, gdzie zamknęła się w toalecie i wezwała swojego partnera, by po nią przyjechał. Nie każda osoba, i to nawet taka o większym niż pokrzywdzona doświadczeniu życiowym, w analogicznej w sytuacji od razu zareagowałaby bezzwłocznym wezwaniem pomocy, krzykiem w miejscu publicznym, chęcią natychmiastowej konfrontacji z oskarżonym, a tak zdaje się uważać skarżący, formułując zarzut, iż zachowanie D. X. po zdarzeniu miałoby przeczyć wiarygodności podanej przez nią wersji. Faktem jest, że w opinii sądowo-psychologicznej stwierdzono, iż psychologiczne kryteria wiarygodności pokrzywdzonej są znacznie ograniczone. Wniosku tego nie można jednak odczytywać w oderwaniu od szerszego uzasadnienia, w którym wskazano, że „świadek może nie oceniać właściwie własnych reakcji, wypowiadanych treści, nie mieć pełnej kontroli poznawczej oraz intelektualnej nad własnym zachowaniem oraz zachowaniem innych osób. (…) W związku z używaniem substancji psychoaktywnych [ trzeba jednak dodać, że chodzi tu o spożycie alkoholu – z zeznań pokrzywdzonej wynikało, iż spożywała wcześniej alkohol – dwie puszki piwa ] mogła wystąpić częściowa niepamięć zdarzeń, ich kolejności występowania, chronologii, problem z dokładną lokalizacją zdarzeń w czasie. Spostrzeganie w zakresie zachowań swoich oraz innych osób może nie być pełne. Mogą pojawiać się błędy w logicznym myśleniu, myśleniu przyczynowo-skutkowym, krytycyzmem, opóźnieniem czasu reakcji, obniżeniem kontroli zachowań i popędów. Ograniczenia mogą wynikać również z cech osobowości, poziomu dojrzałości społeczno-emocjonalnej oraz wtórnej negatywnej oceny sytuacji, w tym wpływów środowiskowo-społecznych” (k. 123). Jednocześnie biegła wykluczała konfabulację czy skłonność do tzw. kłamstwa patologicznego (k. 123). Powyższe zastrzeżenia w zakresie przydatności zeznań pokrzywdzonej zostały należycie wzięte pod uwagę przez Sąd Rejonowy, który dokonał ich oceny z należytą ostrożnością, wskazując, że w zasadniczych punktach są wiarygodne, znajdują potwierdzenie w reszcie zgromadzonego materiału dowodowego, a ewentualne nieścisłości nie świadczą o niezgodności z prawdą kluczowych elementów tychże zeznań; ponadto nie ujawniły się też żadne okoliczności, które tłumaczyłyby, z jakiego powodu pokrzywdzona miałaby bezpodstawnie oskarżać B. V. (zob. uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego, k. 230v-231). Mając na uwadze powyższe okoliczności, nie można zgodzić się z również zarzutem pominięcia okoliczności wskazanej w opinii sądowo-lekarskiej w postaci stwierdzonej u pokrzywdzonej skłonności do samookaleczenia. Mając do dyspozycji wszystkie pozostałe dowody, które uwiarygodniały wersję podaną przez pokrzywdzoną, jako w pełni uzasadnione jawią się wnioski, do jakich doszedł Sąd Rejonowy, uznając relację pokrzywdzonej za wiarygodną. Sugestie, że obrażenia pokrzywdzonej mogą mieć związek skłonności do samookaleczeń są oparte wyłącznie na spekulacjach. Nielogiczne i niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego byłoby przyjęcie w świetle treści zeznań pokrzywdzonej, zeznań świadków opisujących jej zachowanie po zdarzeniu, wreszcie obu opinii sądowo-lekarskich, że świeże obrażenia na ciele pokrzywdzonej są skutkiem samookaleczenia. Skoro rodzaj tych obrażeń koresponduje z treścią zeznań pokrzywdzonej, to logicznym wnioskiem było uznanie jej zeznań za wiarygodne, tym bardziej, że znajdowały potwierdzenie w także w dowodach z zeznań pozostałych świadków. Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez wydanie wyroku bez oparciu się w uzasadnieniu na kluczowym dowodzie, to jest zapisie z monitoringu z przebiegu zdarzenia, wskazać trzeba, że w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia rzeczywiście nie dokonano oceny tego dowodu, co stanowi uchybienie, bowiem był to dowód ujawniony w trybie art. 394 § 1 i 2 k.p.k. i jako taki stanowił podstawę ustaleń faktycznych. Uchybienie to pozostaje jednak bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, co przesądza o bezzasadności podniesionego zarzutu. Analiza zawartości nagrań z monitoringu nie podważa bowiem ustaleń poczynionych przez Sąd meriti . Prawdą jest – na co wskazuje skarżący – że w trakcie oglądu zapisu monitoringu na całej drodze przejścia pokrzywdzonej w towarzystwie oskarżonego nie ujawniono, aby oskarżony stosował jakąkolwiek przemoc wobec pokrzywdzonej, szarpał pokrzywdzoną, ciągnął ją za odzież oraz wykonywał ruchy, które mogłyby wskazywać, że zmusza ją do czegoś, a także, by pokrzywdzona wzywała pomocy od którejkolwiek osoby, którą mijała lub też pracownika ochrony. Rzecz jednak w tym, że okoliczności te podważają ustaleń co do przebiegu zdarzenia, do którego doszło bezpośrednio przedtem. Z przyczyn szerzej opisywanych wyżej reakcja pokrzywdzonej, która nie wzywała głośno pomocy, nie uciekała, lecz zamiast tego szybko udała się do pierwszego miejsca, która uznała za bezpieczne, tj. galerii handlowej, gdzie zamknęła się w łazience, skąd nie wychodziła aż do przyjazdu partnera, jest zrozumiała, da się uzasadnić stanem, w jakim znajdowała się pokrzywdzona, dla której całe zdarzenie miało wyjątkowy charakter. Opisywane przez świadków zachowanie pokrzywdzonej już po przyjeździe partnera potwierdza tylko, w jak silnym stanie wzburzenia się znajdowała. Nie jest więc tak, jak sugeruje skarżący, że pokrzywdzona w zwyczajny sposób towarzyszyła oskarżonemu podczas przejścia przez teren dworca PKP i że miałoby to świadczyć o tym, iż właściwie nic wcześniej się nie wydarzyło. Tak też słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, a zapis dowodu z monitoringu nie podważa trafnej oceny reszty zgromadzonego materiału dowodowego, która miała decydujący wpływ na treść poczynionych ustaleń. Całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. , bowiem nie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości, podczas gdy zasada in dubio pro reo może znaleźć zastosowanie jedynie w ostateczności, kiedy w oparciu o dostępny materiał dowodowy wyczerpane zostały możliwości poczynienia ustaleń i nie ma możliwości rozstrzygnięcia danej okoliczności (zob. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 31 sierpnia 1979 r., sygn. akt IV KR 173/79, OSNPG 1980, nr 2, poz. 24; postanowienie Sądu Najwyższego z 16 czerwca 2005 r., sygn. akt II KK 257/05, OSNKW 2005, nr 9, poz. 86; wyrok Sądu Najwyższego z 10 lutego 2011 r., sygn. akt V KK 281/10, OSNKW 2011, nr 2, poz. 20). Nie było tak w niniejszej sprawie, gdzie Sąd mógł skonfrontować twierdzenia oskarżonego z zeznaniami pokrzywdzonej i pozostałych świadków. Tak też uczynił Sąd Rejonowy, prawidłowo przyjmując, że – pomimo konieczności ostrożnej oceny zeznań pokrzywdzonej, tj. z uwzględnieniem wniosków opinii sądowo-psychologicznej – w odniesieniu do kluczowych okoliczności zeznaniom tym należało przyznać walor wiarygodności, której to cechy należało z kolei odmówić wyjaśnieniom oskarżonego. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec stwierdzenia niezasadności podniesionego zarzutu brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego. 3.2. Zarzut obrońcy oskarżonego: Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, będący konsekwencją obrazy prawa procesowego, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż:  pokrzywdzona wykazywała strach bezpośrednio po zdarzeniu, podczas gdy z zapisu monitoringu z przebiegu zdarzenia wynika, że pokrzywdzona szła blisko oskarżonego, a z gestów wykonywanych przez nią można wnioskować, że rozmawiają ze sobą, a kobieta nie wzywała pomocy od którejkolwiek osoby, którą mijała lub też pracownika ochrony;  niewiarygodnym jest możliwość powstania obrażeń u pokrzywdzonej w wyniku otarcia o krzaki, podczas gdy pokrzywdzona ubrana była w bluzkę z dekoltem oraz krótkie spodenki, a zatem nie można wykluczyć możliwość otarcia o krzaki ciała pokrzywdzonej zgodnie z twierdzeniami oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzucane przez skarżącego błędne ustalenie faktyczne miało być następstwem pierwotnego uchybienia w postaci naruszenia art. 7 k.p.k. Wobec tego należy w pierwszej kolejności odesłać do wcześniejszej rozważań, odnoszących się do zarzutu obrazy przepisów postępowania. Nie powielając tej samej argumentacja, raz jeszcze należy podkreślić, że o stanie wzburzenia pokrzywdzonej świadczą dowody z zeznań świadków R. D. i D. K. , zaś reakcja pokrzywdzonej bezpośrednio po zdarzeniu, polegająca na tym, że nie wzywała od razu pomocy, nie uciekała przed oskarżonym, a zamiast tego udała się w pierwsze miejsce, które uznała za bezpieczne, jakim była galeria handlowa, a dokładnie toaleta, w której zamknęła się i oczekiwała na przyjazd partnera, nie podważają wiarygodności zeznań pokrzywdzonej w zakresie zdarzenia, do jakiego doszło wcześniej. Odnosząc się z kolei do kwestii powstania otarć na ciele pokrzywdzonej w sposób opisywany przez oskarżonego, wskazać należy, że wersja ta nie wytrzymuje konfrontacji z dowodami bezpośrednio lub pośrednio wskazującymi na inne źródło obrażeń pokrzywdzonej, a mianowicie zeznaniami samej pokrzywdzonej oraz zeznaniami D. K. i R. D. . Nietrafne było w tej sytuacji przyjęcie, że obrażenia te powstały w wyniku otarcia o krzaki. Nie tłumaczyłoby to, z jakiego powodu pokrzywdzona znajdowała się w stanie tak silnego wzburzenia po zdarzeniu; nie wyjaśniałoby to również przyczyn, dla których pokrzywdzona miałaby całkowicie bezpodstawnie oskarżyć obcą dla niej osobą, jaką jest oskarżony. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec stwierdzenia niezasadności podniesionego zarzutu brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego. 3.3. Zarzut obrońcy oskarżonego: Rażąca niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu B. V. w sytuacji, gdy wymierzając karę, Sąd nie uwzględnił wszystkich ogólnych dyrektyw wymiaru kary z art. 53 k.k. , a kluczowa dla Sądu okazała się być uprzednia karalność oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut nie był zasadny. Wymierzonej oskarżonemu kary 1 roku pozbawienia wolności nie sposób uznać za rażąco surową. Skoro w myśl art. 11 § 3 k.k. podstawę wymiaru kary stanowił art. 197 § 2 k.k. , to wymierzając karę Sąd poruszał się w granicach od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności. Kara w wymiarze 1 roku jest wyraźnie zbliżona do dolnej granicy ustawowego zagrożenia, co zresztą rzeczywiście świadczy o jej rażącej niewspółmierności, jednak w zupełnie innym kierunki niż zarzuca to obrońca (zob. 3.4.). Sąd Rejonowy wziął pod uwagę uprzednią karalność oskarżonego, co zrozumiałe, tym bardziej, że oskarżony był wcześniej karany za czyn kwalifikowany z tego samego przepisu, tj. z art. 197 § 2 k.k. Nie jest jednak tak, że był to jedyny czynnik wpływający na wymiar kary. Jak wynika z lektury uzasadnienia w tej części, Sąd Rejonowy wziął pod uwagę również kwestię świadomości naganności popełnionego czynu, następstw zdarzenia dla pokrzywdzonej, przy czym, na co należy zwróci uwagę w kontekście zarzutu rażącej surowości kary, Sąd zaakcentował przy tym okoliczności korzystne dla oskarżonego, jakimi były brak drastycznego charakteru czynu oraz brak poważnych obrażeń fizycznych u pokrzywdzonej. Z tych powodów należało uznać podniesiony zarzut za bezzasadny. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku i wymierzenie kary w dolnych granicach ustawowych przewidzianych za przedmiotowy czyn. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec stwierdzenia niezasadności podniesionego zarzutu brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego. 3.4. Zarzut oskarżyciela publicznego: Rażąca niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu poprzez nienależyte uwzględnienie okoliczności obciążających, a w szczególności sposobu działania oskarżonego, stopnia społecznej szkodliwości, jego uprzedniej karalności, a także nieuwzględnienie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć wobec sprawcy oraz potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, co skutkowało wymierzeniem oskarżonemu zbyt łagodnej kary za przypisane mu przestępstwo z art. 197 § 2 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i wymierzenie mu kary 1 roku pozbawienia wolności. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut oskarżyciela publicznego należało uznać za zasadny. W ocenie Sądu odwoławczego wymierzenie oskarżonemu kary 1 roku pozbawienia wolności w sytuacji, gdy granice wymiaru kary za czyn kwalifikowany z art. 197 § 2 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. sytuowały się pomiędzy 6 miesiącami a 8 latami pozbawienia wolności, spełnia kryterium „rażącej niewspółmierności” w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. Warto w tym miejscu przypomnieć, że w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego rażąca niewspółmierność kary występuje wówczas, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wtedy, gdy na podstawie ustalonych okoliczności sprawy, które powinny mieć decydujące znaczenie dla wymiaru kary, można przyjąć, że występuje wyraźna różnica między karą wymierzoną a karą, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo (zob. wyroki SN: z 11 kwietnia 1985 r., sygn. akt V KRN 178/85, OSNKW 1985, nt 7–8, poz. 60; z 22 października 2007 r., sygn. akt SNO 75/07, LEX nr 569073; z 26 czerwca 2006 r., sygn. akt SNO 28/06, LEX nr 568924; z 30 czerwca 2009 r., sygn. akt WA 19/09, OSNwSK 2009, poz. 1255). W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności, czyli karę w takim samym wymiarze, jak ta, jaką orzeczono wobec oskarżonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Głogowie z dnia 18 października 2022 r., sygn. akt II K 278/22, za czyn kwalifikowany również z art. 197 § 2 k.k. , jakiego oskarżony dopuścił się w grudniu 2021 r., a więc ok. trzy i pół roku przed popełnieniem czynu objętego niniejszym postępowaniem. Jedyna istotna różnica pomiędzy reakcją na oba te czyny sprowadza się do tego, że wykonanie kary orzeczonej w sprawie II K 278/22 Sądu Rejonowego w Głogowie zostało warunkowo zawieszone na okres próby, podczas gdy w niniejszej sprawie zastosowanie instytucji o charakterze probacyjnym nie było już formalnie dopuszczalne ( art. 69 § 1 k.k. a contrario ). W ocenie Sądu odwoławczego orzeczenie wobec oskarżonego kary w identycznym wymiarze za taki sam czyn, i to popełniony zaledwie kilka lat później, pomija okoliczność, że oskarżony nie wyciągnął żadnych wniosków z poprzedniego skazania. Okoliczność ta znajduje dodatkowe potwierdzenie w postawie oskarżonego, który nie wykazuje się jakimkolwiek krytycyzmem wobec swojego postępowania. Biorąc pod uwagę, że oskarżony dopuścił się czynu o wysokim stopniu społecznej szkodliwości, godząc w dobro prawnie chronione w postaci wolności seksualnej, ponadto dopuścił się tego czynu na szkodę osoby bardzo młodej, mającej zaledwie 18 lat, a nadto mając na uwadze brak okoliczności łagodzących oraz sposób zachowania po popełnieniu przestępstwa, w tym brak starań o choćby tylko złagodzenie rozmiarów krzywdy doznanej przez pokrzywdzoną, należało dojść do przekonania, że orzeczona kara jest rażąco łagodna i wymaga zmiany poprzez podwyższenie jej wymiaru. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary trzech lat pozbawienia wolności. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek skarżącego należało uznać za częściowo zasadny. Jakkolwiek trzeba zgodzić się, że orzeczona kara była rażąco łagodna, to jednak rację miał też częściowo Sąd Rejonowy, wskazując w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że konieczne było wyważenie proporcji uwzględniającej przypadki innych zachowań tego rodzaju jak popełniony przez oskarżonego czyn, mające bardziej drastycznym charakter. Stąd też należało przyjąć, że wystarczające będzie podwyższenie orzeczonej kary do 2 lat pozbawienia wolności, ale już nie do 3 lat, jak wnioskował o to skarżący. Kara pozbawienia wolności w takim właśnie wymiarze jest zdaniem Sądu odwoławczego współmierna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, a także realizuje wszystkie cele o charakterze prewencyjnym, jak również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.15.2.1. Przedmiot i zakres zmiany Wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia- D. we Wrocławiu z dnia 24 października 2025 r., sygn. akt VII K 681/25. Apelacja obrońcy oskarżonego B. V. nie zasługiwała na uwzględnienie. Apelacja oskarżyciela publicznego była zasadna w części, o czym szerzej wypowiedziano się w pkt 3.4. Wobec powyższego dokonano zmiany zaskarżonego wyroku w ten sposób, że wymierzoną oskarżonemu karę pozbawienia wolności podwyższono do 2 lat, zaś w pozostałej części utrzymano w mocy zaskarżony wyrok. Zwięźle o powodach zmiany Podstawę wymiaru kary w niniejszej sprawie – zgodnie z art. 11 § 3 k.k. – stanowił art. 197 § 2 k.k. przewidujący zagrożenie od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności. W ocenie Sądu odwoławczego, kierując się dyrektywami wymiaru kary wymienionymi w art. 53 § 1 k.k. , w szczególności uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego, jak również bacząc, by dolegliwość kary nie przekraczała stopnia winy, należało dojść do wniosku, że karą słuszną i sprawiedliwą będzie kara 2 lat pozbawienia wolności. Jest to kara istotnie surowsza bo dwukrotnie wyższa niż ta, orzeczona w zaskarżonym wyroku, przy czym jej wymiar wyklucza możliwość jej odbycia w warunkach dozoru elektronicznego. Kara w takim wymiarze będzie stanowiło dla oskarżonego odczuwalną dolegliwość, uświadomi mu naganność jego postępowania i powstrzyma od podobnych zachowań w przyszłości. Z drugiej strony jest to kara w dalszym ciągu pozostająca bliżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, co jest uzasadnione brakiem drastycznego charakteru popełnionego czynu i szczególnie ciężkich następstw zdarzenia dla pokrzywdzonej. 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Podstawę zasądzenia kosztów nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu na rzecz obrońcy stanowił art. 29 ust. 1 Prawa o adwokaturze (Dz.U. z 2024 r. poz. 1564 ze zm.), zgodnie z którym koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ponosi Skarb Państwa albo jednostka samorządu terytorialnego, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Takim przepisem szczególnym jest art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. , w myśl którego wydatki Skarbu Państwa obejmują w szczególności wypłaty dokonane z tytułu nieopłaconej przez strony pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokatów lub radców prawnych. Wysokość kosztów została obliczona na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2026 r. poz. 87), a następnie podwyższona o należną stawkę podatku od towarów i usług, co łącznie dało kwotę 1033,20 złotych. IV. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 624 § 1 k.p.k. , stosowany odpowiednio w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 634 k.p.k. Mając na uwadze sytuację majątkową oskarżonego, nie posiadającego majątku większej wartości, aktualnie odbywającego karę pozbawienia wolności, jak również fakt, że również w niniejszym postępowaniu został skazany na karę o charakterze izolacyjnym, należało uznać, że uiszczenie kosztów byłoby dla niego zbyt uciążliwe, co przemawiało za zwolnieniem od obowiązku ich uiszczenia w całości. 7. PODPIS SSO Dorota Nowińska SSR del. do SO Artur Kowalczyk SSO Grzegorz Szepelak 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1. Podmiot wnoszący apelację Obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Przypisanie oskarżonemu winy i sprawstwa w zakresie popełnienia przypisanego mu czynu, ewentualnie wymiar orzeczonej kary. 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2. Podmiot wnoszący apelację Oskarżyciel publiczny Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wymiar orzeczonej kary 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐co do winy ☒co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana