IV Ka 139/17

Sygn. akt IV Ka 139/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 maja 2017r. Sąd Okręgowy w Szczecinie w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodnicząca: SSO Władysława Motak Protokolant: st. sekr. sądowy Daria Kozłowska przy udziale Prokuratora Prok. Rej. del do Prok. Okręg. Agnieszki Andrzejewskiej po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2017r. sprawy W. K. oskarżonego z art. 52 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1995r. Prawo Łowieckie na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Goleniowie z dnia 22 listopada 2016r. sygn. II K 64/16 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze i wymierza mu 200 (dwieście) złotych opłaty za to postępowanie. SSO Władysława Motak Sygn. akt IV Ka 139/17 . UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Goleniowie wyrokiem z dnia 22 listopada 2016r. uznał oskarżonego W. K. za winnego popełnienia przestępstwa z art.52 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1995r. Prawo łowieckie ( wyrok - karta 77 akt ). Rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego zaskarżył obrońca oskarżonego. ( apelacja karta 88- 92 akt ). Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Po przeprowadzeniu kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu i wniosków zawartych w apelacji. Nie podzielił Sąd odwoławczy podniesionego apelacją zarzutu, iż Sąd I instancji dopuścił się obrazy prawa procesowego art.7 kpk poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z naruszeniem wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku poprzedzona lekturą akt sprawy dowodzi, iż Sąd i instancji, wbrew twierdzeniom autora apelacji, nie uchybił zasadom swobodnej sędziowskiej ocenie dowodów zawartym w dyspozycji art.7 kpk . To właśnie kierując się wskazanymi wymogami, zasadnie dał wiarę zeznaniom bezpośrednich świadkom zdarzenia M. P. (1) , K. S. , M. J. oraz świadkowi S. S. któremu M. P. przekazał swoje spostrzeżenia, a tym samym odmówił wiarygodności wypowiedziom oskarżonego. Sąd swoje stanowisko logicznie i przekonywująco uzasadnił w treści uzasadnienia. Brak jest racjonalnych podstaw do ich kwestionowania. Za takie nie mogą być uznane okoliczności wskazane w treści apelacji jako że są to okoliczności drugorzędne, nie mające większego znaczenia dla wyjaśnienia istotnych kwestii niezbędnych do wypowiedzenia się w przedmiocie sprawstwa i winy oskarżonego na gruncie zarzucanego mu czynu. Słusznie Sąd orzekający dostrzegł, iż pomiędzy świadkami, a oskarżonym nie istnieją jakiekolwiek animozie, waśnie, konflikty które by rzutowały na prawdziwość ich wypowiedzi, w związku z czym świadkowie nie mieli podstaw aby niesłusznie oskarżonego pomawiać.Oskarżony wszak nie kwestionował, iż był na miejscu zdarzenia, a jedynie twierdził że był biernym obserwatorem. Co z kolei stoi w kolizji z wypowiedziami świadków którzy wyraźnie nakreślili zachowanie oskarżonego zgoła odmiennego od tego jaki opisywał sam oskarżony. Relacje świadków w podstawowych kwestiach są zbieżne, w związku z czym przedstawione przez oskarżonego zachowanie trafnie nie znalazło akceptacji Sądu meriti. Sąd dokonując pierwszoinstancyjnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego respektował również, do czego był zobligowany art.410 kpk , zasadę objęcia oceną całości okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej, stąd nie można zarzucić Sądowi iż ocena jest niepełna. Tak więc uznając, wbrew twierdzeniom autora apelacji, iż Sąd Rejonowy wyrokując w niniejszej sprawie nie dopuścił się naruszenia prawa procesowego i to w stopniu mającym wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, Sąd odwoławczy na podstawie art.437§1 kpk zaskarżony wyrok utrzymał w mocy podzielając tym samym stanowisko Sądu orzekającego co do sprawstwa, winy, oceny prawnej zachowania się oskarżonego, a także rozstrzygnięcia o karze. Orzeczenie o kosztach za postępowanie odwoławcze oparto o przepis art.636§1 kpk . SSO Władysława Motak