IV KA 1071/19

Sygn. akt. IV Ka 1071/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 października 2019 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Marek Poteralski Protokolant Aneta Malewska przy udziale Tadeusza Kaczana Prokuratora Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu 9 października 2019 r. spraw: Ł. O. syna D. i E. z domu S. urodzonego w dniu (...) we W. oskarżonego o przestępstwo z art. 278§1 kk w zw. z art. 64§1 kk i z art. 284§2 kk w zw. z art. 64§1 kk . na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 30 maja 2019r. sygn. akt II K 464/18 ***** I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od Skarbu Państwa (Kasa Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia) na rzecz adwokata K. M. kwotę 516,60 złotych (pięćset szesnaście i 60 / 100 , w tym VAT) tytułem nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Sygn. akt. IV Ka 1071/19 UZASADNIENIE Ł. O. oskarżony został o to, że: I. w dniu 08 kwietnia 2018 roku we W. , z chodnika przy skrzyżowaniu ul. (...) , zabrał w celu przywłaszczenia (...) o nr rej. (...) o wartości 10 000 złotych, na szkodę (...) Sp. z o.o., przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 27.03.2014 r., sygn. akt II K 1189/13 za przestępstwo z art. 279 §1 kk . na karę 1 roku pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 14.11.2013 r. do 14.11.2013 r. oraz w okresie od 25.05.2016 r. do 22.12.2016 r.; tj. o czyn z art. 278 §1 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k. II. w dniu 14 kwietnia 2018 roku we W. przy ul. (...) , zabrał w celu przywłaszczenia rower K. (...) wartości 5 000 złotych, na szkodę M. D. , a czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w pkt I tj. o czyn z art. 278 §1 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k. Wyrokiem z dnia 30 maja 2019 r., sygn. akt II K 464/18 Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia: I. uznał oskarżonego Ł. O. za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 278 §1 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k. i za to na podstawie art. 278 §1 kk wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. uznał oskarżonego za winnego popełnienia tego, że w dniu 14 kwietnia 2018 roku we W. przy ul. (...) , przywłaszczył powierzony mu rower K. (...) wartości 5 000 złotych, na szkodę M. D. , przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 27.03.2014 r., sygn. akt II K 1189/13 za przestępstwo z art. 279 §1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 14.11.2013 r. do 14.11.2013 r. oraz w okresie od 25.05.2016 r. do 22.12.2016 r., to jest uznał oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa z art. 284 §2 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k. i za to na podstawie art. 284 §2 k.k. wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; III. na podstawie art. 85 §1, 2 i 3 kk i art. 86 §1 k.k. połączył kary pozbawienia wolności wymierzone w punktach I i II części dyspozytywnej wyroku i wymierzył oskarżonemu karę łączną 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności; IV. na podstawie art. 63 §1 i 5 k.k. zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres zatrzymania od dnia 08 kwietnia 2018 r. godz. 15:00 do dnia 09 kwietnia 2018r. godz. 10:40 oraz w dniu 07 maja 2018 r. od godz. 08:50 do godz. 09:50, przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równy jednemu dniowi kary pozbawienia wolności; V. na podstawie art. 44 §2 k.k. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego opisanego pod poz. 1 w wykazie dowodów rzeczowych nr (...) i zarządził jego pozostawienie w aktach sprawy; VI. na podstawie art. 624 k.p.k. i art. 17 ustawy o opłatach w sprawach karnych zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, w tym nie wymierzył mu opłaty; VII. na podstawie § 17 ust 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. M. kwotę 929, 88 zł (w tym VAT) z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu Apelację od powyższego wyroku w całości wniósł obrońca oskarżonego Ł. O. , zaskarżonemu orzeczeniu zarzucając: I. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 278 §1 k.k. w z w. z art. 64 §1 k.k. , poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wynikające z przyjęcia, że oskarżony wypełnił swoim zachowaniem znamiona przestępstwa kradzieży, dokonując go w warunkach recydywy, podczas gdy oskarżony nie obejmował swoim zamiarem zaboru skutera w celu przywłaszczenia; II. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a to: - art. 6 k.p.k. w zw. z art. 78 §1 k.p.k. , art. 353 §5 k.p.k. i art. 6 ust. 3 lit. c) Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące pozostawieniem bez rozpoznania wniosku oskarżonego o przyznanie mu obrońcy z urzędu w oparciu o prawo ubogiego, następnie przeprowadzenie dowodu z wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadka i - przy braku zmiany okoliczności - wyznaczenie oskarżonemu obrońcy z urzędu w toku tej samej rozprawy, co mogło wpłynąć na wynik sprawy, podczas gdy realizacja prawa do obrony w zestawieniu z wnioskiem o przyznanie obrońcy z urzędu w oparciu o art. 78 §1 k.p.k. wymagała przyznania oskarżonemu obrońcy z urzędu przed odebraniem wyjaśnień od oskarżonego, a to celem uzyskania pomocy prawnej przed złożeniem wyjaśnień, które co najmniej w części stanowić mogły dowód rozstrzygający w przedmiocie orzeczenia winy oskarżonego za zarzucane mu czyny; - art. 4 k.p.k. , art. 5 §2 k.p.k. i z art. 7 k.p.k. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na dowolnej ocenie dowodów, w tym zwłaszcza błędnego przypisania mocy dowodowej zeznaniom A. S. w zestawieniu z wyjaśnieniami oskarżonego oraz pozostałymi okolicznościami sprawy skutkującej przyjęciem, że oskarżony zabrał skuter w celu przywłaszczenia, podczas gdy ocena dowodów oparta o dyrektywy swobodnej oceny dowodów pozwala na przyjęcie, że oskarżony nie obejmował swoim zamiarem przywłaszczenia skutera. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od czynu opisanego w punkcie II rubrum wyroku. Nadto, obrońca oskarżonego wniósł o przyznanie zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu także na etapie postępowania odwoławczego, gdyż nie zostały opłacone choćby w części, powiększonych o należny podatek VAT, ponieważ pozostaję płatnikiem podatku od towarów i usług. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonego Ł. O. nie zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzona przez Sąd Okręgowy kontrola instancyjna nie wykazała uchybień Sądu I instancji, które mogłyby skutkować wzruszeniem zaskarżonego wyroku. Szczegółową ocenę zasadności wywiedzionej apelacji rozpocząć trzeba od odnotowania wadliwej konstrukcji sformułowanego przez obrońcę zarzutu obrazy prawa procesowego tj.art.4k.p.k., art. 5 §2 k.p.k. i z art. 7 k.p.k. Nie jest, bowiem możliwe jednoczesne powołanie się na fakt, że Sąd I instancji kształtował swe przekonanie wbrew zasadzie swobodnej oceny dowodów statuowanej w art.7 k.p.k. oraz jednoczesne wskazanie, że Sąd ten nie rozstrzygnął powstałych wątpliwości w sposób nakazany normą art.5§2k .p.k. Ugruntowane w tej materii orzecznictwo jednolicie wskazuje, że przytoczone wyżej przepisy mają charakter rozłączny, a zatem zastosowanie art. 5 § 2 k.p.k. możliwe jest jedynie wówczas, gdy mimo przeprowadzenia wszystkich możliwych dowodów oraz dokonania ich oceny spełniającej wymogi określone w art. 7 k.p.k. , pozostaną wątpliwości Sądu, których nie da się wyeliminować ( vide : wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt II KK 141/11). W judykaturze podnosi się nadto, że naruszenia zasady in dubio pro reo ( art. 5 § 2 k.p.k. ) jest możliwe tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy orzekający w sprawie Sąd rzeczywiście powziął wątpliwości, co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec niemożności ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Tak, więc, gdy pewne ustalenia faktyczne zależne są od np. dania wiary lub odmówienia jej wyjaśnieniom oskarżonego, nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo , a ewentualne zastrzeżenia, co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez Sąd w granicach sędziowskiej swobody ocen wynikającej z treści art.7 k.p.k. ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 października 2002 r., sygn. akt V KKN 221/01). Skoro, zatem Sąd Rejonowy nie powziął w rozpoznawanej sprawie niedających się usunąć wątpliwości, zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k. jest bezprzedmiotowy. Przechodząc, zatem dalej do oceny zarzutu naruszenia art.7 k.p.k. , Sąd Okręgowy stwierdził, że jest on bezzasadny. Szczegółowa analiza akt postępowania wskazuje, że Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie rozpoznawcze w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy, gromadząc i ujawniając wszelki materiał dowodowy, dążąc do wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii. Ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy zostały oparte na całokształcie zgromadzonego oraz ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego, który został oceniony z poszanowaniem reguł wynikających z art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. co sprawiło, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o prawidłowe ustalenia faktyczne. Ponadto Sąd meriti swoje stanowisko w sposób należyty uzasadnił w pisemnych motywach wyroku, sporządzonych zgodnie z wymogami, o jakich mowa w art. 424 k.p.k. Wymowa dowodów przeprowadzonych w toku postępowania nie pozostawia wątpliwości również dla Sądu Odwoławczego, który w pełni podziela stanowisko Sądu Rejonowego, iż całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego daje wystarczające podstawy do uznania, iż wina i sprawstwo oskarżonego Ł. O. w zakresie obu przypisanych mu czynów, a to przestępstwa kradzieży z art. 278 §1 k.k. w zw. z art.64§1 k.k. oraz przestępstwa przywłaszczenia powierzonego mienia z art. 284 §2 k.k. w zw. z art.64 §1 k.k. , nie budzi wątpliwości. Sąd Odwoławczy aprobuje przyjęte przez Sąd meriti stanowisko, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na bezsprzeczne uznanie winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie obu przypisanych mu czynów, przychylając się też ku tezie, że podstawą czynienia ustaleń faktycznych w sprawie w zakresie I z przypisanych Ł. O. czynów winny być przede wszystkim zeznania funkcjonariusza policji A. S. , jako te, które w sposób najbardziej pełny i zgodny z rzeczywistością obrazują przebieg zdarzenia z dnia 8 kwietnia 2018r., będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Relacja świadka A. S. odnośnie przebiegu interwencji z dnia 8 kwietnia 2018 r. jest spójna, logiczna i nie sposób jest doszukiwać się w niej sprzeczności mogących podważyć jej wiarygodność. Zeznania świadka S. pozostają przy tym w pełni zgodne z zeznaniami drugiego funkcjonariusza policji biorącego udział w interwencji dnia 8 kwietnia 2018r., a to świadka K. L. . Świadek L. słuchany przed Sądem na rozprawie dnia 5 listopada 2018 r. nie pamiętał już, co prawda szczegółów ww. interwencji, potrzymał jednakże swe zeznania złożone na etapie postępowania przygotowawczego, które pozostają w pełni zgodne z zeznaniami świadka A. S. . Zeznania wskazanych świadków korespondujące z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a to w szczególności protokołem badania stanu trzeźwości oskarżonego, protokołem przeszukania osoby, protokołem oględzin rzeczy - skutera elektrycznego o nr rej (...) , czy też regulamin określający warunki wypożyczania skuterów, a nadto także zeznaniami świadków P. P. (prezesa firmy (...) Sp. Z o.o.) i świadka E. K. - która dnia 7 kwietnia 2018 r. zdała wypożyczony przez nią skuter o nr rej (...) , pozostawiając go w podwórku przy ul. (...) we W. . Wskazując na powyższe, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań świadka A. S. . Podkreślić trzeba, iż nie sposób w przedmiotowej sprawie doszukać się powodów, których co istotne nie wskazuje także sam skarżący, by świadek S. , będący osobą dla oskarżonego obcą, dodatkowo funkcjonariusz policji, świadom odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, miał celowo obciążać oskarżonego. Ustosunkowując się następnie do podnoszonej przez obronę obrazy przepisów prawa materialnego, tj. art. 278 §1 k.k. w z w. z art. 64 §1 k.k. wskazać trzeba, iż przestępstwo kradzieży z art. 278 § 1 k.k. przynależy do grupy przestępstw kierunkowych. Popełnić tego rodzaju przestępstwo można więc wyłącznie wówczas, gdy sprawca działa w zamiarze bezpośrednim zabarwionym ( dolus directus coloratus ), a to celem przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej. Cel przywłaszczenia jest objaśniany w piśmiennictwie dwojako. Sprawca działa w celu przywłaszczenia zarówno wówczas, gdy zamierza włączyć przedmiot czynności wykonawczej do własnego majątku, jak i wtedy, gdy zamierza postępować z tym przedmiotem jak z własnym (J. Giezek (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz , LEX 2014). Zamiar sprawcy ustalany winien być przy tym w oparciu o całokształt przedmiotowych, jak i podmiotowych okoliczności danej sprawy, a wyjaśnienia oskarżonego nie mogą stanowić jedynej, a nawet głównej okoliczności w zakresie ustaleń, co do zamiaru. Przy zamiarze bezpośrednim niezbędna jest świadomość sprawcy, co do celu i środków do tego prowadzących, czyli znamion czynu zabronionego oraz wola ich realizacji. Przy czym w niektórych wypadkach na tle samej strony przedmiotowej przestępstwa, a zatem na podstawie działania sprawcy, można w sposób niewątpliwy ustalić zamiar, jaki mu towarzyszył ( vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2017 r., II KK 104/17; wyrok z dnia 15 marca 2017 r. Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu II AKa 33/17). Mając powyższe na uwadze wskazać trzeba, że dokonując ustaleń w zakresie działania przez oskarżonego z zamiarem bezpośrednim przywłaszczenia skutera elektrycznego, Sąd Rejonowy słusznie wskazała tu po pierwsze, że do wypożyczenia tego typu sprzętu wymagane jest zainstalowanie odpowiedniej aplikacji w telefonie komórkowym, czego jak wynika wyraźnie z zeznań świadka A. S. , oskarżony miał świadomość. Oskarżony takiej aplikacji zaś nie posiadał i nie dysponował nawet telefonem komórkowym, na którą takową aplikację mógłby ewentualnie zainstalować. Nadto nie sposób tu także pominąć okoliczności, w jakich został zatrzymany przy oskarżonym skuter elektryczny. W momencie podjęcia przez funkcjonariuszy policji interwencji oskarżony wprowadzał, bowiem rzeczony skuter do pomieszczenia piwnicznego. Trafnie wskazuje Sąd Rejonowy, że pojazdy z wypożyczalni, zwłaszcza te wartościowe, a to na przykład właśnie skuter elektryczny są wyposażone w nadajniki (...) , które w pomieszczeniach piwnicznych nie mają zasięgu. Po wprowadzeniu pojazdu do piwnicy możliwym było na przykład rozebranie skutera na części, czy też chociażby pozbawienie go nadajnika oraz emblematów świadczących o tym, że jest to skuter z wypożyczalni. Wreszcie słusznie Sąd meriti zwrócił uwagę na opisane przez świadka A. S. zachowanie oskarżonego podczas interwencji dnia 8 kwietnia 2018 r., kiedy to oskarżony początkowo nie potrafił wskazać, co robi z wypożyczonym skuterem w piwnicy, po czym twierdził, że rzeczony skuter wypożyczył. Wezwany zaś przez funkcjonariuszy do okazania telefonu wraz ze stosowną aplikacją, stwierdził, że telefon został w mieszkaniu. Po czym już w mieszkaniu oskarżony wskazał, że telefon zastawił w lombardzie, ale umowy z lombardu już nie posiadał. Na koniec interwencji dopiero oskarżony stwierdził, że co prawda zabrał skuter samowolnie, ale to dla tego, że planował go wypożyczyć i nim pojeździć. Powyższe wyjaśnienia oskarżonego są niespójne i dostosowywał on je do przyjętej na danym etapie linii obrony, mające uwiarygodnić, iż jego celem nie było przywłaszczenie mienia. Mając na uwadze powyższe trafnie Sąd Rejonowy wyjaśnienia oskarżonego ocenił, jako całkowicie niewiarygodne albowiem są sprzeczne z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym. Odnosząc się następnie do drugiego z przypisanych oskarżonemu czynów, a to przestępstwa z art.284§2 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k. , Sąd Odwoławczy również w tym zakresie aprobuje przyjęte przez Sąd meriti stanowisko, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na bezsprzeczne uznanie winy i sprawstwa oskarżonego, przychylając się też ku tezie, że podstawą czynienia ustaleń faktycznych w sprawie w zakresie II z przypisanych Ł. O. czynów winny być przede wszystkim spójne i logiczne zeznania pokrzywdzonego M. D. , które znajdują nadto potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w szczególności w postaci przedwstępnej umowy sprzedaży roweru zawartej przez oskarżonego w lombardzie przy ul (...) we W. . W zakresie drugiego z przypisanych oskarżonemu czynów uwzględniono przy tym także wyjaśnienia samego oskarżonego Ł. O. , który słuchany na rozprawy dnia 24 września 2018 r. przyznał się do popełnienia czynu na szkodę M. D. , wskazując, iż kolega poprosił go, żeby odprowadził jego rower, ale oskarżony zamiast tego zastawił go w lombardzie, by za uzyskane pieniądze kupić alkohol. Przechodząc dalej do zarzutu obrony naruszenia prawa procesowego, a to 6 k.p.k. w zw. z art.78§1 k.p.k. , art. 353 §5 k.p.k. i art. 6 ust. 3 lit. c) Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, a więc zarzutu naruszenia prawa do obrony poprzez pozostawieniem bez rozpoznania wniosku oskarżonego złożonego na rozprawie dnia 24 września 2018 r. o przyznanie mu obrońcy z urzędu w oparciu o prawo ubogiego, stwierdzić trzeba, iż z podniesionym w tym zakresie zarzutem analizując akta sprawy i obowiązujące przepisy procedury karnej w żadnym wypadku nie można się zgodzić. Podkreślić, bowiem należy, iż w świetle art. 353 § 5 k.p.k. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 4 października 2019 r.), wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu winien być złożony w terminie 7 dni od daty doręczenia oskarżonemu wezwania lub zawiadomienia o terminie rozprawy, a wniosek taki, złożony po tym terminie podlega rozpoznaniu tylko wówczas, jeżeli nie powoduje to konieczności odroczenia rozprawy. Przepis ten wprowadzony na mocy nowelizacji przepisów kodeksu postępowania karnego , która weszła w życie w dniu 1 lipca 2015 r., miał na celu usprawnienie postępowań sądowych poprzez zapobieżenie możliwości torpedowania rozpoczęcia przewodu sądowego przez składanie dopiero na rozprawie lub tuż przed nią przez oskarżonych wniosków o ustanowienie obrońcy z urzędu w sytuacji, gdy zawiadomienia o rozprawach zostały oskarżonym doręczone dużo wcześniej. W tym konkretnym przypadku Sąd I instancji skorzystał z możliwości przewidzianej we wskazanym przepisie, do czego miał pełne prawo. Otóż zawiadomienie o terminie rozprawy wyznaczonym na dzień 24 września 2018 r. zostało do oskarżonego przesłane na adres wskazany przez niego podczas przesłuchania dnia 9 kwietnia 2018 r. (k.23 ) jako adres do doręczeń. Zawiadomienie to zostało dnia 1 sierpnia 2018 r. (data prezentaty k.121) zwrócone, jako niepodjęte w terminie. Zgodnie zaś z treścią art. 133 § 2 k.p.k. pismo takowe uznaje się za skutecznie doręczone. Oskarżony zaś dopiero na rozprawie w dniu 24 września 2018 r., a więc po upływie terminu określonego w art. 353 § 5 k.p.k. , złożył wniosek o ustanowienie mu obrońcy z urzędu, wskazując przy tym, iż o terminie rozprawy dowiedział się poprzez ojca, a ojciec w urzędzie pocztowym (k.122). Rozpoznanie wniosku oskarżonego powodowałoby, więc konieczność odroczenia rozprawy, aby ewentualnie ustanowiony obrońca mógł przygotować się do sprawy - tym samym Sąd I instancji zasadnie pozostawił wniosek oskarżonego bez rozpoznania, zgodnie z treścią art. 353 § 5 k.p.k. Zatem nie może, więc być w tym wypadku mowy o naruszeniu przez Sąd meriti prawa oskarżonego do obrony. Tym bardziej, iż sam oskarżony wskazał, iż o terminie rozprawy wiedział już wcześniej. Na końcu wskazać trzeba, iż kierunek wywiedzionej apelacji, (co do winy) obligował Sąd Okręgowy, zgodnie z treścią art. 447 § 1 k.p.k. , do całościowej oceny zaskarżonego wyroku, a zatem koniecznym było przeanalizowanie, czy zaskarżone orzeczenie nie nosi cech rażącej niewspółmierności w zakresie wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych i kary łącznej. W ocenie Sądu Okręgowego również i w tym zakresie nie sposób kwestionować zasadności wydanego orzeczenia. Realizując uprawnienie do wymierzenia kary według swego uznania Sąd I instancji z całą pewnością nie dopuścił się naruszenia dyrektyw wymiaru kary wskazanych w art. 53 k.k. i art.85a kk . należycie oceniając okoliczności podmiotowe i przedmiotowe sprawy, tak w zakresie kar jednostkowych orzeczonych wobec oskarżonego za poszczególne przypisane mu czyny, jak i wymierzonej kary łącznej. Reasumując, kierując się wyżej wskazanymi względami, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów apelacji, Sąd Odwoławczy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku. Sąd zasądził od Skarbu Państwa (kasa Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia) na rzecz adw. K. M. kwotę 516, 60 zł (w tym VAT) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym. Wysokość tej kwoty ustalono na podstawie § 17 ust 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz.18 t.j.). Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. mając na uwadze sytuację materialną oskarżonego Sąd zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.