IV KA 1049/23
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Świdnicy rozpoznał apelację prokuratora wniesioną na niekorzyść oskarżonej S. D., która została uniewinniona przez Sąd Rejonowy w Wałbrzychu od zarzutu naruszenia miru domowego (art. 193 k.k.). Prokurator zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, argumentując, że zajęcie przez oskarżoną pustostanu należącego do gminy, mimo żądania jego opuszczenia, wypełnia znamiona przestępstwa, ponieważ narusza prawo do spokojnego zamieszkiwania. Sąd Okręgowy uznał jednak zarzut za niezasadny. Podkreślono, że przedmiotem ochrony art. 193 k.k. jest wolność osobista i prawo do spokojnego zamieszkiwania, a nie prawo własności. Właściciel zajętego lokalu nie może być uznany za pokrzywdzonego w rozumieniu tego przepisu, a przysługują mu jedynie roszczenia cywilne. Sąd odwoławczy powołał się na utrwaloną linię orzeczniczą, w tym wyrok Sądu Najwyższego oddalający kasację w analogicznej sprawie. W konsekwencji, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok uniewinniający i zaliczył wydatki postępowania odwoławczego na rachunek Skarbu Państwa.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: Wysokainterpretację art. 193 k.k. w kontekście zajmowania pustostanów i ochrony prawa do spokojnego zamieszkiwania.
Dotyczy sytuacji zajęcia lokalu bez tytułu prawnego, który nie jest aktualnie zamieszkały i stanowi własność instytucji państwowej lub samorządowej.
Zagadnienia prawne (2)
Czy samowolne zajęcie pustostanu należącego do gminy i nieopuszczenie go wbrew żądaniu właściciela, wypełnia znamiona przestępstwa naruszenia miru domowego z art. 193 k.k., jeśli lokal nie był fizycznie zamieszkały i nie był przez nikogo użytkowany?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, takie zachowanie nie wypełnia znamion przestępstwa z art. 193 k.k.
Uzasadnienie
Przepis art. 193 k.k. chroni prawo do spokojnego zamieszkiwania i nienaruszalność centrum życiowego jednostki, a nie prawo własności. Właściciel zajętego lokalu nie jest pokrzywdzonym w rozumieniu tego przepisu, a jego prawa mogą być dochodzone na drodze cywilnej.
Czy właściciel samowolnie zajętego lokalu może być uznany za 'osobę uprawnioną' w rozumieniu art. 193 k.k.?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie.
Uzasadnienie
Ochrona z art. 193 k.k. dotyczy prawa do spokojnego zamieszkiwania, a nie prawa własności. Właściciel nie jest pokrzywdzonym w rozumieniu tego przepisu.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| S. D. | osoba_fizyczna | oskarżona |
| Prokuratura Okręgowa | organ_państwowy | oskarżyciel publiczny |
| Gmina W. | instytucja | właściciel nieruchomości |
| Miejski Zarząd (...) Sp. z o.o. | spółka | zarządca nieruchomości |
Przepisy (5)
Główne
k.k. art. 193
Kodeks karny
Ochrona prawa do spokojnego zamieszkiwania, a nie prawa własności. Właściciel zajętego lokalu nie jest pokrzywdzonym.
Pomocnicze
k.p.k. art. 438 § pkt 1a
Kodeks postępowania karnego
Zarzut obrazy przepisów prawa materialnego.
k.p.k. art. 439 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Podstawy bezwzględne uchylenia orzeczenia.
k.c. art. 222 § § 1
Kodeks cywilny
Roszczenia windykacyjne właściciela.
k.p.k. art. 636 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Zaliczenie kosztów postępowania odwoławczego na rachunek Skarbu Państwa.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Ochrona prawna z art. 193 k.k. dotyczy prawa do spokojnego zamieszkiwania, a nie prawa własności. • Właściciel zajętego lokalu nie jest pokrzywdzonym w rozumieniu art. 193 k.k. • Powołanie się na utrwaloną linię orzeczniczą, w tym wyrok Sądu Najwyższego w analogicznej sprawie.
Odrzucone argumenty
Zachowanie oskarżonej wypełnia znamiona przestępstwa z art. 193 k.k. poprzez naruszenie prawa do spokojnego zamieszkiwania.
Godne uwagi sformułowania
przedmiot ochrony w art. 193 k.k. jest inny niż własność i chodzi w nim o ochronę wolności osobistej • przepis ten nie może dotyczyć lokali należących do instytucji państwowych lub społecznych • przedmiotem ochrony przepisu stypizowanego w art. 193 kk , penalizującego naruszenie miru domowego, jest prawo człowieka do spokojnego zamieszkiwania, wolnego od zakłóceń przez osoby niepożądane • art. 193 kk nie chroni prawa własności • właściciel tak zajętego lokalu nie może zostać uznany za „osobę uprawnioną” określoną w art. 193 kk
Skład orzekający
Ewa Rusin
przewodnicząca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "interpretację art. 193 k.k. w kontekście zajmowania pustostanów i ochrony prawa do spokojnego zamieszkiwania."
Ograniczenia: Dotyczy sytuacji zajęcia lokalu bez tytułu prawnego, który nie jest aktualnie zamieszkały i stanowi własność instytucji państwowej lub samorządowej.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu zajmowania pustostanów i jego konsekwencji prawnych, a także interpretacji przepisu karnego w kontekście prawa cywilnego.
“Czy zajęcie pustostanu to przestępstwo? Sąd wyjaśnia granice art. 193 k.k.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.