IV KA 1042/12

Sygnatura akt IV Ka 1042/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 lutego 2013 roku Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący : SSO Mariusz Górski (spr.) Sędziowie : SO Agnieszka Połyniak SO Sylwana Wirth Protokolant : Aneta Pawlicka przy udziale Andrzeja Mazurkiewicza Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2013 roku sprawy A. R. oskarżonej z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez oskarżoną od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 3 października 2012 roku, sygnatura akt VI K 94/12 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sygn. akt IV Ka 1042/12 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem A. R. uznana została za winną tego, że w okresie od 14 października 2011 r. do listopada 2011 r. w N. , woj. (...) , groziła pobiciem P. Ł. , przy czym groźby te wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że będą spełnione, tj. za winną popełnienia czynu z art.190§1 k.k. w zw. z art.12 k.k. i za to na mocy tychże przepisów, przy zastosowaniu art.34§2 pkt. 4 k.k. oraz art.35§1 k.k. wymierzono oskarżonej karę 3 miesięcy ograniczenia wolności, z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie. Wyrok powyższy zaskarżyła A. R. zarzucając: - obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art.190§1 k.k. poprzez bezzasadne przyjęcie, iż zachowanie oskarżonej wobec pokrzywdzonej stanowiło groźbę karalną oraz, iż miało ono kiedykolwiek spowodować dolegliwości wskazane w w/w artykule; - obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności art.5§2 k.p.k. i art.7 k.p.k. polegającą na tłumaczeniu wszelkich wątpliwości i sprzeczności na niekorzyść oskarżonego, oparcie ustaleń Sądu jedynie na zeznaniach pokrzywdzonej i nie dokonaniu zweryfikowania ich zeznań z innymi dowodami oraz bezpodstawne nie danie wiary wszelkim zeznaniom świadków zaprzeczających twierdzeniom pokrzywdzonej oraz bezzasadne przyjęcie, iż skoro pokrzywdzona była nękana groźbami karalnymi w postaci pobicia jej przez koleżanki oskarżonej to pokrzywdzona miała subiektywne i obiektywne podstawy do przyjęcia uzasadnionej realnej obawy, że oskarżona kierując groźby jej pobicia, te faktycznie spełni. Tym samym apelująca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania. Sąd Okręgowy zważył: Jednoznaczne odniesienie się do zarzutów apelacji należy uznać obecnie za przedwczesne, choć niektóre z powołanych tam argumentów zdają się zasługiwać na uwzględnienie. W szczególności trafnym wydaje się stwierdzenie, iż Sąd Rejonowy zbyt mało uwagi poświęcił analizie zeznań świadków w kontekście być może swoistego przyczynienia się pokrzywdzonej do przestępczego zachowania oskarżonej (także innych sprawców). Tyczy to zwłaszcza nie wyjaśnionej do końca roli P. J. w prowokowaniu agresywnych względem niej zachowań, co nie może oczywiście wyłączyć odpowiedzialności karnej A. R. , lecz może wpłynąć na ocenę stopnia jej zawinienia. Swoiste zdumienie budzić przy tym musi całkowita obojętność rodziców pokrzywdzonej, którzy nie próbowali w żadnej mierze wyjaśniać co dotyka ich córkę, dlaczego składa zawiadomienia o popełnionych na jej szkodę czyn ach karalnych. Wytłumaczeniem nie może być zdanie ojca P. Ł. , iż to „jej sprawa” zwłaszcza, że dziewczyna dopiero wkraczała w dorosłe życie. Z uwagi na powyższe – zasadnym wydaje się ponowna wnikliwa analiza zeznań wszystkich przesłuchanych w sprawie świadków (być może ponowne przesłuchanie niektórych z nich), co do zachowania samej pokrzywdzonej, jej sytuacji w środowisku koleżanek i kolegów, a zwłaszcza tego czy była wyłącznie ofiarą przemocy ze strony rówieśników. Nieocenioną rolę może tu odegrać biegły psycholog, który winien uczestniczyć zwłaszcza w ponownym przesłuchaniu pokrzywdzonej, a także (jak się wydaje) i oskarżonej. Już tylko powyższe nakazało uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpoznania. Decydującą rolę w zaprezentowanej decyzji odegrało jednak ewidentne naruszenie prawa A. R. do korzystania w postępowaniu sądowym z pomocy obrońcy. Wystarczy przecież przeanalizować treść wniosków oskarżonej o ustanowienie obrońcy z urzędu (k.63 i 67), udokumentowanie nader trudnej sytuacji finansowej (k.68-71), by stwierdzić, że treść zarządzeń (k.65 i 72) odmawiających A. R. wyznaczenia obrońcy, jest wręcz kuriozalna, nie znajdująca uzasadnienia nie tylko w przepisach, lecz zwłaszcza w tzw. zdrowym rozsądku, jakim winien kierować się Sąd. Z uwagi na powyższe – zdecydowano jak w wyroku. dzk