IV K 65/14

sygn. akt IV K 65/14 0.1.WYROK ŁĄCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 lipca 2014 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach w IV Wydziale Karnym w składzie : Przewodniczący - SSO Sewer Skumiał 1.Protokolant – M. S. w obecności Prokuratora – Elżbiety Ziębińskiej po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2014 roku sprawy z wniosku skazanego w przedmiocie wydania wyroku łącznego odnośnie: R. W. , ur. (...) w R. , syna B. i A. zd. P. skazanego prawomocnymi wyrokami: I. Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 14.11.2000r., sygn. akt II K 591/00, za przestępstwo z art. 158 § 1 kk , popełnione w dniu 24 kwietnia 2000r. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, przy czym warunkowo zawieszoną karę pozbawienia wolności zarządzono do wykonania post. SR w Rudzie Śląskiej z dnia 13.06.2003r., sygn. II 1 Ko 272/03; II. Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 29.03.2002r., sygn. akt II K 482/01 za przestępstwo z art. 280 § 1 kk , popełnione w dniu 20 luty 2001r. na karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz za przestępstwo z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 276 kk przy zastosowaniu art. 11 § 2 kk , popełnione w dniu 20 lutego 2001r. na karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności i ostatecznie karę łączną 3 lat pozbawienia wolności; III. Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 27.06.2006r., sygn. akt II K 678/04 za przestępstwo z art. 291 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk , popełnione w dniu 22 czerwca 2004r. na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, przy czym warunkowo zawieszoną postanowieniem SR w Rudzie Śląskiej z dnia 14.10.2008r., sygn. akt II 1 Ko 844/08 karę pozbawienia wolności zarządzono do wykonania postanowieniem SR w Rudzie Śląskiej z dnia 19.09.2012r., sygn. akt II 1 Ko 810/12; IV. Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 26.10.2011r ., sygn. akt VI K 383/11 za przestępstwo z art. 226 § 1 kk , popełnione w dniu 24 maja 2011r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz za przestępstwo z art. 190 § 1 kk popełnione w dniu 24 maja 2011r., na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i ostatecznie karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz na mocy art. 71 § 1 kk 40 stawek dziennych grzywny przy stawce równoważnej kwocie 10 zł, przy czym grzywna nie podlegała wykonaniu w związku z zarządzeniem do wykonania kary pozbawienia wolności postanowieniem SR w Rudzie Śląskiej z dnia 7.11.2012r., sygn. akt II 1 Ko 1260/12; V. Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 30.11.2011r., sygn. akt II W 1096/11 za wykroczenie z art. 121 § 2 kw, popełnione w dniu 14 lipca 2011r. na karę grzywny 100 złotych; VI. Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 5.12.2011r., sygn. akt II W 1098/11 za wykroczenia z art. 119 § 1 kw, 51 § 1 kw i 65 § 2 kw, popełnione w dniu 17 lipca 2011r. na karę grzywny 500 złotych przy zastosowaniu art. 9 § 2 kw, VII. Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 27.03.2012r., sygn. akt VI K 290/11 za przestępstwo z art. 279 § 1 kk , popełnione w dniu 2/3 grudnia 2010r. na karę 1 roku pozbawienia wolności oraz za przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk i art. 288 § 1 kk przy zastosowaniu art. 11 § 2 kk , popełnione w dniu 2/3 grudnia 2010r. na karę 1 roku pozbawienia wolności i ostatecznie karę łączną 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności; VIII. Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 8.05.2012r., sygn. akt VI K 55/12 za przestępstwo z art. 278 § 1 kk , popełnione w dniu 9 grudnia 2011r. na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat oraz, w oparciu o art. 33 § 2 kk , 30 stawek dziennych grzywny przy stawce równoważnej kwocie 10 zł; przy czym powyższe skazania za przestępstwa z punktów I do IV oraz VII i VIII były analizowane pod kątem wydania wyroku łącznego w sprawie SR w Rudzie Śląskiej VI K 13/13, gdzie wyrokiem łączny z dnia 24.05.2013r. wymierzono karę łączną 1 roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności za zbiegające się przestępstwa osądzone w sprawach SR w Rudzie Śląskiej pod sygnaturami VI K 383/11 i VI K 290/11 w pozostałym zakresie umarzając postępowanie w oparciu o art. 572 kpk IX. Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 4.12.2013r., sygn. akt IV K 50/13, utrzymanego w mocy wyrokiem SA w Katowicach z dnia 10.04.2014r., sygn. akt II AKa 64/14, za przestępstwo z art. 158 § 3 kk popełnione w dniu 9 maja 2012r. na karę 6 lat pozbawienia wolności; X. Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 27.01.2014r., sygn. akt VI K 157/13 za przestępstwo z art. 263 § 2 kk , popełnione w listopadzie 2011r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, ciąg przestępstw (w rozumieniu art. 91 § 1 kk ) z art. 284 § 2 kk popełnionych w okresie od 3 kwietnia do 13 maja 2012r. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz ciąg przestępstw (w rozumieniu art. 91 § 1 kk ) z art. 209 § 1 kk popełnionych od grudnia 2009r. do grudnia 2010r. i od lutego 2011r. do listopada 2012r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i ostatecznie karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; orzeka 1. na mocy art. 569 § 1 kpk oraz art. 91 § 2 kk w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych w wyrokach: Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 4.12.2013r., sygn. akt IV K 50/13 za przestępstwo z art. 158 § 3 kk oraz Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 27.01.2014r., sygn. akt VI K 157/13 w zakresie dwóch ciągów przestępstw – z art. 284 § 2 kk i z art. 209 § 1 kk - wymierza skazanemu R. W. karę łączną 6(sześć) lat i 6(sześć) miesięcy pozbawienia wolności; 2. na mocy art. 572 kpk umarza postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego obejmującego skazanie na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności przez SR w Rudzie Śląskiej, sygn. akt VI K 157/13 za przestępstwo z art. 263 § 2 kk popełnione w listopadzie 2011r. uznając, że ta kara podlega odrębnemu wykonaniu ; 3. na mocy art. 572 kpk w zw. art. 17 § 1 pkt. 7 kpk umarza postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego obejmującego skazania opisane w punktach I do IV oraz VII i VIII komparycji ; 4. na mocy art . 572 kpk umarza postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego obejmującego ukarania za wykroczenia opisane w punktach V i VI komparycji ; 5. pozostałe rozstrzygnięcia w sprawach objętych niniejszym orzeczeniem pozostawia odrębnemu wykonaniu; 6. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej S. K. kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem i 60/100) złotego, w tym 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej dotychczas pomocy prawnej świadczonej z urzędu; 7. na zasadzie art. 624 § 1 kpk zwalnia skazanego od ponoszenia kosztów sądowych, którymi obciąża Skarb Państwa. sygn. akt IV K 65/14 UZASADNIENIE Sąd ustalił, iż R. W. został skazany prawomocnymi wyrokami: I. Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 14.11.2000r., sygn. akt II K 591/00, za przestępstwo z art. 158 § 1 kk , popełnione w dniu 24 kwietnia 2000r. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, przy czym warunkowo zawieszoną karę pozbawienia wolności zarządzono do wykonania post. SR w Rudzie Śląskiej z dnia 13.06.2003r., sygn. II 1 Ko 272/03; II. Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 29.03.2002r., sygn. akt II K 482/01 za przestępstwo z art. 280 § 1 kk , popełnione w dniu 20 luty 2001r. na karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz za przestępstwo z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 276 kk przy zastosowaniu art. 11 § 2 kk , popełnione w dniu 20 lutego 2001r. na karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności i ostatecznie karę łączną 3 lat pozbawienia wolności; III. Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 27.06.2006r., sygn. akt II K 678/04 za przestępstwo z art. 291 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk , popełnione w dniu 22 czerwca 2004r. na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, przy czym warunkowo zawieszoną postanowieniem SR w Rudzie Śląskiej z dnia 14.10.2008r., sygn. akt II 1 Ko 844/08 karę pozbawienia wolności zarządzono do wykonania postanowieniem SR w Rudzie Śląskiej z dnia 19.09.2012r., sygn. akt II 1 Ko 810/12; IV. Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 26.10.2011r., sygn. akt VI K 383/11 za przestępstwo z art. 226 § 1 kk , popełnione w dniu 24 maja 2011r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz za przestępstwo z art. 190 § 1 kk popełnione w dniu 24 maja 2011r., na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i ostatecznie karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz na mocy art. 71 § 1 kk 40 stawek dziennych grzywny przy stawce równoważnej kwocie 10 zł, przy czym grzywna nie podlegała wykonaniu w związku z zarządzeniem do wykonania kary pozbawienia wolności postanowieniem SR w Rudzie Śląskiej z dnia 7.11.2012r., sygn. akt II 1 Ko 1260/12; V. Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 30.11.2011r., sygn. akt II W 1096/11 za wykroczenie z art. 121 § 2 kw, popełnione w dniu 14 lipca 2011r. na karę grzywny 100 złotych; VI. Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 5.12.2011r., sygn. akt II W 1098/11 za wykroczenia z art. 119 § 1 kw, 51 § 1 kw i 65 § 2 kw, popełnione w dniu 17 lipca 2011r. na karę grzywny 500 złotych przy zastosowaniu art. 9 § 2 kw, VII. Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 27.03.2012r., sygn. akt VI K 290/11 za przestępstwo z art. 279 § 1 kk , popełnione w dniu 2/3 grudnia 2010r. na karę 1 roku pozbawienia wolności oraz za przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk i art. 288 § 1 kk przy zastosowaniu art. 11 § 2 kk , popełnione w dniu 2/3 grudnia 2010r. na karę 1 roku pozbawienia wolności i ostatecznie karę łączną 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności; VIII. Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 8.05.2012r., sygn. akt VI K 55/12 za przestępstwo z art. 278 § 1 kk , popełnione w dniu 9 grudnia 2011r. na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat oraz, w oparciu o art. 33 § 2 kk , 30 stawek dziennych grzywny przy stawce równoważnej kwocie 10 zł; przy czym powyższe skazania za przestępstwa z punktów I do IV oraz VII i VIII były analizowane pod kątem wydania wyroku łącznego w sprawie SR w Rudzie Śląskiej VI K 13/13, gdzie wyrokiem łączny z dnia 24.05.2013r. wymierzono karę łączną 1 roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności za zbiegające się przestępstwa osądzone w sprawach SR w Rudzie Śląskiej pod sygnaturami VI K 383/11 i VI K 290/11 w pozostałym zakresie umarzając postępowanie w oparciu o art. 572 kpk IX. Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 4.12.2013r., sygn. akt IV K 50/13, utrzymanego w mocy wyrokiem SA w Katowicach z dnia 10.04.2014r., sygn. akt II AKa 64/14, za przestępstwo z art. 158 § 3 kk popełnione w dniu 9 maja 2012r. na karę 6 lat pozbawienia wolności; X. Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 27.01.2014r., sygn. akt VI K 157/13 za przestępstwo z art. 263 § 2 kk , popełnione w listopadzie 2011r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, ciąg przestępstw (w rozumieniu art. 91 § 1 kk ) z art. 284 § 2 kk popełnionych w okresie od 3 kwietnia do 13 maja 2012r. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz ciąg przestępstw (w rozumieniu art. 91 § 1 kk ) z art. 209 § 1 kk popełnionych od grudnia 2009r. do grudnia 2010r. i od lutego 2011r. do listopada 2012r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i ostatecznie karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; Skazany, wystąpił z wnioskiem o wydanie wyroku łącznego obejmującego skazania opisane wyżej w punktach III, V, VI, IX i X (dodatkowo powołując zapadły już wyrok łączny wydany przez SR w Rudzie Śląskiej VI K 13/13) niemniej Sąd, zobligowany z urzędu do wszechstronnej analizy dotychczasowych, nie zatartych, skazań, z uwagi na istnienie możliwości utworzenia więcej niż jednego zbiegu, analizował w niniejszym postępowaniu także inne opisane wyżej skazania. Takie procedowanie jest zgodne nie tylko z treścią art. 570 kpk , przewidującą działanie sądu także z urzędu, ale i utrwalonym w tej mierze orzecznictwem, zakładającym iż wydanie wyroku łącznego jest obowiązkiem sądu w sytuacji spełnienia warunku określonego w art. 85 k.k. tj. istnienia właściwej normatywnej relacji czasu popełnionych przestępstw do daty wydania pierwszego chronologicznie wyroku (wyrok SN z 25.07.2007r., sygn. akt V KK 200/07, publ. OSNwSK 2007/1/1726). Orzekanie kary łącznej jest - w myśl dyspozycji art. 85 k.k. - obligatoryjne i nawet w postępowaniu toczącym się w tym przedmiocie na skutek wniosku złożonego przez skazanego, jego wynik nie jest uzależniony od złożenia przez zainteresowanego konkretnych propozycji połączenia konkretnych orzeczeń skazujących (wyrok SN z dnia 21.01.2008r., sygn. akt V KK 212/07, publ. LEX nr 377209, teza 2). Jak wskazuje się w orzecznictwie, w świetle art. 569 § 1 kpk oraz art. 85 kk warunki do wydania wyroku łącznego zachodzą wówczas, gdy różnymi prawomocnymi wyrokami danej osobie wymierzono kary tego samego rodzaju lub inne podlegające połączeniu, za dwa lub więcej przestępstw popełnionych zanim zapadł pierwszy wyrok, choćby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw, bez względu na to, czy w wyrokach późniejszych, będących także podstawą dla wydania wyroku łącznego, wymierzono jedynie kary za przestępstwa popełnione przed datą wydania owego pierwszego wyroku, czy również kary za przestępstwa popełnione po jego wydaniu ( tak SN w wyroku z dn. 15.03. 2001r. , IV KKN 81/00, publ. LEX nr 51398). Zawarty w art. 85 k.k. zwrot: "zanim zapadł pierwszy wyrok" odnosi się do pierwszego chronologicznie wyroku, który zapadł przed popełnieniem przez sprawcę kolejnego (kolejnych) przestępstwa ( uchwała SN z dnia 25.02.2005 r. I KZP 36/04, publ. OSNKW 2005/2/13 ). Zatem Sąd orzekając w przedmiocie wydania wyroku łącznego nie ma swobody w konfigurowaniu układu wyroków skazujących, lecz dobór wyroków będących przesłanką wymiaru kary łącznej uwarunkowany jest datą wydania chronologicznie pierwszego, chociażby nieprawomocnego wyroku za „którekolwiek z tych przestępstw”. Ta data skutkuje stwierdzeniem, że przestępstwa popełnione przez nią „pozostają w zbiegu”, co prowadzić może do orzeczenia kary łącznej. Jeżeli przestępstwo zostało popełnione przed tą datą, to nie może być uznane za popełnione w innym „zbiegu realnym” z przestępstwem popełnionym po dacie wydania tegoż wyroku ( podobnie SN wyrok z dnia 02.06.2011 r., sygn. III KK 370/11, LEX 896142 ). Kolejna uwaga odnosi się do akceptowanej w judykaturze instytucji poszanowania powagi rzeczy osądzonej również w odniesieniu do procedowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego. Złożenie przez skazanego kolejnego wniosku o wydanie wyroku łącznego obejmującego skazania, które były już wszechstronnie analizowane pod kątem możliwości ukształtowania kary łącznej rodzi ujemną przesłankę procesową w postaci res iudicata (powagi rzeczy osądzonej). Stwierdzenie, iż zapadło już prawomocne orzeczenie częściowo łączące kary z jednostkowych wyroków i częściowo eliminujące możliwość dokonania połączenia kar z innych wyroków jednostkowych skutkuje koniecznością umorzenia postępowania w oparciu o art. 17 § 1 pkt. 7 kpk z uwagi na powagę rzeczy osądzonej ( por. wyrok SN z dnia 25.07.2007r., sygn. akt V KK 168/07, publ. OSNwSK 2007/1/1722 - Problem rzeczy osądzonej może wystąpić w procesie karnym nie tylko przy orzekaniu w przedmiocie odpowiedzialności za popełniony czyn, ale także w odniesieniu m.in. do wydania wyroku łącznego ). Wreszcie, zaznaczenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 9 § 2 kodeksu wykroczeń możliwe jest wymierzenie łącznie kary za dwa lub więcej wykroczeń tylko w wypadku „jednoczesnego o nich orzekania”. Przytoczenie tych reguł na wstępie jest podyktowane koniecznością ułatwienia stronom autonomicznej analizy skazań pod kątem istnienia zbiegów (w tym ujętych już w ramy wyroku łącznego SR w Rudzie Śląskiej VI K 13/13 oraz nowo ustalonego, obejmującego skazania SO w Gliwicach IV K 50/13 i częściowo SR w Rudzie Śląskiej VI K 157/13) i przeszkody z art. 9 § 2 kw, uniemożliwiającej wymierzenia łącznie kary za kilka wykroczeń – osądzonych w dwóch odrębnych postępowaniach. Punktem wyjścia do oceny możliwości wydania wyroku łącznego była analiza postępowania w tożsamym przedmiocie, choć ograniczona przedmiotowo, dokonana przez SR w Rudzie Śląskiej w sprawie VI K 13/13. Tamtejszy Sąd, po przeprowadzeniu rozprawy wydał wyrok łączny z dnia 24 maja 2013r., mocą którego połączył skazania w sprawach SR w Rudzie Śląskiej pod sygnaturami VI K 383/11 i VI K 290/11, wymierzając karę łączną 1 roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności, w pozostałym zakresie (sprawy SR w Rudzie Śląskiej o sygnaturach: II K 590/01, II K 482/01, II K 678/04 i VI K 55/12) umarzając postępowanie w oparciu o art. 572 kpk ). Jakkolwiek orzeczenie to nie zostało uzasadnione na piśmie, to porównanie dat poszczególnych wyroków z datami popełnienia osądzonych w nich przestępstw wskazuje na poprawność tamtego rozstrzygnięcia, gdzie ustalono istnienie zbiegu tylko co do czynów popełnionych przed 26 października 2011r. (data wyroku SR w Rudzie Śląskiej VI K 383/11), a to w dniach: 2/3 grudnia 2010r. (VI K 290/11) i 24 maja 2011r. (VI K 383/11). Podzielając w całej rozciągłości koncepcję zawartą w wyroku łącznym SR w Rudzie Śląskiej VI K 13/13, tutejszy Sąd, w oparciu o akta trzech ostatnich chronologicznie spraw: SR w Rudzie Śląskiej VI K 55/12, SO w Gliwicach IV K 50/13 i SR w Rudzie Śląskiej VI K 157/13, odpisy wyroków, kartę karną i opinię z jednostki penitencjarnej dostrzegł istnienie kolejnego zbiegu umożliwiającego wydanie odrębnego wyroku łącznego. Nie ma bowiem żadnych przeszkód prawnych, aby spośród skazań (…) utworzyć kolejną grupę obejmującą skazania za czyny popełnione zanim zapadł kolejny "pierwszy wyrok" - oczywiście "pierwszy" z punktu widzenia tej kolejnej grupy przestępstw (wyrok SN z dnia 21.01.2008r., sygn. akt V KK 212/07, publ. LEX nr 377209, teza 1). Wyrokiem SR w Rudzie Śląskiej z dnia 8 maja 2012r. w sprawie VI K 55/12, za przestępstwo z art. 278 § 1 kk – popełnione w dniu 9 grudnia 2011r. - orzeczono kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat oraz, w oparciu o art. 33 § 2 kk , 30 stawek dziennych grzywny przy stawce równoważnej kwocie 10 zł. Wyrokiem SO w Gliwicach z dnia 4 grudnia 2013r. w sprawie IV K 50/13, za przestępstwo z art. 158 § 3 kk – popełnione w dniu 9 maja 2012r. – orzeczono karę 6 lat pozbawienia wolności. Wyrokiem SR w Rudzie Śląskiej z dnia 27 stycznia 2014r., w sprawie VI K 157/13, za czyn z art. 263 § 2 kk – popełniony w listopadzie 2011r. – orzeczono karę jednostkową 6 miesięcy pozbawienia wolności, za ciąg przestępstw (w rozumieniu art. 91 § 1 kk ) z art. 284 § 2 kk - popełnionych w okresie od 3 kwietnia do 13 maja 2012r. - orzeczono karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz ciąg przestępstw (w rozumieniu art. 91 § 1 kk ) z art. 209 § 1 kk - popełnionych od grudnia 2009r. do grudnia 2010r. i od lutego 2011r. do listopada 2012r. - orzeczono karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i ostatecznie karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Zestawienie dat wyroków i czasu popełnienia osądzonych w nich przestępstw wskazuje na istnienie dwóch potencjalnych zbiegów: - pierwszego, obejmującego czyn ze sprawy VI K 55/12 i jeden czyn (z art. 263 § 2 kk ) ze sprawy VI K 157/13, jako że pierwszym chronologicznie wyrokiem był ten z daty 8 maja 2012r. (VI K 55/12) a wskazane przestępstwa popełnione zostały w listopadzie 2011r. (czyn z art. 263 § 2 kk ze sprawy VI K 157/13) i 9 grudnia 2011r. (czyn ze sprawy VI K 55/12). Oceniając możliwość wydania wyroku łącznego co do nadających się do połączenia kar pozbawienia wolności, Sąd zważył, iż w sprawie VI K 55/12 wymierzono karę 1 roku z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, natomiast za czyn z art. 263 § 2 kk w sprawie VI K 157/13 orzeczono jednostkową bezwzględną karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Mimo, że od 8 czerwca 2010r. istnieje możliwość ( facultas ) wymierzenia w takim przypadku kary łącznej bezwzględnego pozbawienia wolności (która w ramach reguł z art. 86 § 1 kk mieściłaby się pomiędzy 1 rokiem a 1 rokiem i 6 miesiącami pozbawienia wolności) to dysproporcja pomiędzy wymiarem kary jednostkowej zawieszonej a bezwzględnej sprawiła, że Sąd nie skorzystał z tego uprawnienia, uznając iż pogorszyłoby to sytuację skazanego w stopniu znacznym, nieadekwatnym do instytucji wyroku łącznego, zakładającej w sytuacji pozytywnej prognozy kryminalistycznej (vide opinia) – postępującej po czasie ale dostrzeganej wtórnej socjalizacji – nie tyle promowanie ile nie pogarszanie sytuacji. Od razu zaznaczyć należy, iż bogata przeszłość kryminalna skazanego (vide karta karna) nie pozwoliła z kolei na połączenie tych kar i warunkowe zawieszenie nowo ukształtowanej kary łącznej. Rozwiązaniem kompromisowym jest zatem status quo, gdzie kara jednostkowa 6 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności za czyn z art. 263 § 2 kk będzie wykonywana odrębnie a skazanie w sprawie VI K 55/12 także podlegać będzie autonomicznemu wykonaniu. Konsekwencją było umorzenie postępowania w tym zakresie w oparciu o art. 572 kpk (nadto, wyrok w sprawie VI K 55/12 był prawomocnie przeanalizowany w sprawie VI K 13/13); - drugiego, obejmującego ciąg przestępstw (w rozumieniu art. 91 § 1 kk ) z art. 284 § 2 kk - popełnionych w okresie od 3 kwietnia do 13 maja 2012r. oraz ciąg przestępstw (w rozumieniu art. 91 § 1 kk ) z art. 209 § 1 kk - popełnionych od grudnia 2009r. do grudnia 2010r. i od lutego 2011r. do listopada 2012r. osądzonych w sprawie VI K 157/13 (wyrok z dnia 27 stycznia 2014r.) i przestępstwo z art. 158 § 3 kk popełnione 9 maja 2012r., osądzone w sprawie IV K 50/13. Wszystkie te czyny (uwzględniając, że nie ma prawnego instrumentu do „rozbijania” kar jednostkowych wymierzonych za ciągi przestępstw, zatem przyjęto abstrakcyjną koncepcję, korzystną dla skazanego i analogiczną do konstrukcji przestępstwa ciągłego, że ich pochód trwał do końcowej ustalonej dla nich daty) popełnione zostały po wyroku w sprawie VI K 55/12 (wyrok z dnia 8 maja 2012r.) a przed datą wyroku SO w Gliwicach w sprawie IV K 50/13 (4 grudnia 2013r.), to znaczy: ciąg z art. 284 § 2 kk trwał do 13 maja 2102r., ciąg z art. 209 § 1 kk trwał do listopada 2012r., natomiast czyn z art. 158 § 3 kk miał miejsce w dniu 9 maja 2012r. W stosunku do tych skazań spełniony został zatem wymóg z art. 85 kk . Przystępując do wymierzania, w ramach dostrzeżonego zbiegu, kary łącznej, Sąd oparł się na powszechnie akceptowanej wykładni art. 86 § 1 kk , zakładającej, iż niezależnie od tego, czy wyrokami podlegającymi łączeniu orzeczono wyłącznie kary za poszczególne przestępstwa, czy także kary łączne, górną granicę kary orzekanej w wyroku łącznym stanowi suma kar jednostkowych (wyrok SN z dnia 3.03.2008r., sygn. akt V KK 467/07, publ. LEX nr 406949; podobnie wyrok SA w Katowicach z dnia 31.07.2008r., sygn. akt II AKa 208/08, publ. LEX nr 469958). Konsekwencją przyjęcia tej koncepcji jest ukształtowanie dolnej i górnej granicy orzekanej kary łącznej z uwzględnieniem wymiaru kar jednostkowych, gdyż wymiar kar łącznych w wyrokach objętych wyrokiem łącznym nie wyznacza ustawowych granic minimum i maksimum, w jakich sąd może orzec nową karę łączną, gdyż z mocy art. 575 k.p.k. kary łączne orzeczone wcześniejszymi wyrokami ulegają rozwiązaniu (wyrok SA w Lublinie z dnia 18.07.2002, sygn. akt II AKa 164/02, publ. Prok.i Pr.-wkł. 2003/4/32; podobnie SN w postanowieniu z dnia 4.07.2007r., sygn. akt V KK 419/06, publ. OSNKW 2007/10/74, Biul.SN 2007/10/16). Matematyczne reguły określone w art. 86 § 1 kk wskazują, że dolną granicę kary łącznej wyznacza najwyższa z wymierzonych w łączonych wyrokach kara jednostkowa. W przedmiotowym układzie procesowym jest to kara 6 lat pozbawienia wolności wymierzona w sprawie SO w Gliwicach IV K 50/13. Natomiast górna granica kary łącznej to prosta suma wszystkich kar jednostkowych, czyli w niniejszej sprawie 7 lat i 2 miesiące pozbawienia wolności (6 lat za czyn z art. 158 § 3 kk w sprawie IV K 50/13 plus 8 miesięcy pozbawienia wolności za ciąg z art. 284 § 2 kk w sprawie VI K 157/13 plus 6 miesięcy pozbawienia wolności za ciąg z art. 209 § 1 kk w sprawie VI K 157/13). Wymierzając karę łączną 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, czyli blisko dolnej – możliwej granicy, Sąd nie uznał za zasadne stosowania reguły absorpcji z następujących względów. Po pierwsze, opisanych i ukaranych czynów skazany dopuścił się mając za sobą doświadczenie w postaci wcześniejszych skazań, które, na co wskazuje zachowanie skazanego, nie do końca spełniły swą funkcję szczególnoprewencyjną. Po wtóre, najpoważniejszego i najsurowiej osądzonego czynu przestępczego z art. 158 § 3 kk skazany dopuścił się zaraz po wydaniu wyroku w innej sprawie (SR w Rudzie Śląskiej VI K 55/12, wyrok z dnia 8 maja 2012r. a czyn z art. 158 § 3 kk popełniony został 9 maja 2012r.). W polu widzenia Sądu pozostawało także to, że łączone kary jednostkowe zapadały za różnorodzajowe czyny, godzące w różne dobra, a to: ludzkie życie i zdrowie, mienie i ekonomiczny byt małoletnich uprawnionych do alimentacji. W pełni uzasadnione jest przytoczenie w tym miejscu fragmentu uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 9 maja 2001r., sygn. akt II AKa 63/01, publ. Prok.i Pr.-wkł. 2002/7-8/20 - z astosowanie zasady absorpcji, asperacji, czy kumulacji przy orzekaniu tak kary łącznej, jak i wydawaniu wyroku łącznego uwarunkowane jest przede wszystkim relacjami zachodzącymi pomiędzy prawomocnie osądzonymi czynami, objętymi tymże skazaniem. Relacje te sprowadzają się do określenia, jak bliski związek przedmiotowo-podmiotowy łączy te czyny oraz w jakich odstępach czasu zostały one popełnione. Im bliższe są te relacje, tym bardziej wyrok łączny powinien być zbliżony do dopuszczalnego minimum, uwarunkowanego wysokością kar orzeczonych za przestępstwa, objęte tym wyrokiem . W podobnym tonie wypowiedział się SA w Katowicach w wyroku z dnia 8.03.2001r., sygn. akt II AKa 59/01, publ. Prok.i Pr.-wkł. 2002/3/21 , uznając, iż zasadę absorpcji stosuje się, gdy przestępstwa objęte realnym zbiegiem w liczbie nie więcej jak dwa, wskazują na bliską więź przedmiotową i podmiotową, są jednorodzajowe i popełnione zostały w bliskim związku czasowym i miejscowym, stanowiąc jeden zespół zachowań sprawcy, objęty jednym planem działania, mimo godzenia w różne dobra osobiste. Oba te jakże adekwatne orzeczenia odnoszą się do zbiegów przyjętego przez Sąd, akcentując warunki dla stosowania asperacji a nie pełnej absorpcji. Sąd podziela także pogląd wyrażony w wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 20 września 2001r., sygn. akt II AKa 154/01, publ. Prok.i Pr.-wkł. 2002/4/26 , iż orzeczenie kary łącznej nie musi przynosić skazanemu korzyści, to jest orzeczenia kary łącznej w wymiarze niższym od arytmetycznej sumy poszczególnych kar, czy też poprzez zastosowanie zasady absorpcji. Wymiar kary łącznej zależy od stopnia związku przedmiotowego i podmiotowego zbiegających się przestępstw. Decydujące znaczenie przy wymiarze kary łącznej ma także wzgląd na prewencyjne oddziaływanie kary, w znaczeniu prewencji indywidualnej i ogólnej. Popełnienie więcej niż dwóch przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym, przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 k.k. Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Ocena tychże aspektów pozostaje jednak zasadniczą domeną sądów meriti, jakkolwiek pozostawały one także w polu widzenia tutejszego Sądu, wydającego niniejszy wyrok łączny. Najistotniejsza w procedurze dotyczącej wyroku łącznego jest zdaniem Sądu ocena zachowania skazanego po zapadłych orzeczeniach. O ile, co podniesiono wyżej, brak było podstaw do zastosowania absorpcji, o tyle przeciwko zasadzie pełnej kumulacji (mimo wskazanych okoliczności za nią przemawiających) sprzeciwiała się mocno zaakcentowana w opinii o skazanym pozytywna prognoza społeczno-kryminologiczna. R. W. przebywa w Zakładzie Karnym w B. od końca grudnia 2012r. z małymi przerwami na czynności procesowe, dla potrzeb których był transportowany do innych jednostek penitencjarnych. Jego zachowanie w ramach izolacji nie budzi żadnych zastrzeżeń, nie był nigdy karany dyscyplinarnie, natomiast odnotowano szereg nagród. Uczestniczy w konkursach kulturalno oświatowych, otrzymuje zgodę na dodatkowe paczki. Prezentuje grzeczna i kulturalną postawę, unika sytuacji konfliktowych. Kare odbywa w systemie zwykłym, jednakże wprowadzony zostanie wobec niego tryb indywidualnego oddziaływania, o co wnioskuje. Ma dwoje dzieci, na które zasądzone są alimenty w łącznej kwocie 750 zł. zadłużenie alimentacyjne narasta, niemniej obecnie wynika to z faktu braku zatrudnienia dla niego w zakładzie karnym. Utrzymuje stały, serdeczny kontakt z rodziną, szczególnie z matką, z którą zamierza zamieszkać po opuszczeniu więzienia. Docelowo planuje wyjazd poza granice kraju. Wszystkie powyższe okoliczności mające znaczenie dla wymiaru kary łącznej skłoniły Sąd jej wymierzenia w oparciu o zasadę asperacji. W ocenie Sądu tak orzeczona kara łączna 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności jest sprawiedliwa, uwzględnia właściwości i warunki osobiste skazanego oraz jego zachowanie w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności. Nie jest one nadmiernie surowa, jak też nie stanowi wyrazu nieuzasadnionej pobłażliwości. Kara ta odpowiada wymaganiom społecznego poczucia sprawiedliwości, stanowiąc adekwatną odpłatę za popełnione przestępstwa. Sąd wyraża przekonanie, że orzeczona kara spełni wobec skazanego swoje cele, zarówno w zakresie prewencji ogólnej jak i indywidualnej, a poprzez dalszy proces resocjalizacji doprowadzi do przestrzegania w przyszłości porządku prawnego przez skazanego, tym bardziej że opisany proces pozytywnych zmian u skazanego, bez mała dwuletni, zdaje się nie nosić cech koniunkturalizmu. Kara ta, z uwagi na brak zaliczeń okresów rzeczywistego pozbawienia wolności w wyrokach cząstkowych i nie rozpoczęcie odbywania kary z któregokolwiek łączonych wyroków, będzie odbywana w przyszłości, zatem nie było podstaw do zaliczenia na jej poczet stosownych okresów, jak też nie sposób było wyznaczyć początek jej odbywania. Pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w połączonych wyrokach „cząstkowych”, jako nie podlegające łączeniu, pozostawiono odrębnemu wykonaniu. Odwołując się do wcześniejszych uwag, postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego obejmującego pozostałe skazania za przestępstwa umorzono, częściowo w oparciu o powagę rzeczy osądzonej a częściowo z uwagi na brak podstaw do ustalenia zbiegu nadającego się do ukształtowania innej kary łącznej. Przeszkodą dla miarkowania kary łącznej za popełnione przez skazanego wykroczenia był powołany we wstępie art. 9 § 2 kodeksu wykroczeń , z którego wynika, iż możliwe jest wymierzenie łącznie kary za dwa lub więcej wykroczeń tylko w wypadku „jednoczesnego o nich orzekania”, natomiast R. W. był ukarany w dwóch odrębnych postępowaniach w sprawach o wykroczenia. Rozstrzygając o kosztach postępowania Sąd, mając na uwadze bezmajętność skazanego i brak zatrudnienia w warunkach izolacji, zwolnił go od ponoszenia kosztów w sprawie wydania wyroku łącznego, w tym zasądzonych na rzecz adwokata z urzędu dotychczas nieopłaconych kosztów zastępstwa adwokackiego, które ustalono na mocy obowiązujących uregulowań na kwotę 147, 60 złotego (z uwzględnieniem podatku VAT).