IV K 450/17

sygn. akt IV K 450/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 września 2017 r. Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie IV Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Jakub Wiliński Protokolant Joanna Marczyńska bez udziału prokuratora po rozpoznaniu w dniu 21 września 2017 r. sprawy R. A. urodzonego (...) w S. , syna A. i B. , oskarżonego o to, że: w dniu 23 lutego 2017 r. około godziny 9:25 w S. przy ul. (...) będąc pozbawionym wolności na podstawie polecenia Sądu Rejonowego Szczecin - Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 20 stycznia 2017 r. w sprawie V Wp 195/16, którym polecono Komendzie Powiatowej Policji w P. doprowadzić go do Aresztu Śledczego w S. w celu odbycia kary 8 miesięcy pozbawienia wolności i na tej podstawie będąc zatrzymanym w dniu 22 lutego 2017 r. przez funkcjonariuszy Policji Komendy Powiatowej Policji w P. , w czasie konwojowania do Aresztu Śledczego w S. sam się uwolnił i zbiegł w nieustalonym kierunku, to jest o czyn z art. 242 § 1 kk , I. uznaje R. A. za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za występek ten na podstawie art. 242 § 1 wymierza oskarżonemu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności, II. na podstawie art. 627 kpk i art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach karnych zasądza od oskarżonego w całości na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym i opłatę karną w kwocie 120 (stu dwudziestu) złotych. sygn. akt IV K 450/17 UZASADNIENIE W trybie art. 424 §3 kpk zakres pisemnego uzasadnienia ograniczono do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku i zawartych tam rozstrzygnięć. Przeprowadzone w sprawie dowody potwierdziły stawiany oskarżonemu R. A. zarzut, iż w dniu 23 lutego 2017 r. około godziny 9:25 w S. przy ul. (...) będąc pozbawionym wolności na podstawie polecenia Sądu Rejonowego Szczecin - Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 20 stycznia 2017 r. w sprawie V Wp 195/16, którym polecono Komendzie Powiatowej Policji w P. doprowadzić go do Aresztu Śledczego w S. w celu odbycia kary 8 miesięcy pozbawienia wolności i na tej podstawie będąc zatrzymanym w dniu 22 lutego 2017 r. przez funkcjonariuszy Policji Komendy Powiatowej Policji w P. , w czasie konwojowania do Aresztu Śledczego w S. sam się uwolnił i zbiegł w nieustalonym kierunku, to jest czynu z art. 242 § 1 kk . Jak zauważył Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 grudnia 1997 r., sygn. V KKN 26/29 (Prok. i Pr.-wkł. 1998, nr 7- 8, poz. 7), możliwość popełnienia takiego występku rozpoczyna się z chwilą, kiedy sprawca znajduje się bądź w miejscu zamknięcia, bądź „pod strażą”, a przestępstwo dokonane jest z chwilą „zerwania więzów straży”. Z kolei Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 1 lipca 1999 r., sygn. II AKa 111/99 (Prok. i Pr.-wkł. 1999, nr 11-12, poz. 16) dodał, iż dla dokonania takiego czynu wystarczające jest zerwanie więzów straży – choćby na krótko. Tak właśnie rzecz się miała w przedmiotowej sprawie – oskarżony przebywał pod strażą policjantów, którzy doprowadzali go do Aresztu Śledczego w S. . Wiedział, że został zatrzymany – oskarżonemu wskazano powód zatrzymania, poinformowano o czynnościach, których skutkiem będzie osadzenie w więzieniu, założono kajdanki na ręce i przewieziono radiowozem na miejsce osadzenia. Wtedy też, gdy po opuszczeniu radiowozu oskarżony pozostawał jeszcze pod strażą konwojującego go policjanta, wykorzystując moment rozproszenia funkcjonariusza, oskarżony po prostu odbiegł od niego i mając przewagę szybkości nad policjantem – uciekł mu. Działanie oskarżonego w pełni realizowało więc znamiona zarzuconego mu czynu tzw. „samouwolnienia się”. Oskarżony ma obecnie 23 lata. Jest kawalerem; na utrzymaniu posiada jedno dziecko w wieku lat dwóch. Dotychczas utrzymywał się z prac dorywczych jako brukarz. Był uprzednio trzykrotnie karany sądownie. Dowody: - wyjaśnienia oskarżonego, k. 148-149, - dane o karalności, k. 166-167. Stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu oceniono na średni. Postąpienie oskarżonego było co prawda dość zuchwałe – uciekł policjantowi w miejscu publicznym, pod Aresztem Śledczym, a przy tym w porze dziennej. Z drugiej jednak strony postąpienie to było w sposób oczywisty spontanicznie i niezaplanowane. W przedmiotowej sprawie sąd nie stwierdził istnienia okoliczności wyłączających winę oskarżonego, czy bezprawność jego czynu. Za okoliczność łagodzącą przy wymiarze kary sąd uznał stosunkowo jeszcze młody wiek oskarżonego. Okolicznością obciążającą dla niego była zaś uprzednia, trzykrotna, karalność za inne przestępstwa. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej elementy, w oparciu o przesłanki sądowego wymiaru kary wynikające z art. 53 kk sąd uznał, że współmierną do okoliczności popełnienia przypisanego oskarżonemu czynu będzie kara 4 miesięcy pozbawienia wolności, to jest kara, której wymiar oskarżony uzgodnił w trybie konsensualnym z prokuratorem. Tak ustalona kara zdaniem sądu odpowiada stopniowi winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego oraz spełni względem niego cele wychowawcze i zapobiegawcze. Czynić też będzie zadość potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Mając zaś na względzie uprzednią karalności oskarżonego na kary pozbawienia wolności i treść art. 69 § 1 kk , brak było możliwości rozważania nawet warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej oskarżonemu kary. Oskarżonego obciążono kosztami sądowymi, wynikłymi z prowadzenia przeciw niemu postępowania karnego zakończonego skazaniem, w tym wynikającą z przepisów opłatą karną.