IV K 274/13

Sygn. akt IV K 274/13 1 Ds. 505/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18.11.2015r. Sąd Rejonowy Szczecin - Centrum w Szczecinie w IV Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSR Waldemar Jędrzejewski Protokolant Adriana Ryż – Jędrzejek w obecności Prokuratora Patrycji Urban - Malada po rozpoznaniu w dniu 12.02., 12.05., 17.09., 10.12.2014r., 27.03., 12.05., 10.08. i 04.11.2015r. sprawy R. R. (1) s. W. i E. , ur. (...) w S. , oskarżonego o to, że: w bliżej nieustalonym okresie od lutego 2012r. do 12 sierpnia 2012r. w S. znęcał się psychicznie nad małoletnim B. G. (1) w ten sposób, że wszczynał w jego obecności awantury, podczas których używał wobec niego słów wulgarnych i obraźliwych, a nadto w dniu 19 marca 2012r. w S. w mieszkaniu przy ul. (...) poprzez położenie małoletniego B. G. (2) brzuszkiem na swych kolanach, a następnie bicie pięściami po pośladkach spowodował u niego pasmowate wybroczyny równoległe do siebie na granicy pośladka prawego i bocznej powierzchni uda prawego, co doprowadziło do naruszenia funkcji pośladka prawego jako narządu ciała na okres nie przekraczający dni 7, w rozumieniu art. 157 § 2 kk , tj. o czyn z art. 207 §1 kk w zb. z art. 157 §2 kk w zw. z art. 11 §2 kk , I. oskarżonego R. R. (1) uznaje za winnego tego, że w okresie od lutego 2012r. do 19 marca 2012r. w S. znęcał się psychicznie i fizycznie nad małoletnim B. G. (1) w ten sposób, że wszczynał w jego obecności awantury, podczas których używał wobec niego słów obraźliwych, naruszał jego nietykalność cielesną poprzez uderzanie ręką po głowie, twarzy, pośladkach i piętach, a w dniu 19 marca 2012r. w mieszkaniu przy ul. (...) w S. bijąc pięściami po pośladkach spowodował u niego pasmowate wybroczyny równoległe do siebie na granicy pośladka prawego i bocznej powierzchni uda prawego, co doprowadziło do naruszenia funkcji pośladka prawego, jako narządu ciała na okres nie przekraczający siedmiu dni, tj. przestępstwo z art. 207 §1 kk w zb. z art. 157 §2 kk w zw. z art. 11 §2 kk i za to na podstawie art. 207 §1 kk w zw. z art. 11 §3 kk wymierza karę 10 miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69 §1 i 2 kk , art. 70 §1 pkt 1 kk , art. 71 §1 kk w zw. z art. 4 §1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemu na okres próby 4 (czterech) lat oraz wymierza mu karę grzywny 80 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki w kwocie 10,00 złotych; III. na podstawie art. 46 §2 kk orzeka od oskarżonego na rzecz małoletniego B. G. (1) nawiązkę w wysokości 1000,00 złotych; IV. na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz.U. z 1983r., Nr 49, poz.223 z zm.) wymierza oskarżonemu opłatę 260,00 złotych, a na podstawie art. 627 kpk zasądza na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu. Sygn. akt IV K 274/13 UZASADNIENIE Na przełomie stycznia/lutego 2012r. G. S. (1) zdecydowała się zamieszkać wraz z dwuletnim synem B. u swojego bliskiego znajomego R. R. (1) przy ul. (...) . Po wspólnym zamieszkaniu od lutego do 19.03.2012r. R. R. zaczął się awanturować i wyładowywać swoje negatywne emocje wobec dziecka poprzez ciągłe krzyki i wyzwiska. Zdarzało się to zarówno wtedy, gdy był trzeźwy, jak i pod wpływem alkoholu. Używał również przemocy fizycznej wobec B. przez uderzanie ręką po głowie, twarzy, pośladach i piętach. Na jego naganne zachowanie skarżył się chłopiec matce. G. S. widziała zaczerwienioną twarz u dziecka. Kobieta również doznawał przemocy. R. R. zaatakował ją gdy mówiła mu, by zaprzestał takich zachowań wobec chłopca. Była przez niego pobita w dniu 24.02.2012r. oraz 18/19.03.2012r. W dniu 19.03.2012r. R. R. bijąc dziecko pięściami po pośladkach spowodował pasmowate wybroczyny równoległe do siebie na granicy pośladka prawego i bocznej powierzchni uda prawego, co doprowadziło do naruszenia funkcji pośladka prawego, jako narządu ciała na okres nie przekraczający siedmiu dni. Po tym wydarzeniu G. S. opuściła mieszkanie R. R. i złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa. Dziecko opowiadało o nagannym zachowaniu R. R. również swojemu ojcu G. G. (1) oraz K. G. (1) i A. S. . R. R. (1) został prawomocnie skazany za znęcanie się nad konkubiną G. S. (1) na podstawie z art. 207 §1 kk w zw. z art. 157 §2 kk w zw. z art. 11 §2 kk . Dowód: -zeznania świadka G. S. (1) k. 221-223, k. 5-7, 10, 31-33 -zeznania świadka K. G. (1) k. 237-238, k. 178-180 -zeznania świadka A. S. k. 223-224, k. 47-48 -zeznania świadka G. G. (1) k. 292- k. 174-176 -wyrok I i II instancji k. 277-291 Oskarżony R. R. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa. Wyjaśnił w toku dochodzenia, że nigdy nie uderzył B. , a wszystko to wymysł G. S. (1) , bo chciała iść na dyskotekę. Chciała się oskarżonego pozbyć z domu (k. 169-170). Przed Sądem skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień (k. 204-205). Sąd po analizie zebranego i ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego stwierdził, że oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo. Zeznania świadka G. S. (1) są wiarygodne. Bezpośrednio po zdarzeniach złożyła zawiadomienie o przestępstwie tj. 19.03.2012r. Opisała spontanicznie, szczerze i logicznie okoliczności w jakich się znalazła wraz z dzieckiem w mieszkaniu oskarżonego, a także na czym polegało przestępne zachowanie sprawcy. Potwierdziła jego czyny w przedmiotowym zakresie przed Sądem. Obrażenia dziecka potwierdza obdukcja lekarska, którą wykonano zaraz po wydarzeniach. Biegli z PUM Zakładu Medycyny Sądowej w S. stwierdzili, że mogły one powstać w wyniku zdarzeń opisanych przez G. S. . Nie ma powodów, aby odmówić im wiary. Sporządzono opinię obiektywnie w sposób rzeczowy i pełny (k. 14-17). Agresywne zachowania oskarżonego potwierdza również jednoznacznie fakt obrażeń odniesionych przez G. S. , co wynika z obdukcji lekarskiej (k.19-22) oraz prawomocnego wyroku z dnia 30.10.2014r., gdzie stwierdzono m.in. pobicie kobiety z 18/19.03.2012r. Nie ma żadnych podstaw, aby przyjąć, iż G. S. wymyśliła całą sytuację, skoro są jednoznaczne i bezstronne dowody na używanie przemocy przez R. R. . Jego wyjaśnienia, jakoby relacje G. S. to zemsta, iż nie pozwalał jej wychodzić na dyskotekę lub na kilka dni, a do tego jest to próba pozbycia się go z mieszkania – pozostają alogiczne i nieprzekonywające. Nikt przecież nie bije własnego dwuletniego dziecka, ani nie zadaje sobie samej obrażeń głowy z powodu braku możliwości wyjścia na dyskotekę. Ponadto, zarzut, iż chciała się go pozbyć z mieszkania jest nonsensowny, gdyż mieszkanie nie należy do G. S. , lecz do oskarżonego (mieszkanie jego babci). Sąd zatem, nie dał wiary oskarżonemu, jakoby kobieta miałaby z w/w powodów składać po pouczeniu o odpowiedzialności karnej fałszywe zeznania. Należy podkreślić, iż w przedmiotowej sprawie nie są to jedyne dowody (tj. zeznania G. S. i obdukcja), ale potwierdzają zaistniałą sytuację inne źródła dowodowe. Wprawdzie te osoby nie były bezpośrednimi świadkami znęcana się nad dzieckiem, ale rozmawiały z chłopcem i widziały jego reakcje w różnych okolicznościach. G. G. przebywając na przepustce w maju 2012r. miał kontakt z B. . Dziecko budziło się w nocy z krzykiem i powtarzało że, obawia się R. R. (1) , który miał go bić (k.175). Podobne relacje słyszała świadek K. G. (1) w rozmowie z dzieckiem. Dotyczyło to strachu przed R. R. , bicia i używania słów obraźliwych. Ich zeznania korespondują więc sensownie z wersją podawaną przez G. S. . Sąd dał wiarę G. G. i K. G. , gdyż ich zeznania logiczne i wewnętrznie spójne. Ponadto, świadek A. S. słyszała, że dziecko boi się R. R. , a zasinienia na pośladkach widziała I. S. (1) . Obie kobiety nie widziały wprawdzie osobiście negatywnego zachowania R. R. wobec chłopca, aczkolwiek należy podkreślić, iż wiadomym powszechnie jest, iż wobec osób postronnych sprawcy znęcania zachowują się normalnie. Niekiedy w ogóle nie ma żadnych zewnętrznych przesłanek świadczących, iż dana osoba dokonuje czynów przestępnych. Należy jednak podkreślić, że stosownie przemocy i wyzwiska miały miejsce przede wszystkim w zamkniętym pomieszczeniu – w mieszkaniu. Sprawca przecież doskonale zdawał sobie sprawę, iż dokonując czynności zabronionych nie należy się tym afiszować. Dlatego też św. A. . S. , I. S. czy E. F. nie musiały być bezpośrednimi świadkami zachowań przestępnych, a nawet mogły ulec wrażeniu, że związek faktyczny między G. S. i R. R. jest poprawny, ale to jeszcze nie świadczy, iż takich czynów karalnych w ogóle nie było. Zauważyły one bowiem pewne ślady przemocy tj. zasinienia u matki dziecka czy u małoletniego. Sąd zatem uznał, iż w/w osoby zeznawały adekwatnie do zaistniałych sytuacji. Nie starały się konfabulować czy umyślnie fałszować rzeczywistość. Jednakże należy pamiętać, iż sporadycznie odwiedzały G. S. , a więc nie mogły być obecne przy każdym niewłaściwym postępku R. R. . Dowody z dokumentów Sąd uznał za wiarygodne, albowiem w toku procesu nie ujawniły się okoliczności mogące wywołać wątpliwości, co do ich rzetelności. Zostały one sporządzone przez osoby uprawnione w przewidzianej prawem formie i zawierają zapisy logiczne oraz zrozumiałe w zakresie odpowiadającym meritum przedmiotowej sprawy. Mając powyższe ma uwadze Sąd stwierdził, że oskarżony wyczerpał swoim zachowaniem znamiona ustawowe czynu z art. 207 §1 kk w zb. z art. 157 §2 kk w zw. z art. 11 §2 kk . Umyślnie w okresie od lutego 2012r. do 19 marca 2012r. w S. znęcał się psychicznie i fizycznie nad małoletnim B. G. (1) w ten sposób, że wszczynał w jego obecności awantury, podczas których używał wobec niego słów obraźliwych, naruszał jego nietykalność cielesną poprzez uderzanie ręką po głowie, twarzy, pośladkach i piętach, a w dniu 19 marca 2012r. w mieszkaniu przy ul. (...) w S. bijąc pięściami po pośladkach spowodował u niego pasmowate wybroczyny równoległe do siebie na granicy pośladka prawego i bocznej powierzchni uda prawego, co doprowadziło do naruszenia funkcji pośladka prawego, jako narządu ciała na okres nie przekraczający siedmiu dni. Przystępując do wymierzenia kary pozbawienia wolności i grzywny, Sąd miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary z art. 53 §1 i 2 kk w tym okoliczności zarówno obciążające, jak i łagodzące. Do tych pierwszych zaliczył: -rodzaj i charakter naruszonych dóbr prawnych – zaatakował cześć, zdrowie i nietykalność cielesną drugiego człowieka; -sposób i okoliczności popełnienia czynu – mając przewagę fizyczną i psychiczną nad małoletnim znieważał go wielokrotnie oraz bił chłopca, który nie był wstanie mu się przeciwstawić i to w obecności matki, jak i pod jej nieobecność, niekiedy działał pod wpływem alkoholu; -naganne zachowanie na wolności - przemocy dopuszczał się również w stosunku do G. S. za co został prawomocnie skazany (k. 277-278, k. 285) Do okoliczności łagodzących zaliczył fakt, że w chwili czynu nie był karany oraz podjął działania w celu zmiany swojego tryby życia (praca w MZK jak kierowca). Sąd stosując instytucję warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności uznał, że zachodzi dodatnia prognoza co do postępowania oskarżonego w przyszłości tj. że będzie przestrzegał porządku prawnego, a zwłaszcza nie popełni ponownie przestępstwa. Oskarżony nie był karany w chwili czynu i podjął pozytywne działania w celu zmiany swojego trybu życia. A zatem, nie ma potrzeby od razu stosowania kary bezwzględnej pozbawienia wolności. Sama groźba wykonania kary należycie wzmocni i umotywuje sprawcę do przestrzegania w przyszłości obwiązujących norm prawnych. Wymiernym zaś odczuciem dolegliwości, która powinna towarzyszyć udowodnionemu czynowi zabronionemu pozostaje sankcja o charakterze ekonomicznym tj. kara grzywny 800,00 zł (80 stawek x 10,00 zł każda stawka). Jej uiszczenie pozostaje w granicach możliwości zarobkowych i majątkowych R. R. . Wymierzona grzywna, wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, pozwoli uniknąć sprawcy wewnętrznego przekonania, iż pozostał bezkarny w wyniku popełnionego przestępstwa. Na podstawie art. 46 §2 kk jako zadośćuczynienie za doznana krzywdę orzeczono od oskarżonego na rzecz małoletniego B. G. (1) nawiązkę w wysokości 1000,00 złotych. Reasumując orzeczone kary są adekwatne do stopnia zawinienia R. R. . Spełnią swoje zadania w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej w znaczeniu pozytywnym. Odniosą wobec niego pożądany skutek wychowawczy, powstrzymując od podobnych zachowań w przyszłości. Wykażą nieopłacalność tego rodzaju zachowań przestępnych. Wpłyną także na kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa, w tym budowania zaufania społecznego do działalności wymiaru sprawiedliwości. O kosztach procesu orzeczono na podstawie aktów normatywnych powołanych w wyroku.