IV K 241/17

Sygn. akt IV K 241/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 czerwca 2017 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie w IV Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSR Tomasz Ładny Protokolant: Karolina Jeżowska w obecności Prokuratora: Marii Kwak - Piwowarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12.06.2017r. sprawy M. K. , s. S. i A. , ur. (...) w G. oskarżonego o to, że: I. w dniach 4 i 27 stycznia 2017 roku w W. , będąc uprzedzonym o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, podczas przesłuchania w charakterze świadka w ramach dochodzenia prowadzonego przez Komendę Rejonową Policji W. VI sygn. (...) (...) . (...) . (...) .2016 dwukrotnie podał nieprawdę zeznając, że podpisy złożone na upoważnieniach do odbioru dokumentów dla W. J. z dnia 14 września 2012 roku oraz J. J. nie są jego podpisami, podczas gdy zostały nakreślone przez niego, tj. o czyn z art. 233§1 kk II. w dniu 14 września 2016 roku w W. , przed Z. w W. , fałszywie oskarżył pracownika tego zakładu (...) , o popełnienie przestępstwa sfałszowania upoważnienia do odbioru zaświadczeń wystawionego w rzeczywistości przez niego, tj. o czyn z art. 234 kk orzeka I. Oskarżonego M. K. w ramach zarzucanego mu w pkt I czynu uznaje za winnego tego, że działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dwukrotnie, w dniach 4 i 27.01.2017r., składając zeznania mające służyć za dowód w postępowaniu przygotowawczym, będąc uprzedzonym o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, podczas przesłuchania w charakterze świadka w ramach dochodzenia prowadzonego przez K. sygn. (...) (...) . (...) . (...) .2016 podał nieprawdę zeznając w dniu 4.01.2017r., że podpis złożony na upoważnieniu do odbioru dokumentów dla J. J. nie jest jego podpisem, a w dniu 27.01.2017r. podał nieprawdę zeznając, że podpis na upoważnieniu dla W. J. z dnia 14 września 2012r. nie jest jego podpisem, tj. czynu z art. 233§1 kk w zw. z art. 12 kk i za to skazuje go, a na mocy art. 233§1 kk w zw. z art. 37a kk wymierza mu za to karę 1 (jednego) roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie, II. Oskarżonego M. K. uniewinnia od popełnienia czynu opisanego w pkt II. III. Na mocy art. 632 pkt 2 kpk kosztami postępowania w części uniewinniającej obciąża Skarb państwa. IV. Na mocy art. 627 kpk zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w części w kwocie 230 (dwieście trzydzieści) złotych, w tym 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty. IV K 241/17 UZASADNIENIE Na podstawie art. 423§1a kpk uzasadnienie ogranicza się do części wyroku, jakiej dotyczy wniosek. Na podstawie materiału dowodowego ujawnionego w trakcie rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny: M. K. był partnerem W. J. . W czasie ich związku wystawił jej matce – J. J. - upoważnienie do złożenia wniosku o wydanie i odbioru zaświadczeń z ZUS potrzebnych mu do załatwienia jego prywatnych spraw, ponieważ pracowała ona w ZUS w W. i w związku z tym mogła go za niego zarówno złożyć wniosek jak i je odebrać. Ponadto J. J. posiadała nabytą w pracy wiedzę o tym jak takie upoważnienie powinno być napisane i postanowiła mu pomóc, ponieważ był konkubentem jej córki. Od sierpnia 2015r. związek w/w zakończył się i są oni w konflikcie. Pismem złożonym w dniu 14.09.2014 roku M. K. zawiadomił ZUS w W. , że J. J. podrobiła upoważnienie na dostęp do jego dokumentów i stwierdził, że nigdy nie upoważniał jej do wglądu, a tym bardziej odbioru. Do pisma załączył kserokopię upoważnienia. O powyższym ZUS zawiadomił Prokuraturę, a w toku postępowania przygotowawczego w oparciu m.in. o opinię biegłego z zakresu badania pisma ręcznego ustalono, że upoważnienie zawiera autentyczny podpis M. K. i nie zostało podrobione. W następstwie tych ustaleń M. K. przedstawiono m.in. zarzut tego, że w dniu 14 września 2016 roku w W. , przed Z. w W. , fałszywie oskarżył pracownika tego zakładu (...) , o popełnienie przestępstwa sfałszowania upoważnienia do odbioru zaświadczeń wystawionego w rzeczywistości przez niego, tj czynu z art. 234 kk . Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: zeznań J. J. (k.9v.-10), opinii z zakresu badań pisma ręcznego i podpisów (k.19-28) oraz innych dowodów przeprowadzonych na rozprawie, w tym w szczególności dokumentów w postaci zawiadomienia (k.7) i upoważnień (k.4 i 5). Oskarżony w toku postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu wskazując, że po odnalezieniu upoważnień stwierdził, że ich nie wypisywał i udał się do ZUS-u informując, że napisano je bez jego wiedzy. Po tygodniu poszedł tam ponownie i powiedziano mu, że Dyrektor ZUS nie dostrzegł, aby jego podpis na upoważnieniu był podrobiony. Sąd nie uwzględnił wyjaśnień oskarżonego, bowiem pozostają one w sprzeczności z dokonanymi ustaleniami, z których wynika bezspornie, że złożył on do ZUS-u pisemne (...) o treści wskazanej wyżej. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania rzetelności dowodów w postaci opinii biegłego z zakresu badania pisma ręcznego jak i zeznań J. J. , które wzajemnie się uzupełniają i w zestawieniu z treścią dokumentów załączonych do akt sprawy nie pozostawiają wątpliwości co do prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych. Należy zważyć co następuje: W ocenie Sądu akt oskarżenia w części dotyczącej w/w czynu jest chybiony, albowiem zarzucony oskarżonemu czyn z art. 234 kk nie wyczerpuje znamion tego przestępstwa. Z dyspozycji art. 234 kk wynika, że sprawcą tego czyn jest osoba, która przed organem powołanym do ścigania lub orzekania w sprawach o przestępstwo, w tym przestępstwo skarbowe, wykroczenie, wykroczenie skarbowe lub przewinienie dyscyplinarne fałszywie oskarża inną osobę o popełnienie tych czynów zabronionych lub przewinienia dyscyplinarnego. Oskarżony w piśmie z dnia 14.09.2014r. zawiadomił ZUS o podrobieniu dokumentu upoważnienia, a zatem zawiadomienie to dotyczyło popełnienia przestępstwa podrobienia dokumentu. ZUS nie jest organem właściwym do ścigania lub orzekania o przestępstwo, a zatem zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa oskarżony skierował do organu innego niż „powołany do ścigania lub orzekania w sprawie o przestępstwo” i tym samym nie doszło do realizacji tego znamienia. W literaturze funkcjonuje jednolity pogląd, zgodnie z którym nie wyczerpuje znamion czynu z art. 234 kk tzw. oskarżenia „pośrednie” tj. skierowane do innego organu niż wymieniony w art. 234 kk . (np. Kodek Karny, Komentarz pod redakcją prof. dr hab. Ryszarda A. Stefańskiego). W konsekwencji Sąd przyjął, że pisemne zawiadomienie oskarżonego o popełnieniu przestępstwa skierowane do organu, który nie jest powołany do ścigania lub orzekania w sprawach przestępstw jest w/w oskarżeniem „pośrednim” i czyn taki nie wyczerpuje znamion przestępstwa z art. 234 kk . Dodać tu należy, że po przeprowadzeniu rozprawy Prokurator wniósł o modyfikację opisu czynu poprzez przyjęcie, że oskarżony działał przed organem powołanym do ścigania przewinienia dyscyplinarnego. Sąd wniosku tego nie uwzględnił, bowiem jakkolwiek ZUS jest pracodawcą J. J. , to załatwiane przez nią przy wykorzystaniu tych upoważnień sprawy miały wyłącznie charakter prywatny – nie związany z wykonywaniem przez nią obowiązków służbowych i tym samym nie sposób przyjąć, aby jej działanie można było rozpatrywać w kategoriach przewinienia dyscyplinarnego – bez wątpienia związanego wyłącznie z jej czynnościami służbowymi. Nie budzi także wątpliwości fakt, że z zawiadomienia oskarżonego nie wynika, aby zawiadamiał on ZUS o przewinieniu dyscyplinarnym jego pracownika. Mając powyższe na uwadze Sąd uniewinnił oskarżonego od popełnienia tego czynu, a kosztami postępowania w tej części obciążył Skarb Państwa.