IV K 1020/15

Sprawa dotyczyła oskarżonej E. G. (1), której zarzucono popełnienie czynu z art. 91A ustawy Prawo budowlane, polegającego na nieutrzymaniu obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym w okresie od 21 czerwca 2007 roku do 31 sierpnia 2015 roku. Oskarżona nie przyznała się do winy, twierdząc, że do momentu postawienia zarzutów była stroną poszkodowaną w konflikcie ze współwłaścicielem nieruchomości, L. J. (1). Sąd ustalił, że oskarżona aktywnie starała się o doprowadzenie nieruchomości do należytego stanu, kontaktując się z różnymi organami i składając pisma. Jednakże wiele zaleceń z okresowych kontroli stanu technicznego budynku nie zostało wykonanych, co potwierdził stan techniczny nieruchomości. Kluczową przyczyną niewykonania tych zaleceń był głęboki konflikt między współwłaścicielami, który uniemożliwiał porozumienie w kwestii remontów i przeglądów. Współwłaściciel odmawiał dostępu do swojej części nieruchomości, co uniemożliwiało przeprowadzenie kompleksowych przeglądów, np. kominiarskich czy instalacji gazowej. Ponadto, wiele prac remontowych, takich jak remont elewacji czy ocieplenie budynku, wymagało zgody obu współwłaścicieli, której oskarżona nie mogła uzyskać. Oskarżona, będąc emerytką, nie była w stanie samodzielnie ponieść kosztów remontów wspólnej nieruchomości, które szacowano na dziesiątki tysięcy złotych, a odzyskanie tych środków od współwłaściciela było niepewne. Sąd uznał, że oskarżona wykonała wszystkie prace, które mogła zrealizować w swojej części nieruchomości lub które nie wymagały zgody współwłaściciela. Brak realizacji pozostałych zaleceń wynikał z obiektywnych przeszkód spowodowanych postawą drugiego współwłaściciela oraz z wysokich kosztów. Sąd ocenił, że stopień winy i szkodliwości społecznej czynu jest znikomy, co uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 17 §1 pkt 3 kpk w zw. z art. 1 § 2 kk. Kosztami procesu obciążono Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający