IV CZ 97/09

Sygn. akt IV CZ 97/09 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 17 grudnia 2009 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Marek Sychowicz (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Dariusz Zawistowski 
SSA Barbara Trębska 
 
 
w sprawie z powództwa B.P. 
przeciwko K.P. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 17 grudnia 2009 r., 
zażalenia powódki  
na postanowienie Sądu Okręgowego w G. 
z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt [...], 
 
 
oddala zażalenie; 
przyznaje adwokatowi B.Z. od Skarbu Państwa - Sądu 
Okręgowego w G. kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych 
podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem 
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce w 
postępowaniu zażaleniowym. 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2008 r. Sąd Okręgowy w G. odrzucił 
apelację wniesioną przez powódkę B.P. od wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 
18 stycznia 2008 r., albowiem powódka nie usunęła w wyznaczonym terminie 
braków apelacji polegających na nieprzytoczeniu zarzutów i ich uzasadnienia. 
 
W zażaleniu na wymienione postanowienie powódka zarzuciła „naruszenie 
przepisów postępowania, w tym art. 368 § 2 i 3, art. 373 oraz art. 5 k.p.c.” i wniosła 
o uchylenie zaskarżonego postanowienia. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Wskazanie w zażaleniu jako naruszonych przepisów art. 368 § 2 i 3 k.p.c.  
jest wynikiem pomyłki. Artykuł 368 § 2 k.p.c. dotyczy oznaczenia w apelacji 
wartości przedmiotu zaskarżenia, a art. 368 k.p.c. nie ma § 3. Skarżącej zapewne 
chodziło o art. 368 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. Przepisy te stanowią, że apelacja powinna 
zawierać zwięzłe przedstawienie zarzutów i uzasadnienie zarzutów. Wymagając, 
żeby wniesiona apelacja spełniała te wymagania Sąd Okręgowy wymienionych 
przepisów nie naruszył. 
 
Wbrew 
przekonaniu 
skarżącej Sąd 
Okręgowy odrzucając 
apelację 
nie naruszył także art. 373 k.p.c. Ani w piśmie zawierającym apelację (k. 297-303), 
ani w piśmie złożonym w wykonaniu wezwania do usunięcia braków apelacji 
(k. 326-330) nie zostały przytoczone zarzuty i ich uzasadnienie. W pismach tych nie 
można dopatrzyć się – co utrzymuje skarżąca – że zawierają zarzut dowolnej oceny 
dowodów, w tym zeznań powódki oraz zarzut błędnych ustaleń faktycznych. 
W piśmie złożonym w wykonaniu wezwania do usunięcia braków apelacji skarżąca 
przedstawiła jedynie własny stan faktyczny w sprawie („jak faktycznie było”). 
Nie można też przyjąć, że skarżąca powołała się na nowe fakty i dowody. 
Wprawdzie w piśmie zawierającym apelację wniosła o powołanie syna jako 
świadka, ale kwestia przeprowadzenia dowodu z zeznań tego świadka powstała już 
przed Sądem pierwszej instancji i wówczas skarżąca oświadczyła, że nie będzie 

 
3 
żądała jego przesłuchania (k. 284). Zresztą powołanie w apelacji nowych faktów 
i dowodów jest jej samodzielnym elementem (art. 368 § 1 pkt 4 k.p.c.), odrębnym 
od 
„zwięzłego 
przedstawienia 
zarzutów” 
(art. 
368 
§ 
1 
pkt 
2 
k.p.c.) 
oraz „uzasadnienia zarzutów” (art. 368 § 1 pkt 3 k.p.c.) i ich nie zastępuje. 
 
W sytuacji, gdy skarżąca wezwana została przez Sąd do usunięcia braków 
apelacji i w wezwaniu sporządzonym na piśmie wskazano jakie braki należy usunąć 
oraz skutek niewykonania wezwania (odrzucenie apelacji), to mimo że działała bez 
adwokata lub radcy prawnego i że jest osobą w podeszłym wieku, nie zachodziła 
potrzeba dokonywania dodatkowego jej pouczenia stosownie do art. 5 k.p.c. 
Pojęcia „zarzutów” i „uzasadnienia zarzutów” są dostatecznie jasne. Przedstawienie 
zarzutów i ich uzasadnienia nie wymaga ani przytoczenia przepisów prawa ani 
żadnego wywodu prawnego. Powódka, która samodzielnie występowała w sprawie 
w pierwszej instancji i samodzielnie sporządziła apelację mogła podołać 
obowiązkowi  usunięcia braków apelacji przez wskazanie, dlaczego kwestionuje 
prawidłowość wyroku Sądu pierwszej instancji (w czym, jej zdaniem, wyraża się 
wadliwość tego wyroku). 
 
Z przytoczonych względów zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. 
Podlegało zatem oddaleniu (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.). 
O 
kosztach 
nieopłaconej 
pomocy 
prawnej 
udzielonej 
powódce 
w postępowaniu zażaleniowym przez adwokata ustanowionego z urzędu Sąd 
Najwyższy postanowił na podstawie § 19 pkt 1 w zw. z § 13 ust. 2 pkt 2, § 6 pkt 6 
i  § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. 
w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa 
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, 
poz. 1348 ze zm.).