IV CZ 80/11

Sygn. akt IV CZ 80/11 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
 
Dnia 21 października 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący) 
SSN Marta Romańska (sprawozdawca) 
SSA Roman Dziczek 
 
 
ze skargi powódki  
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem  
Sądu Apelacyjnego  
z dnia 28 grudnia 2007 r.,  
w sprawie z powództwa M. K. 
przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej K. w S. 
o ustalenie ewentualnie nakazanie złożenia oświadczenia woli, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej 
w dniu 21 października 2011 r., 
zażalenia powódki 
na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 18 kwietnia 2011 r.,  
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
 
Postanowieniem z 18 kwietnia 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę o 
wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z 28 
grudnia 2007 r. W uzasadnieniu stwierdził, że sposób sformułowania skargi 
pozwala sądzić, iż została ona oparta na podstawie wznowienia postępowania 
przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. Skarżąca wskazała bowiem, że w  toku 
postępowania eksmisyjnego prowadzonego przeciwko niej i jej synowi – 
15  grudnia 2010 r., pełnomocnik powódki przedstawił pismo Spółdzielni 
Mieszkaniowej w S. z 28 marca 1990 r., z którego wywnioskowała ona, że jej mąż 
zwrócił poprzedni przydział mieszkaniowy, co usuwało przyczynę nieważności 
kolejnego przydziału przewidzianą w art. 213 § 4 ustawy z 16 września 1982 r. 
Prawo spółdzielcze w ówczesnym brzmieniu (Dz. U. Nr 30, poz. 210 ze zm.). 
Powołała się także na wykrycie dokumentów (dołączonych przez pełnomocnika jej 
syna do pisma procesowego z 5 stycznia 2011 r.), z których wynika, że do zmiany 
przydziału doszło za zgodą jej męża. W związku z wezwaniem przez Sąd 
Apelacyjny do uprawdopodobnienia, że z dowodów tych nie mogła skorzystać 
w  poprzednim 
postępowaniu, 
skarżąca 
powtórzyła 
swoją 
wcześniejszą 
argumentację, wskazując dodatkowo na złożone w innej sprawie zeznania A. D., 
mające znaczenie dla postępowania, którego dotyczy skarga o  wznowienie. 
Odnośnie do wszystkich tych dowodów skarżąca stwierdziła, że nie były jej one 
znane w poprzednim postępowaniu, nie motywując szerzej tego stanowiska. 
Odrzucając 
skargę 
Sąd 
Apelacyjny 
wskazał, 
że 
skarżąca 
nie 
uprawdopodobniła, by przedstawione przez nią nowe środki dowodowe nie mogły 
być wykorzystane w postępowaniu, którego dotyczy skarga. Pismo Nauczycielskiej 
Spółdzielni Mieszkaniowej w S. z 28 marca 1990 r. zostało już przedstawione w tym 
postępowaniu, co wyklucza powoływanie się na brak możliwości skorzystania z 
niego przez skarżącą. Zdaniem Sądu, z akt sprawy wynika także, że okoliczności 
wskazane przez skarżącą znane były Sądom obu instancji w czasie poprzednio 
toczącego się postępowania. Nie mogą więc być one traktowane jako okoliczności 
faktyczne i dowody w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. 

 
3 
W zażaleniu na postanowienie z 18 kwietnia 2011 r. skarżąca zarzuciła, że 
zapadło ono z naruszeniem art. 403 § 2 k.p.c. oraz na podstawie błędnych ustaleń 
faktycznych w związku z przyjęciem, że nie uprawdopodobniła ona braku 
możliwości skorzystania ze wskazanych przez siebie środków dowodowych 
w  poprzednim 
postępowaniu. 
Stwierdziła 
nadto, 
że 
jedynym 
środkiem 
umożliwiającym wykazanie tej przesłanki było jej oświadczenie, iż treść 
dokumentów oraz wiedza świadka nie były jej znane. Jedynie pismo z 28 maja 
1990 r. zostało wcześniej dołączone do akt sprawy, zaś pozostałe dokumenty oraz 
wiedza świadka zostały wykryte przez nią później. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie jest bezzasadne. 
Po pierwsze zauważyć należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej, brak 
możliwości skorzystania w poprzednim postępowaniu z faktów i dowodów, które 
strona powołuje w skardze o wznowienie postępowania, powinien być oceniany 
z  perspektywy kryteriów obiektywnych, nie zaś subiektywnego przekonania strony. 
W konsekwencji, wznowienie postępowania na podstawie wskazanej w art. 403 § 2 
k.p.c. jest wykluczone w razie istnienia obiektywnej możliwości powołania tych 
faktów i dowodów, która nie została jednak wykorzystana przez stronę z powodu 
opieszałości, zaniedbania, zapomnienia czy błędnej oceny potrzeby ich powołania 
(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 10 lutego 1999 r., II CKN 807/98, 
niepubl. oraz z 25 maja 2011 r., II CZ 20/11, niepubl.). Strona żądająca wznowienia 
na tej podstawie prawomocnie zakończonego postępowania powinna więc 
wykazać, że powołane przez nią fakty i dowody były wprawdzie istniejące, lecz 
„nieujawnialne”, znajdując się poza jej dostępem w trakcie poprzedniego 
postępowania (por. postanowienie Sądu Najwyższy w postanowieniu z 4 marca 
2005 r., III CZP 134/04, niepubl). Samo oświadczenie strony stwierdzające brak 
możliwości skorzystania z określonych faktów i dowodów nie stanowi więc 
miarodajnego kryterium pozwalającego na ocenę spełnienia tej przesłanki. 
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy uchybienie przez skarżącą 
obowiązkowi 
wskazania 
obiektywnych 
okoliczności 
potwierdzających 
brak 
możliwości posłużenia się powołanymi faktami i dowodami jest tym bardziej 

 
4 
ewidentne, że po wniesieniu skargi została ona wezwana przez Sąd Apelacyjny do 
konkretyzacji swojego stanowiska w tym zakresie. Nie przedstawiła jednak żadnych 
bardziej szczegółowych argumentów, poprzestając jedynie na ogólnym twierdzeniu 
co do braku wiedzy o treści dokumentów i wiedzy świadka. 
Po drugie, odnosząc się do poszczególnych dowodów wskazanych przez 
skarżącą należy stwierdzić, że nie wykazała ona spełnienia w stosunku do nich 
ustawowych przesłanek wznowienia postępowania. Podzielić należy w tym zakresie 
stanowisko Sądu Apelacyjnego, że z akt poprzedniego postępowania wynika, iż 
okoliczności związane z przydziałem mieszkaniowym i jego przynależnością do 
majątków małżonków były już rozważane przez Sądy obu instancji, zaś skarżąca 
nie wskazała, w jakim zakresie powołane przez nią fakty i dowody mogłyby wpłynąć 
na 
treść 
ustaleń 
przyjętych 
w 
orzeczeniu 
prawomocnie 
kończącym 
to 
postępowanie. 
Trafnie wskazał ponadto Sąd Apelacyjny, że pismo z 28 maja 1990 r. 
znajdowało się w aktach sprawy, której dotyczy wniosek o wznowienie (k. 108). 
Dokumenty przestawione przez pełnomocnika syna skarżącej uznać natomiast 
należy za istniejące i możliwe do ujawnienia w toku poprzedniego postępowania, 
tym bardziej, że skarżąca nie przedstawiła w skardze, swoim późniejszym piśmie 
ani w zażaleniu, przekonujących argumentów za odmiennymi wnioskiem. 
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Apelacyjny pominął 
wprawdzie powołany przez skarżącą już po wniesieniu skargi dowód z zeznań 
świadka A. D., nie ulega jednak wątpliwości, że również i w tym zakresie nie doszło 
do spełnienia przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 403 § 2 
k.p.c. Dowód ten został powołany w sposób ogólny, wyłącznie przez stwierdzenie, 
że świadek ten „przedstawił nowe istotne fakty mające […] znaczenie dla niniejszej 
sprawy”. Skarżąca nie wskazała konkretnych zeznań tego świadka, ich związku z 
orzeczeniem kończącym prawomocnie postępowanie w  sprawie ani okoliczności, 
które świadczyłyby o braku możliwości skorzystania z  jego wiedzy w tym 
postępowaniu. Argumentacja w tym zakresie nie została także przedstawiona w 
uzasadnieniu zażalenia. Odniesienie się do tego dowodu w tak lakoniczny sposób 

 
5 
nie pozwala na przyjęcie, by mógł stanowić on przyczynę wznowienia prawomocnie 
zakończonego postępowania. 
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c., w zw. z art. 39814 
k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu.