IV CZ 8/07

Sygn. akt IV CZ 8/07 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 2 lutego 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Marek Sychowicz (przewodniczący) 
SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian 
SSN Maria Grzelka (sprawozdawca) 
 
 
w sprawie z powództwa F. Spółdzielni Mieszkaniowej w B. 
przeciwko W. H., J. H. i M. N. 
o eksmisję, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 2 lutego 2007 r., 
zażalenia pozwanej J. H.  
na postanowienie Sądu Okręgowego w B. 
z dnia 4 października 2006 r.,  
 
1. 
oddala zażalenie, 
2. 
zasądza 
od 
pozwanej 
na 
rzecz 
powódki 
kwotę 
120,- 
(sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu 
w  postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym. 
 
 
 

 
2 
 
Uzasadnienie 
 
 
 
 
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w B. odrzucił skargę 
kasacyjną pozwanej od wyroku oddalającego apelację pozwanej w sprawie 
o  eksmisję z lokalu mieszkalnego. Sąd Okręgowy przyjął, że wartością przedmiotu 
zaskarżenia w skardze kasacyjnej mogłaby być kwota 1.447,80 złotych oznaczona 
jako wartość przedmiotu sporu w związku z czym, w świetle art. 3982 § 1 k.p.c. 
skarga kasacyjna była niedopuszczalna. W zażaleniu pozwana zarzuciła, że wyrok 
oddalający apelację zaskarżyła tylko w części dotyczącej odmowy przyznania jej 
prawa do lokalu socjalnego tj. w zakresie dotyczącym prawa niemajątkowego, 
wobec czego żadne ograniczenia kwotowe nie istnieją. 
 
Sąd Najwyższy uznał zażalenie za oczywiście bezzasadne. 
 
Przedmiot sprawy poddanej pod osąd wyznacza żądanie powoda i ono 
stanowi też podstawę oceny, czy sprawa ma charakter majątkowy w rozumieniu art. 
19 § 2 k.p.c. Żądanie eksmisji z lokalu mieszkalnego niezaprzeczalnie dotyka 
bezpośrednio sfery stosunków majątkowych pomiędzy stronami i kreuje sprawę 
majątkową wymagającą oznaczenia w pozwie wartości przedmiotu sporu. Wartość 
wskazana przez powoda może być sprawdzona stosownie do art. 25 § 1 i 2 k.p.c. 
po czym, jak również w razie niedokonania sprawdzenia, nie podlega w dalszym 
toku postępowania badaniu. 
 
W przypadku, gdy przedmiotem zaskarżenia w apelacji, a następnie 
w  skardze kasacyjnej, jest cały przedmiot sporu, wartość przedmiotu sporu 
wyznacza odpowiednio także wartość przedmiotu zaskarżenia. Ma to istotne 
znaczenie z punktu widzenia dopuszczalności skargi kasacyjnej uwarunkowanej 
w  art. 3982 § 1 k.p.c. określonymi kwotami. 
 
W rozpoznawanej sprawie powódka wystąpiła z żądaniem eksmisji i to 
żądanie określiło zarówno przedmiot sprawy i jej rodzaj (sprawa o eksmisję) jak 
i  przesądziło o majątkowym charakterze sprawy. W niczym nie zmieniała tego 
okoliczność, że rozpoznając sprawę o eksmisję z lokalu mieszkalnego Sąd 

 
3 
obowiązany był z mocy ustawy orzec o uprawnieniu pozwanej do lokalu 
mieszkalnego lub o braku takiego uprawnienia i że w rozpoznawanej sprawie Sąd 
zajął w tym przedmiocie stanowisko; żądanie powódki przez to nie uległo zmianie 
ani sprawa nie stała się sprawą inną niż sprawą o eksmisję. Wobec tego, że cały 
przedmiot sporu przedstawiał kwotę 1.447,80 złotych i tego dotyczyła skarga 
kasacyjna słusznie Sąd Okręgowy uznał, że – choć skarżąca nie wskazała 
w  skardze kasacyjnej przy jej wnoszeniu wartości przedmiotu zaskarżenia – 
wartość ta nie mogłaby być inna niż wyrażająca się kwotą 1.447,80 złotych. 
To  przesadzało o niedopuszczalności skargi kasacyjnej co także Sąd Okręgowy 
ocenił trafnie. 
Dodać można, że gdyby nawet uznać, iż w związku z zaskarżeniem wyroku 
oddalającego apelację tylko w części dotyczącej nieprzyznania pozwanej prawa do 
lokalu socjalnego rozpoznawana sprawa przestała być „sprawą o eksmisję” lecz 
stałą się sprawą o przyznanie lokalu socjalnego (czego jednak nie sposób przyjąć) 
to również byłaby to sprawa majątkowa, bo dotycząca bezpośrednio sfery praw 
majątkowych pozwanej. 
 
Z przedstawionych względów zażalenie zostało oddalone (art. 39814 w zw. 
z   art. 3941 § 3 k.p.c.). 
 
 
 
 
 
 
 
db