III SZ 2/06

Postanowienie z dnia 16 maja 2006 r. 
III SZ 2/06 
 
Przepis art. 89 § 1 k.p.c. upoważnia adwokata, radcę prawnego oraz 
rzecznika patentowego wyłącznie do uwierzytelniania udzielonego im pełno-
mocnictwa, co nie obejmuje uwierzytelniania innych dokumentów urzędowych, 
w tym dokumentu przy pomocy którego organ osoby prawnej wykazuje swoje 
umocowanie do działania w imieniu osoby prawnej (art. 68 w związku z art. 67 § 
1 k.p.c.). 
 
Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Zbigniew Hajn 
(sprawozdawca), Zbigniew Myszka. 
 
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 maja 
2006 r. sprawy z powództwa „Z.” SA w C. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji 
Energetyki o nałożenie kary pieniężnej, na skutek zażalenia strony powodowej od 
wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r. [...] 
 
u c h y l i ł zaskarżone postanowienie. 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
 
Sąd Apelacyjny w Warszawie w sprawie z powództwa „Z.” SA w C. przeciwko 
Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki o nałożenie kary pieniężnej postanowieniem 
z 21 lutego 2006 r. odrzucił apelację strony powodowej. Zdaniem Sądu apelacja 
podlegała odrzuceniu z dwóch przyczyn. Po pierwsze, zgodnie z art. 368 § 1 pkt 5 
k.p.c. apelacja powinna zawierać wniosek o zmianę lub uchylenie wyroku z zazna-
czeniem zakresu żądanej zmiany lub uchylenia. W niniejszej sprawie apelacja nie 
spełniała przesłanki z art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c., skoro brak w niej określenia zakresu 
żądanego uchylenia.  
Drugą przyczyną, dla której apelacja podlegała odrzuceniu było nieprawidłowe 
poświadczenie za zgodność z oryginałem kserokopii odpisu z Krajowego Rejestru 
Sądowego. Radca prawny nie jest bowiem uprawniony do poświadczania dokumen-

 
2
tów. Wyjątek stanowi tu pełnomocnictwo, którego odpis radca prawny może sam 
uwierzytelnić w oparciu o przepis art. 89 § 1 zdanie 2 k.p.c. Sąd Najwyższy w 
uchwale z dnia 19 maja 2003 r., III CZP 21/04 (Wokanda 2004 nr 12, poz. 1), wska-
zał, że radca prawny nie jest uprawniony do uwierzytelniania tzw. dalszych pełno-
mocnictw. Tym bardziej żaden przepis nie uprawnia go do poświadczania za zgod-
ność z oryginałem innych dokumentów urzędowych, przy pomocy których jest obo-
wiązany wykazać swoje uprawnienie do działania w imieniu osoby prawnej, właści-
wie reprezentowanej (art. 68 k.p.c.).  
Pełnomocnik powoda w zażaleniu na przedmiotowe postanowienie Sądu 
Apelacyjnego zaskarżył je w całości, jednocześnie zarzucając mu błędną interpreta-
cję przepisów, to jest art. 89 §1 k.p.c., poprzez przyjęcie, że upoważnienie radcy 
prawnego do uwierzytelniania odpisu pełnomocnictwa dotyczy jedynie samego do-
kumentu pełnomocnictwa, nie zaś całego aktu (sensu largo) pełnomocnictwa, a więc 
również jego integralnej części potwierdzającej reprezentację organu mocodawcy - 
odpisu KRS; oraz poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie stanowiska Sądu 
Najwyższego zaprezentowanego w orzeczeniu z dnia 19 maja 2004 r., III CZP 21/04. 
W następnej kolejności podniósł zarzut błędnej interpretacji art. 373 zdanie drugie 
k.p.c., poprzez jego zastosowanie w sprawie, mimo iż sankcja odrzucenia apelacji w 
nim zawarta dotyczy jedynie sytuacji, gdy w konsekwencji wezwania sądu do uzu-
pełnienia braków formalnych pisma procesowego strona nie dokonała lub nienależy-
cie dokonała tegoż obowiązku, zaś wezwanie Sądu nie dotyczyło - ponieważ nie 
mogło w świetle art. 3701 k.p.c. dotyczyć - przesłanki zawartej w art. 368 §1 pkt 5 
k.p.c. 
Ostatecznie zarzucił również błędną wykładnię językową treści apelacji powo-
da z 13 czerwca 2005 r., poprzez przyjęcie, że apelujący nie zawarł w jej treści, 
zgodnie z dyspozycją art. 368 §1 pkt 5 k.p.c., wniosku o zmianę lub uchylenie za-
skarżonego orzeczenia oraz zakresu żądanej zmiany lub uchylenia.  
Mając na względzie powyższe naruszenie wniósł o uchylenie postanowienia i 
rozpoznanie zażalenia jako oczywiście uzasadnionego w rozumieniu art. 395 § 2 
k.p.c. przez Sąd Apelacyjny w Warszawie; uchylenie zaskarżonego postanowienia i 
w konsekwencji merytoryczne rozpatrzenie wniesionej w dniu 13 czerwca 2005 r. 
apelacji od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 9 maja 2005 r.; ewentual-
nie zaś wniósł o przekazanie sprawy do Sądu Najwyższego w Warszawie w celu jej 
rozpoznania. 

 
3
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zażalenie okazało się uzasadnione. Skarżący trafnie zarzucił, że Sąd Apela-
cyjny bezpodstawnie uznał, iż w rozpatrywanej apelacji nie określono zakresu żąda-
nego uchylenia. Wbrew temu twierdzeniu apelujący na drugiej stronie apelacji [...] 
wskazał: „wnoszę o uchylenie w całości Wyroku Sądu Okręgowego i uwzględnienie 
złożonego odwołania”, co spełnia wymaganą przez art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c. przesłan-
kę przyjęcia apelacji do rozpoznania. 
Bezpodstawna okazała się również druga z podanych przesłanek odrzucenia 
apelacji, za którą Sąd Apelacyjny uznał złożenie przez pełnomocnika powoda po 
terminie nieprawidłowo poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii odpisu z 
KRS dotyczącego rejestracji strony powodowej. Nieprawidłowość ta polegała, według 
Sądu Apelacyjnego, na poświadczeniu odpisu przez pełnomocnika powoda - radcę 
prawnego, podczas, gdy zgodnie z art. 89 § 1 zdanie drugie k.p.c., radca prawny 
(adwokat, rzecznik patentowy) może uwierzytelnić jedynie odpis udzielonego mu 
pełnomocnictwa. Bezpodstawność tak określonego powodu odrzucenia apelacji 
wynika z dwóch przyczyn. Po pierwsze, zarzucane przez Sąd osobiste uwierzytel-
nienie odpisu KRS było dokładnym wykonaniem zarządzenia przewodniczącego wy-
działu z 21 lutego 2006 r. w brzmieniu: „wezwać r.pr. E.H. do poświadczenia za 
zgodność z oryginałem kserokopii odpisu z KRS [...] w terminie 7 dni pod rygorem 
odrzucenia apelacji”. Pomimo to należy zgodzić się z prezentowanym w zaskarżo-
nym postanowieniu poglądem, że art. 89 § 1 k.p.c. upoważnia adwokata, radcę 
prawnego oraz rzecznika patentowego wyłącznie do uwierzytelniania udzielonego im 
pełnomocnictwa, co nie obejmuje uwierzytelniania innych dokumentów urzędowych, 
w tym dokumentu przy pomocy którego organ osoby prawnej wykazuje swoje umo-
cowanie do działania w imieniu osoby prawnej (art. 68 w związku z art. 67 § 1 k.p.c.). 
W rezultacie rozpatrywane pełnomocnictwo, jako wystawione przez organ powoda, 
którego umocowanie do działania w imieniu osoby prawnej nie zostało prawidłowo 
wykazane, nie odpowiada wymaganiom prawnym. Nie uzasadnia to jednak odrzuce-
nia apelacji sporządzonej przez tak umocowanego pełnomocnika. Sąd Najwyższy w 
obecnym składzie podziela pogląd wyrażony ostatnio w postanowieniu Sądu Naj-
wyższego z 27 stycznia 2005 r., II PZ 69/04 (OSNP 2005 nr 16, poz. 251), w którym 
Sąd ten stwierdził, że apelacja sporządzona przez nieuprawnionego pełnomocnika 

 
4
podlega rozpoznaniu, jeśli zostanie potwierdzona przez stronę. W takiej sytuacji, 
sankcją niewykonania lub nienależytego wykonania przez radcę prawnego zarzą-
dzenia sądu zobowiązującego do złożenia oświadczenia zgodnie z art. 89 § 3 k.p.c., 
nie jest odrzucenie apelacji, lecz niedopuszczenie go do występowania w sprawie 
(zob. również powołaną w tym postanowieniu uchwałę Sądu Najwyższego z 20 
grudnia 1968 r., III CZP 93/68, OSNCP 1969 nr 7-8, poz. 129, zgodnie z którą sku-
teczność prawna czynności procesowych dokonanych przez osobę, która nie może 
być pełnomocnikiem procesowym, zależy od ich zatwierdzenia przez zainteresowaną 
stronę).  
Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 § 1 zdanie 
pierwsze w związku z 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji. 
========================================