IV CZ 63/07

Sygn. akt IV CZ 63/07 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 3 października 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący) 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote 
SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca) 
 
 
 
w sprawie z wniosku B.G. 
przy uczestnictwie : [...]  i Gminy B. 
o ustanowienie służebności drogi koniecznej i przyłączy : wodociągowego, 
kanalizacji sanitarnej, gazowego, telekomunikacyjnego i energii elektrycznej, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 3 października 2007 r., 
zażalenia uczestników postępowania J.P. i T.P. na postanowienie Sądu 
Okręgowego w B. 
z dnia 11 czerwca 2007 r., sygn. akt [...], 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 11 czerwca 2007 r. odrzucił zażalenie 
J.P. i T.P. na postanowienie tego Sądu z dnia 16  maja 2007 r. odrzucające skargę 
o wznowienie postępowania w sprawie o  ustanowienie drogi koniecznej. W 
uzasadnieniu wskazał, że zażalenie nie zostało należycie opłacone. Żalący uiścili 
opłatę w wysokości 30 zł., a na podstawie art. 19 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 39 ust. 1 
pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o  kosztach sądowych w sprawach cywilnych 
(Dz. U. nr 167, poz. 1398 ze zm. – dalej: „u.k.s.c.”) powinna być uiszczona opłata w 
wysokości 40 zł. Ta opłata jest opłatą w wysokości stałej, a zażalenie zostało 
wniesione przez pełnomocnika skarżących, będącego radcą prawnym. Nienależyte 
uiszczenie opłaty w takich okolicznościach skutkuje odrzuceniem zażalenia na 
podstawie art. 1302 §3 k.p.c. w  związku  z art. 13 § 2 k.p.c., bez wzywania o jej 
uiszczenie.  
 
W zażaleniu na postanowienie z dnia 11 czerwca 2007 r. podniesiono zarzut 
naruszenia art. 1302 § 3 k.p.c. przez jego bezpodstawne zastosowanie. 
Podkreślono, że odrzucone zażalenie nie zostało wniesione w sprawie 
o  ustanowienie drogi koniecznej, lecz w sprawie o wznowienie postępowania 
dotyczącego ustanowienia drogi koniecznej. Poza tym żalący, wnosząc skargę 
o  wznowienie postępowania, uiścili opłatę w wysokości 40 zł., a nie w wysokości 
200 zł., co nie zostało zakwestionowane przez Sąd. Zaznaczono również, że 
drobne uchybienie, dotyczące 10 zł., wynikające z dwuznaczności nowo 
uchwalonych przepisów, nie może decydować o odrzuceniu zażalenia.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
Zgodnie z art. 18 u.k.s.c., całą opłatę pobiera się od pozwu i pozwu 
wzajemnego oraz wniosku o wszczęcie postępowania nieprocesowego lub 
samodzielnej jego części chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej (ust. 1); 
przepisy 
ustawy 
przewidujące 
pobranie 
opłaty 
od 
pozwu 
lub 
wniosku 
wszczynającego postępowanie w sprawie stosuje się również do opłaty od apelacji, 
skargi kasacyjnej, skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego 
orzeczenia, interwencji głównej, skargi o wznowienie postępowania, skargi 

 
3 
o  uchylenie wyroku sądu polubownego, chyba że przepis szczególny stanowi 
inaczej (ust. 2). Określonej w art. 39 ust. 1 u.k.s.c. pkt 1 opłacie stałej w kwocie 
200  zł, należnej od wniosku o ustanowienie drogi koniecznej, podlega zatem 
również skarga o wznowienie postępowania w sprawie o ustanowienie drogi 
koniecznej. Z  kolei w myśl art. 19 ust. 3 pkt 2 u.k.s.c. od zażalenia, jeżeli co innego 
nie wynika z przepisów szczególnych, pobiera się piątą część opłaty.  W rezultacie 
od zażalenia w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi o wznowienie 
postępowania w sprawie o ustanowienie drogi koniecznej  należna opłata  wynosi 
40 zł (1/5 z 200 zł).  Również ta opłata jest opłatą w wysokości stałej w rozumieniu 
art. 1302 § 3 k.p.c. (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2006 r., 
III  CZP 109/06, OSNC 2007, nr 7-8 (poz. 105). 
W świetle powyższych uwag  zażalenie uczestników na postanowienie z dnia 
11 czerwca 2007 r. jest bezzasadne. Sąd Okręgowy trafnie wskazał, że zażalenie 
to podlegało opłacie w wysokości 40 zł, a jej nie uiszczenie w rozpatrywanej 
sytuacji uzasadniało zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 1302 § 3 k.p.c. w 
związku  z  art. 13 § 2 k.p.c. Powyższej oceny nie podważa wcześniejsze 
niewłaściwe opłacenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie o 
ustanowienie drogi koniecznej, ani niewielka różnica między kwotą opłaty należnej, 
a kwotą opłaty  rzeczywiście uiszczonej od odrzuconego zażalenia.  Obie te 
okoliczności są pozbawione doniosłości z punktu widzenia wskazanych wyżej 
przepisów.  
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji (art. 39814 
w  związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).