IV CZ 6/06

Sygn. akt IV CZ 6/06 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 7 lutego 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący) 
SSN Barbara Myszka 
SSN Marek Sychowicz (sprawozdawca) 
 
 
 
w sprawie z powództwa B.P., M.P. i I.Z. 
przeciwko "W." SA  
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 7 lutego 2006 r., 
zażalenia powodów  
na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt [...], 
 
 
oddala zażalenie; 
zasądza od powodów na rzecz strony pozwanej kwotę 
1200     (jeden 
tysiąc 
dwieście) 
złotych 
tytułem 
kosztów 
postępowania zażaleniowego. 
 

 
2 
 
Uzasadnienie 
 
 
 
Postanowieniem dnia 25 października 2005 r. Sąd Apelacyjny odrzucił 
skargę kasacyjną powodów B.P., M.P. i I.Z. od wyroku tego Sądu z dnia 19 lipca 
2005 r., gdyż stwierdził, że wobec wartości przedmiotu zaskarżenia – 44 064 zł 
skarga jest niedopuszczalna (art. 3982 § 1 k.p.c.). 
 
W zażaleniu na wymienione postanowienie powodowie, powołując się na to, 
że powództwo wniesione zostało w dniu 9 listopada 2004 r., zarzucili rażące 
naruszenie prawa procesowego – art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie 
ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów 
powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) i wnieśli o uchylenie zaskarżonego 
postanowienia. 
 
Pozwany „W.”, SA wniósł o oddalenie zażalenia i zasądzenie na jego rzecz 
kosztów postępowania zażaleniowego. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Artykuł 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks 
postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych 
wyraża zasadę bezpośredniego działania przepisów tej ustawy niezależnie 
od chwili wszczęcia postępowania. Przewidziany tym przepisem wyjątek dotyczy 
jedynie złożenia, rozpoznania i odmowy przyjęcia do rozpoznania kasacji 
od orzeczenia wydanego przed dniem wejścia w życie ustawy. Ponieważ ustawa 
z dnia 22 grudnia 2004 r. weszła w życie w dniu 6 lutego 2005 r. (art. 6), 
do złożenia (a także rozpoznania i odmowy przyjęcia do rozpoznania) skargi 
kasacyjnej od orzeczenia wydanego po tym dniu stosuje się przepisy tej ustawy, 
a więc i wprowadzony tą ustawą przepis art. 3982 § 1 k.p.c. Jego zastosowanie 
przez Sąd Apelacyjny nie stanowi więc zarzucanego w zażaleniu naruszenia art. 3 
ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. 

 
3 
 
Na gruncie postępowania cywilnego obowiązuje zasada bezpośredniego 
obowiązywania przepisów nowej ustawy, chyba że przepisy stanowią inaczej 
(zob. art. XV § 1 przep. wpr. k.p.c.). Wyrażający ją art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 
2004 r., w szczególności w odniesieniu do złożenia skargi kasacyjnej, nie jest 
sprzeczny z Konstytucją. Wbrew zapatrywaniu skarżących nie można mówić 
o nabyciu przez nich prawa do rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy dlatego, 
że w chwili wytoczenia powództwa od orzeczenia sądu drugiej instancji, które 
byłoby wydane w  sprawie, przysługiwała kasacja. Standardem konstytucyjnym jest 
jedynie postępowanie dwuinstancyjne (art. 176 ust. 1 Konstytucji). Ograniczenie 
przez 
ustawodawcę 
możliwości 
zaskarżenia 
(czy 
to 
środkiem 
zwykłym 
czy nadzwyczajnym) orzeczenia sądu drugiej instancji, nie stanowi naruszenia 
Konstytucji. W szczególności nie jest pozbawieniem prawa do sądu (art. 45 ust. 1 
Konstytucji) ani nie jest sprzeczne z art. 2 Konstytucji. 
 
Z przytoczonych względów zażalenie, jako niezasadne, podlegało oddaleniu 
(art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.). 
 
O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy postanowił 
na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz § 6 pkt 5 i § 12 ust. 2 pkt 
2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie 
opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy 
prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).