IV CZ 51/08

Sygn. akt IV CZ 51/08 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 Dnia 3 lipca 2008 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący) 
SSN Mirosław Bączyk 
SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca) 
 
w sprawie z powództwa M. S. 
przeciwko W. O. i Towarzystwu Ubezpieczeń i Reasekuracji "W.(...)" Spółce Akcyjnej w 
W. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 lipca 2008 r., 
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 19 marca 2008 r., sygn. 
akt I ACa (…), 
 
uchyla zaskarżone postanowienie 
 
Uzasadnienie 
 
Postanowieniem z dnia 19 marca 2008 r. Sąd Apelacyjny oddalił wniosek powoda 
M. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku tego Sądu z 
dnia 29 czerwca 2007 r. i jednocześnie odrzucił skargę kasacyjną jako wniesioną po 
upływie ustawowego terminu. 
Jak wskazał Sąd Apelacyjny, odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został wysłany 
na adres wskazany przez powoda. Pismo zostało dołączone do akt ze skutkiem 
doręczenia na podstawie art. 139 § 1 k.p.c. W tym czasie, od 26 lipca 2007 r. powód 
przebywał w Areszcie Śledczym w B. Nie interesował się biegiem sprawy, pomimo że 
nie reprezentował go już fachowy pełnomocnik. To, zdaniem Sądu świadczyło o mało 
starannym działaniu i nie jest wystarczające do wykazania braku winy. Z tej przyczyny 

 
2 
Sąd Apelacyjny oddalił wniosek o przywrócenie terminu na podstawie art. 168 § 1 k.p.c. 
i odrzucił skargę kasacyjną z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. 
Powód wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego odrzucające jego 
skargę kasacyjną, które w całości wypełniają zarzuty dotyczące odmowy przywrócenia 
terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Podniósł że uznanie jego winy w 
niedochowaniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest nieuzasadnione. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Doręczenie powodowi wyroku Sądu Okręgowego z uzasadnieniem nastąpiło 
w sposób określony w art. 139 § 1 k.p.c. O skuteczności doręczenia per aviso można 
mówić jedynie wówczas, gdy postępowanie listonosza uregulowane w tych przepisach 
było uzasadnione zaistniałymi okolicznościami. Chodzi o powstanie sytuacji, gdy nie 
było możliwe doręczenie właściwe (art. 133, art. 135 i art. 137 k.p.c.) lub zastępcze (art. 
138 k.p.c.). Dolegliwe skutki procesowe, jakie wiążą się dla adresatów tego sposobu 
doręczenia wymagają rygorystycznego przestrzegania wymogów przewidzianych w art. 
139 k.p.c. oraz w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w 
sprawie szczególnego trybu doręczenia pism sądowych przez pocztę w postępowaniu 
cywilnym (Dz. U. Nr 62, poz. 697 ze zm.). W judykaturze przyjmuje się, że naruszenie 
tych wymogów przez doręczyciela czyni doręczenie nieskutecznym (por. postanowienia 
Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 1969 r., II CZ 208/68, OSNCP 1969, nr 9, poz. 164; 
z dnia 23 listopada 2000r., III CKN 1407/00 niepubl.; z dnia 15 listopada 2000 r., IV CKN 
1390/00, niepubl.; z dnia 15 maja 2008 r., I CZ 35/08, niepubl. oraz wyroki Sądu 
Najwyższego z dnia 2 kwietnia 1996 r., I CRN 7/96, niepubl. i z dnia 11 czerwca 1997 r., 
I CKU 88/97, niepubl.). W związku z tym wskazać należy, że zgodnie z art. 139 § 1 
k.p.c.  oraz § 9 ust. 1 i 3 wymienionego rozporządzenia, skuteczność doręczenia per 
aviso zależy od dwukrotnego umieszczenia w drzwiach mieszkania adresata lub 
oddawczej skrzynce pocztowej zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki. Tego 
wymagania – według treści wypełnionego formularza odbioru - nie spełnia 
pozostawienie przez doręczyciela dnia 30 lipca 2007 r. zawiadomienia „w firmie”. 
Wzmianka tej treści poczyniona przez doręczyciela informuje jedynie o miejscu 
pozostawienia zawiadomienia a nie o sposobie tego zawiadomienia. Nie wynika z niej 
gdzie doręczyciel umieścił zawiadomienie dla adresata zwłaszcza, iż jednocześnie 
zakreślił przewidziane w formularzu umieszczenie zawiadomienia na drzwiach 
mieszkania i w skrzynce pocztowej. 

 
3 
W tym stanie rzeczy niedopuszczalne było uznanie za doręczoną przesyłki z dnia 26 
lipca 2007 r. zawierającej odpis wyroku wraz z uzasadnieniem i w związku z tym 
doręczeniem nie rozpoczął biegu termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Wobec tego, 
że do prawidłowego doręczenia odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem doszło 21 
stycznia 2008 r., postępowanie wpadkowe zmierzające do przywrócenia było 
bezprzedmiotowe. 
Sąd Najwyższy przyjął, że rozpatrywane zażalenie oparte w całości na zarzutach 
dotyczących nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi 
kasacyjnej, zawiera - w ten sposób wyrażony - wniosek umożliwiający na podstawie art. 
380 k.p.c. w związku z art. 39821 oraz art. 3941 § 3 k.p.c. (por. postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt III UZ 12/06, OSNP 2008/3-4/50). 
Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 39816 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 
k.p.c. uchylił w całości zaskarżone postanowienie (por. postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 17 stycznia 2006 r. I UZ 40/05 OSNP 2007/3-4/57).