IV CZ 51/05

Sygn. akt IV CZ 51/05 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 15 czerwca 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący) 
SSN Marian Kocon 
SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca) 
 
w sprawie z powództwa Gminy Miejskiej S. 
przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości przy ulicy (…) w S. 
o uchylenie uchwały, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 
15 czerwca 2005 r., zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z 
dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt I ACa (…), 
 
odrzuca zażalenie. 
 
Uzasadnienie 
 
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 20 grudnia 2004 r. odrzucił wniosek 
pozwanej z 22 czerwca 2004 r. nadany na poczcie 25 października 2004 r. o doręczenie 
wyroku Sądu Apelacyjnego z 18 czerwca 2004 r. z uzasadnieniem. W motywach 
postanowienia wyjaśnił, że odpis wyroku Sądu Apelacyjnego z 18 czerwca 2004 r. z 
uzasadnieniem został pozwanej na jej wniosek już doręczony w dniu 16 lipca 2004 r. W 
tej sytuacji ponowny wniosek o doręczenie odpisu tego wyroku z uzasadnieniem w celu 
wniesienia kasacji podlegał odrzuceniu na podstawie art. 328 § 1 zd. 1 k.p.c. w związku 
z art. 391 § 1 k.p.c. 
W zażaleniu pozwana zakwestionowała odrzucenie wniosku. 
Podniosła, że pismem z 22 czerwca 2004 r. wystąpiła do Sądu Apelacyjnego o 
doręczenie jej odpisu wyroku z uzasadnieniem. W dniu 16 lipca 2004 r. otrzymała pismo 
z 13 lipca 2004 r. wzywające do wniesienia opłaty kancelaryjnej od złożonego wniosku. 

 
2 
W przesyłce tej, doręczonej w małej kopercie, załączonej do zażalenia, nie było żadnej 
innej korespondencji. Żądaną opłatę kancelaryjną uiściła 21 lipca 2004 r. Wobec 
przedłużającego się okresu oczekiwania na odpis wyroku z uzasadnieniem, pozwana 
interweniowała w Sądzie Apelacyjnym; między innymi, w dniu 25 października 2004 r. 
złożyła pismo, którego dotyczy zaskarżone postanowienie. Sąd Apelacyjny jednak 
utrzymywał, że odbiór wnioskowanego odpisu wyroku z uzasadnieniem pozwana 
pokwitowała w dniu 16 lipca 2004 r. W tej sytuacji pozwana w dniu 25 listopada 2004 r. 
ponownie zwróciła się do Sądu Apelacyjnego o doręczenie jej odpisu wyroku z 
uzasadnieniem. Jej zdaniem, pismo wysłane przez nią do Sądu Apelacyjnego w dniu 25 
października 2004 r. nie było nowym wnioskiem, lecz jedynie ponagleniem wzywającym 
do wykonania wniosku z dnia 22 czerwca 2004 r. 
W ocenie pozwanej, zaskarżone postanowienie opiera się więc na błędnie 
dokonanym ustaleniu, że pozwanej doręczono odpis wyroku z uzasadnieniem w dniu 16 
lipca 2004 r., gdy tymczasem w tym dniu doręczono jej jedynie wezwanie o uiszczenie 
opłaty kancelaryjnej; koperta, w której przesłano to wezwanie, że względu na swój mały 
rozmiar, nie mogła zresztą nic więcej pomieścić. W konsekwencji, zaskarżone 
postanowienie powinno zostać uchylone. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Jak wynika z powyższych uwag, między Sądem Apelacyjnym a pozwaną 
zarysowała się rozbieżność stanowisk co do wykonania przez Sąd Apelacyjny wniosku 
pozwanej z 22 czerwca 2004 r. Zwrotne poświadczenie odbioru na k. 86, a także 
zarządzenie przewodniczącego oraz adnotacja sekretariatu na k. 82 przemawiają za 
tym, że pozwanej doręczono w dniu 16 lipca 2004 r. odpis wyroku z uzasadnieniem, o 
który wniosła pismem z 22 czerwca 2004 r. (co do znaczenia pocztowego dowodu 
doręczenia zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 30 kwietnia 1998 r., III CZ 
51/98, OSNC 1998, nr 11, poz. 189, z dnia 21 listopada 2001 r., I CKN 185/01, LEX nr 
52726 i z dnia 15 listopada 2002 r., V CZ 140/02, LEX nr 57239). Pozwana jednak 
zaprzecza prawdziwości zwrotnego poświadczenia odbioru. W zażaleniu swoje 
oświadczenie negujące prawdziwość zwrotnego poświadczenia odbioru poparła 
twierdzeniem, że koperta, w której w dniu 16 lipca 2004 r. otrzymała wezwanie o 
uiszczenie opłaty kancelaryjnej, była zbyt mała, aby pomieścić ponadto odpis wyroku z 
uzasadnieniem (pięć kartek). Pismo pozwanej potraktowane przez Sąd Apelacyjny jako 
kolejny wniosek o doręczenie wyroku z uzasadnieniem, rozpoznane przez ten Sąd 
zaskarżonym postanowieniem, jest elementem wspomnianej kontrowersji. 

 
3 
Treść zażalenia wskazuje, że pozwana oczekuje zweryfikowania przez Sąd 
Najwyższy w toku postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia twierdzeń Sądu 
Apelacyjnego co do doręczenia pozwanej w dniu 16 lipca 2004 r. odpisu wyroku z 
uzasadnieniem. Obowiązujące prawo na to jednak nie pozwala. Według art. 39318 § 2 
k.p.c. w brzmieniu obowiązującym do 5 lutego 2005 r. w sprawach, w których 
przysługiwała kasacja, zażalenie przysługiwało także, tj. oprócz sytuacji wskazanych w § 
1, na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z 
wyjątkiem postanowień, o których była mowa w art. 392, a także postanowień wydanych 
w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji (por. 
analogiczną regulację zawartą w obecnie obowiązującym art. 3941 § 2 k.p.c.). 
Wniesione przez pozwaną zażalenie mogłoby więc zostać uznane za dopuszczalne 
tylko wtedy, gdyby zaskarżone nim orzeczenie należało do kategorii postanowień sądu 
drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie, tj. zamykających drogę do 
wydania orzeczenia co do istoty przez sąd drugiej instancji lub przez Sąd Najwyższy (co 
do pojęcia postanowień kończących postępowanie w sprawie por. np. uchwała składu 
siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001, nr 
1, poz. 1). Takim orzeczeniem byłoby odrzucenie wniosku pozwanego z dnia 22 maja 
2004 r., ponieważ wykluczałoby wydanie w sprawie orzeczenia co do istoty przez Sąd 
Najwyższy, gdyż złożenie przez pozwanego wniosku o doręczenie odpisu wyroku 
z uzasadnieniem i doręczenie mu tego odpisu warunkowało wniesienie przez niego 
kasacji (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 stycznia 2003 r., I PZ 
104/02, OSNP 2004, nr 13, poz. 231, i z dnia 19 listopada 2004 r., V CZ 110/04, 
niepubl). Nie ma natomiast takiego charakteru zaskarżone postanowienie. Rozstrzyga 
bowiem o kolejnym, nieprzewidzianym przez przepisy postępowania wniosku o 
doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem, a więc pewną kwestię incydentalną, która 
pojawiła się poza normalnym tokiem postępowania (por. np. postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 8 lutego 2001 r., IV CZ 97/00, niepubl.). Dlatego jako 
niedopuszczalne powinno zostać odrzucone (art. 373 w związku z art. 39821 i art. 3941 
k.p.c. oraz art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – kodeks 
postępowania cywilnego oraz ustawy – prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 
2005 r. Nr 13, poz. 98). 
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.