IV CZ 49/12

Sygn. akt IV CZ 49/12 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
Dnia 5 września 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący) 
SSN Anna Owczarek (sprawozdawca) 
SSN Bogumiła Ustjanicz 
 
ze skargi C. Spółki Akcyjnej w K.  
od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej w W. 
z dnia 29 listopada 2011 r.  
w postępowaniu prowadzonym przez zamawiającego P. Spółkę Gazownictwa 
Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością  
z udziałem wykonawcy F. T. S. Spółki z o.o.  
przy uczestnictwie wykonawcy przystępującego po stronie zamawiającego  
w postępowaniu odwoławczym C. Spółki Akcyjnej  
w przedmiocie zamówienia publicznego, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 5 września 2012 r., 
zażalenia C. Spółki Akcyjnej  
na zarządzenie Przewodniczącego Sądu Okręgowego  
z dnia 15 lutego 2012 r.,  
 
odrzuca zażalenie. 
 
 
 
Uzasadnienie 
 

 
2 
Skarżący C. S.A. pismem z dnia 13 grudnia 2011 r. za pośrednictwem 
Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej wniósł skargę na wyrok Krajowej Izby 
Odwoławczej z dnia 29 listopada 2011 r.  
W odpowiedzi na skargę wykonawca F. T. S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy 
ul. M. 4 wniosła o utrzymanie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi w całości 
jako bezzasadnej. 
Przewodniczący 
Sądu 
Okręgowego 
zarządzeniem 
wydanym 
w  postępowaniu naprawczym zobowiązał skarżącego do wskazania w terminie 
siedmiu dni wartości przedmiotu zamówienia, jako podstawy dla ustalenia opłaty 
sądowej od skargi (art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach 
sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. 2010 r. Nr 90 poz. 594). 
Skarżący podnosząc, że prawo zamówień publicznych nie zawiera definicji 
legalnej pojęcia ”wartość przedmiotu zamówienia” wskazał, że wartość zamówienia 
w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego wynosiła 6.600.000 zł, 
a cena zamówienia podstawowego wskazana w złożonej przez niego ofercie 
wyrażała się kwotą 1.720.900,52 EURO (brutto) oraz łączna trzyletnia ryczałtowa 
cena netto dla zamówienia przewidzianego w prawie opcji wyrażał się kwotą 
172.141,21 EURO (netto), tj. łącznie 1.932.634,21 EURO (brutto), przy czym nie 
można na dzień udzielania odpowiedzi ustalić kursu wymiany EURO na PLN, który 
miałby faktyczne zastosowanie w wypadku zawarcia umowy przez strony. 
Przewodniczący ustalił na podstawie strony internetowej NBP średni kurs 
EURO w dniu wniesienia skargi (4,5600 PLN) i zarządzeniem z dnia 15 lutego 
2012 r. zobowiązał skarżącego do uiszczenia kwoty 440.641 zł tytułem opłaty 
sądowej od wniesionej skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. 
W zażaleniu na to zarządzenie skarżący zarzucił naruszenie art. 2, art. 7, 
art. 31 ust. 3, art. 32, art. 45, art. 77, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji, poprzez 
przyjęcie, że skarga z dnia 13 grudnia 2011 r. na wyrok Krajowej Izby Odwoławczej 
z dnia 29 listopada 2011 r., podlega opłacie stosunkowej określonej w art. 34 ust. 2 
ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych 
(Dz.U. 2010 r. Nr 90 poz. 594) w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 5 listopada 
2009 r. o zmianie ustawy - Prawo zamówień publicznych oraz ustawy o kosztach 

 
3 
sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2009 r., Nr 206, poz. 1591), w wysokości 
liczonej jako 5% „wartości przedmiotu zamówienia w postępowaniu, którego skarga 
dotyczy" ; przepisów art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 9 oraz art. 1 ust. 2 i art. 1 ust. 3 
dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy 
ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów 
wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających 
w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L 
76/14, 23.3.1992) oraz przepisów art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 9 oraz art. 1 ust. 2 
i art. 1 ust. 3 dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1989 r. 89/665/EWG w sprawie 
koordynacji 
przepisów 
ustawowych, 
wykonawczych 
i 
administracyjnych 
odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania 
zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 89.395.33, 
30.12.1989) oraz przepisów dyrektywy 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego 
i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/665/EWG 
i 92/13/EWG 
w 
zakresie 
poprawy 
skuteczności 
procedur 
odwoławczych 
w dziedzinie udzielania zamówień publicznych, (Dz.U. UE L 335/31, 20.12.2007). 
W konkluzji wniósł o uwzględnienie zażalenia, uchylenie zaskarżonego 
zarządzenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi 
Okręgowemu.  
Skarżący wniósł ponadto o ewentualne przedstawienie Trybunałowi 
Konstytucyjnemu na podstawie art. 193 Konstytucji pytania prawnego: czy art. 34 
ust. 2 UKSC w brzmieniu ustalonym ustawy z dnia 5 listopada 2009 r., o zmianie 
ustawy - Prawo zamówień publicznych oraz ustawy o kosztach sądowych 
w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2009 r., Nr 206, poz. 1591) w zakresie, w jakim 
przewiduje opłatę stosunkową od skargi w wysokości liczonej jako 5% nigdzie nie 
zdefiniowanej w przepisach „wartości przedmiotu zamówienia w postępowaniu, 
którego skarga dotyczy", z górnym pułapem przekraczającym pułap określony dla 
spraw o prawa majątkowe w art. 13 ust. 1 u.k.s.c., jest zgodny z art. 2, art. 7, art. 31 
ust. 3, art. 32, art. 45, art. 77, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji, oraz skierowanie 
do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na podstawie art. 267 Traktatu 
o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE, Dz.U. UE. C 83, 30.03.2010) pytania 
prejudycjalnego dotyczące wykładni przepisów art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 9 oraz 

 
4 
art. 1 ust. 2 i art. 1 ust. 3 dyrektywy Rady 92/13/EWG oraz przepisów art. 1 ust. 1 
w zw. z art. 2 ust. 9 oraz przepisów art. 1 ust. 2 i art. 1 ust. 3 dyrektywy Rady z dnia 
21 grudnia 1989 r. 89/665/EWG - czy sprzeciwiają się one temu, aby zgodnie 
z prawem 
krajowym 
wniesienie 
skargi 
do 
sądu 
krajowego 
na 
decyzje 
zamawiającego w postępowaniu o udzielenie zamówienia było praktycznie 
uniemożliwione 
lub 
nadmiernie 
utrudnione 
zainteresowanemu 
wykonawcy, 
w szczególności w porównaniu do innych spraw opartych o prawo krajowe, poprzez 
wymaganie opłaty stosunkowej od skargi w wysokości liczonej od nigdzie nie 
zdefiniowanej w przepisach „wartości przedmiotu zamówienia w postępowaniu, 
którego skarga dotyczy", z górnym pułapem przekraczającym pułap określony dla 
spraw krajowych o prawa majątkowe. 
Sąd Najwyższy zważył: 
Zaskarżone zarządzenie wydane zostało w dniu 15 lutego 2012 r., 
co oznacza że zastosowanie mają przepisy kodeksu postępowania cywilnego 
w brzmieniu obowiązującym w tej dacie (art. 9 ust. 6 ustawy z dnia 16 września 
2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych 
ustaw, Dz. U. Nr 233, poz. 1381). 
Zgodnie z art. 3941 § 1 i § 2 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego 
przysługiwało, jako wyjątek, na postanowienia sądu drugiej instancji odrzucające 
skargę kasacyjną, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego 
orzeczenia, postanowienia co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem 
rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji, ponadto – w sprawach, w których 
przysługiwała skarga kasacyjna – na postanowienie sądu drugiej instancji kończące 
postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 3981 
k.p.c., a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na 
postanowienie sądu pierwszej instancji. Wskazane przepisy stanowiące odstępstwo 
od reguły niedokonywania kontroli instancyjnej przez Sąd Najwyższy, nie podlegają 
wykładni rozszerzającej. 
Przedstawione Sądowi Najwyższemu zażalenie dotyczy czynności sądowej 
podjętej w formie zarządzenia Przewodniczącego. Na tego rodzaju czynność, bez 
względu na jej przedmiot, zażalenie do Sądu Najwyższego nie przysługuje.  

 
5 
Chybione jest również wskazanie przez skarżącego art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. 
z art. 398 k.p.c. jako podstawy prawnej wywiedzenia środka odwoławczego. 
Wykładnia językowa zwrotu „postanowienie co do kosztów procesu” nie pozostawia 
wątpliwości co do tego, że przedmiotem zaskarżenia mogą być wyłącznie 
postanowienia, zarówno o charakterze zasądzającym jak i oddalającym ewentualne 
wnioski, które rozstrzygają o zwrocie kosztów procesu i zamieszczone 
są w orzeczeniu kończącym postępowanie (art. 108 § 1 w zw. z art. 98 k.p.c.) – 
por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 września 2011 r., V CZ 63/11, 
nie  publ. Takie rozstrzygnięcie bowiem, mimo zamieszczenia w wyroku, 
ma charakter autonomiczny.  
Z tych względów zażalenie, jako niedopuszczalne, w oparciu o art. 3941 § 3 
w zw. z art. 3986 § 3 k.p.c. podlega odrzuceniu.  
Niemożność poddania zarządzenia kontroli instancyjnej jest przeszkodą 
formalną uniemożliwiającą Sądowi Najwyższemu ewentualne przedstawienie 
Trybunałowi Konstytucyjnemu na podstawie art. 193 Konstytucji RP pytania 
prawnego lub skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na 
podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej pytania 
prejudycjalnego.   
 
 
 
 
 
jw