IV CZ 48/12

Sygn. akt IV CZ 48/12 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 5 września 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący) 
SSN Anna Owczarek (sprawozdawca) 
SSN Bogumiła Ustjanicz 
 
 
w sprawie z powództwa W. P. 
przeciwko małoletniej D. P. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego D. 
P. 
o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 5 września 2012 r., 
zażalenia pozwanej  
na postanowienie Sądu Okręgowego w G. 
z dnia 17 października 2011 r.,  
 
 
odrzuca zażalenie. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 17 października 2011 r., wydanym w 
sprawie o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności, zmienił zaskarżone 
postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 18 kwietnia 2011 r. w przedmiocie 
zabezpieczenia w ten sposób, że udzielił powodowi W. P. zabezpieczenia poprzez 
zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika 
Sądowego przy Sądzie Rejonowym w W. oraz zasądził od małoletniego wierzyciela 
D. P. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego D. P. na rzecz powoda 
kwotę 630 zł w tym kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego 
tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.  
Powyższe postanowienie w części dotyczącej orzeczenia o kosztach 
postępowania zaskarżyła zażaleniem strona pozwana. Zarzucając naruszenie 
przepisów postępowania, tj. art. 745 k.p.c. oraz art. 98 § 1 w zw. z art. 397 § 2 
w  zw. z art. 108 § 1 k.p.c. poprzez błędne rozstrzygnięcie o kosztach 
postępowania zażaleniowego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie 
skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w tym zakresie 
i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. 
Sąd Najwyższy zważył: 
Zaskarżone postanowienie wydane zostało w dniu 17 października 2011 r., 
co oznacza że zastosowanie mają przepisy kodeksu cywilnego w brzmieniu 
obowiązującym w tej dacie (art. 9 ust. 6 ustawy z dnia 16 września 2011 r. 
o  zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, 
Dz. U. Nr 233, poz. 1381). 
Zgodnie z art. 3941 § 1 i § 2 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego 
przysługiwało, jako wyjątek, na postanowienia sądu drugiej instancji odrzucające 
skargę kasacyjną, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego 
orzeczenia, postanowienia co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem 
rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji, ponadto – w sprawach, w których 
przysługiwała skarga kasacyjna – na postanowienie sądu drugiej instancji kończące 
postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 3981 
k.p.c., a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na 
postanowienie sądu pierwszej instancji. Przedstawione Sądowi Najwyższemu 

 
3 
postanowienie wydane zostało w postępowaniu zażaleniowym. Zawarte w nim 
rozstrzygnięcie 
o 
kosztach 
postępowania 
zabezpieczającego, 
jakkolwiek 
nieprawidłowe, nie może być uznane za postanowienie co do kosztów procesu 
w rozumieniu art. 3941 § 1 pkt 1 k.p.c. Zapadło ono bowiem w postępowaniu 
incydentalnym w trakcie postępowania rozpoznawczego. Wskazany przepis prawa 
procesowego, jako odstępstwo od reguły niedokonywania kontroli instancyjnej 
przez Sąd Najwyższy, nie podlega wykładni rozszerzającej. Wykładnia językowa 
zwrotu „postanowienie co do kosztów procesu” nie pozostawia zaś wątpliwości co 
do tego, że przedmiotem zaskarżenia mogą być wyłącznie postanowienia zarówno 
o charakterze zasądzającym jak i oddalającym ewentualne wnioski, które 
rozstrzygają o zwrocie kosztów procesu w orzeczeniu kończącym postępowanie 
(art. 108 § 1 w zw. z art. 98 k.p.c.) – por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 
22 września 2011r., V CZ 63/11, nie publ. Takie rozstrzygnięcie bowiem, mimo 
zamieszczenia w wyroku, ma charakter autonomiczny. O kosztach postępowania 
zażaleniowego, toczącego się w postępowaniu zabezpieczającym w trakcie 
postępowania rozpoznawczego, sąd powinien postanowić dopiero w orzeczeniu 
kończącym postępowanie w sprawie (art. 745 k.p.c.). Naruszenie tego przepisu nie 
jest wystarczająca podstawą dla przyjęcia dopuszczalności zaskarżenia. 
Z tych względów zażalenie w oparciu o art. 3941 § 3 w zw. z art. 3986 § 3 
k.p.c. podlega odrzuceniu.   
 
 
 
 
 
 
db