IV Cz 469/13

Sygn. akt IV Cz 469/13 POSTANOWIENIE Dnia 23 sierpnia 2013r. Sąd Okręgowy w Słupsku, Wydział IV Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Andrzej Jastrzębski (spr) Sędziowie SO: Elżbieta Jaroszewicz, Mariusz Struski po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2013r., w Słupsku na posiedzeniu niejawnym skargi dłużnika M. J. z udziałem wierzyciela (...) w B. na czynności komornika przy Sądzie Rejonowym w Chojnicach Marii Krauze na skutek zażalenia dłużnika od postanowienia Sądu Rejonowego w Chojnicach z 8 października 2012r. sygn. akt I Co 742/12 postanawia: odrzucić zażalenie. IV Cz 469/13 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 8 października 2012r. Sąd Rejonowy w Chojnicach odrzucił zażalenie dłużnika na postanowienie tegoż sądu z dnia 10 lipca 2012 r., wobec braku uzupełnienia skargi poprzez złożenie odpisów zażalenia. W dniu 24 października 2001r. dłużnik złożył pismo, z treści którego można jedynie wnioskować, iż jego intencją było zniweczenie orzeczenia. Pismo to zostało złożone w terminie określonym w art. 394 § 2 kpc . Sąd Okręgowy zważył, co następuje; Zażalenie dłużnika podlega odrzuceniu na podstawie art. 373 kpc w zw. z art. 370 kpc i art. 397 kpc . Zgodnie z treścią art. 394 § 3 kpc zażalenie winno czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma procesowego oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia ze wskazaniem w miarę potrzeb nowych faktów i dowodów, przytaczać zarzuty i ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia. W konsekwencji powyższego rzeczą żalącego się było odniesienie się do argumentacji sądu I instancji zawartej w uzasadnieniu postanowienia odrzucającego jego zażalenie, tymczasem złożone zażalenie w żadnym zakresie nie odnosi się do treści skarżonego postanowienia. Przepis art. 370 kpc , w zw. z art. 397 § 2 kpc nakazuje sądowi I instancji odrzucenie zażalenia, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Powyższy przepis oznacza, iż zażalenie podlega kontroli z punktu widzenia zachowania wymogów formalnych oraz wymogów w artykule 394 § 3 kpc wskazanych. W trybie art. 130 kpc uzupełnieniu podlegają tylko te wady, które dotyczą strony zewnętrznej skargi a nie jej treści. Natomiast pozostałe braki zażalenia, z art. 394 § 3 kpc , nie są brakiem formalnym lecz wadą zażalenia i mogą być uzupełniane tylko wówczas, gdy są zawarte w treści złożonego przez stronę zażalenia, chociażby w sposób bardzo ogólnikowy. Prawidłowy wywód zażalenia jest niezwykle istotny w świetle art. 378 § 1 kpc ( poprzez art. 397 § 2 kpc ), który obliguje sąd II instancji do rozpoznania sprawy w granicach zażalenia, w granicach zaskarżenia z uwzględnieniem z urzędu jedynie nieważności postępowania. Sąd odwoławczy jest zatem związany granicami środka odwoławczego i jego działalność uzależniona jest w zasadzie od woli skarżącego, która to wola winna być artykułowana poprzez prawidłowe wypełnienie, w wypadku zażalenia) dyspozycji art. 394 § 3 kpc . W przeciwnym wypadku sąd II instancji nie mając jasnego i w miarę precyzyjnego wywodu zażalenia nie jest w stanie odnieść się do zaskarżonego orzeczenia. Takie stanowisko znajduje uzasadnienie nie tylko w przepisach kodeksu postępowania cywilnego , ale również w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który np. w uchwale z dnia 13.09.2000 roku w sprawie III CZP 34/00 uznał, że radykalne zmiany zapoczątkowane poprzez nowelizację od 1 lipca 1996 roku kodeksu postępowania cywilnego zwiększają kontradyktoryjność postępowania. Nowy jest też sposób „widzenia powinności stron, których sąd nie ma obowiązku wyręczać ani czynnie wspomagać w realizowaniu założonych przez nie celów procesowych. Tracą na sile argumenty oparte na założeniu, że należy minimalizować wymagania, którym sprostać musi strona prowadząca proces cywilny...” (patrz OSNC 2001/1/4). Zważywszy na powyższe należy uznać, iż zażalenia dłużnika nie spełniała ani warunków formalnych dla pisma procesowego przewidzianych w art. 126 i następnych kpc , ani też nie zawierała wymogów z art. 394 § 3 kpc . O ile braki formalne mogły być uzupełnione w trybie art. 130 kpc , to nie mogło dojść do usunięcia wad tego pisma jako zażalenia, bowiem nie zawierało ono, nawet w sposób ogólnikowy niezbędnych elementów, które w świetle art. 394 § 3 kpc , pozwoliłoby na zakwalifikowanie go jako zażalenia od postanowienia wydanego przez Sąd Rejonowy. Tak sformułowane zażalenie podlegało odrzuceniu przez Sąd I instancji z mocy art. 370 kpc . Po wpłynięciu do Sądu II instancji zażalenie podlega ponownemu badaniu, na podstawie art. 373 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc , który nakazuje odrzucić zażalenie jeżeli podlegało ono odrzuceniu przez sąd pierwszej instancji. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.