IV CZ 46/13

Sygn. akt IV CZ 46/13 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 23 maja 2013 r. 
 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Iwona Koper (przewodniczący) 
SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca) 
SSN Krzysztof Pietrzykowski 
 
 
 
w sprawie z powództwa A. K. 
przeciwko Z. D. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 23 maja 2013 r., 
zażalenia pełnomocnika powoda  
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] 
z dnia 26 lutego 2013 r.,  
 
 
 
uchyla zaskarżone postanowienie. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 5 lutego 2013 r. przyznał 
pełnomocnikowi powoda, ustanowionemu z urzędu, wynagrodzenie w kwocie 120 
zł, powiększone o podatek od towarów i usług w stawce 23% za sporządzenie 
opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. 
Pełnomocnik powoda zaskarżył to postanowienie zażaleniem, zarzucając 
Sądowi Apelacyjnemu naruszenie § 6 pkt 7 oraz § 11 pkt 25 w związku z § 19 pkt 1 
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie 
opłat za czynności adwokacie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów 
nieopłaconej pomocy prawnej  udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 
ze  zm.). Powołując się na ten zarzut, wniósł o zmianę zaskarżonego 
postanowienia i przyznanie mu wynagrodzenia w kwocie 6642 zł, stosownie do § 6 
pkt 7 powołanego rozporządzenia.  
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 26 lutego 2013 r. odrzucił   
zażalenie, uznając je – w świetle art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. – za niedopuszczalne. 
W zażaleniu na  powyższe postanowienie pełnomocnik powoda wniósł 
o  jego uchylenie, kwestionując – z powołanie się na zarzuty naruszenia art. 370 
w  związku z art. 397 k.p.c., art. 394, art. 3981 oraz art. 3942 - pogląd Sądu 
Apelacyjnego 
o 
niezaskarżalności 
postanowienia 
sądu 
drugiej 
instancji 
w  przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażaleniu nie można odmówić słuszności: 
Sąd Najwyższy w uchwale z dnia  z dnia 20 maja 2011, III CZP 14/11 
(OSNC 2012, Nr 1, poz. 2) uznał, że  pełnomocnikowi ustanowionemu przez sąd 
przysługuje zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji rozstrzygające 
o  ponoszonych przez Skarb Państwa kosztach nieopłaconej pomocy prawnej 
udzielonej z urzędu. Pogląd ten został podtrzymany w uchwale z dnia 8 marca 
2012 r., III CZP 2/12, OSNC 2012, nr 10, poz. 115). Trybunał Konstytucyjny 
w  wyroku z dnia 30 października 2012 r. stwierdził natomiast, że art. 3941 § 1 pkt 2 

 
3 
k.p.c. w brzmieniu obowiązującym do 2 maja 2012 r., w zakresie, w jakim nie 
przewidywał zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji oddalające wniosek 
pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów 
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postepowaniu przed sądem 
drugiej instancji, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 i art. 176 ust. 1 w związku z art. 31 
ust. 3 Konstytucji. 
Kierując się argumentami przytoczonymi w powołanych uchwałach Sądu 
Najwyższego oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego, należy przyjąć, że brak 
regulacji dopuszczającej zaskarżenie postanowienia sądu  drugiej instancji 
w  przedmiocie kosztów pełnomocnika z urzędu  powinien zostać wypełniony na 
podstawie art. 3941 § 1  pkt 2 k.p.c., stosowanego w drodze analogii. Wbrew zatem 
odmiennemu zapatrywaniu Sądu |Apelacyjnego, na postanowienie tego Sądu 
z  dnia 5 lutego 2013 r. skarżącemu przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego. 
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 § 1 zdanie 
pierwsze w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
es