IV CZ 45/11

Sygn. akt IV CZ 45/11 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 29 września 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący) 
SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca) 
SSN Krzysztof Pietrzykowski 
 
w sprawie z powództwa AV H. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością  
z siedzibą w W. (poprzednio w G.)  
przeciwko R. S. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 29 września 2011 r., 
zażalenia pozwanego  
na postanowienia o kosztach procesu zawarte w punkcie pierwszym podpunkt drugi 
oraz w punkcie drugim wyroku Sądu Apelacyjnego  
z dnia 4 listopada 2010 r.,  
 
 
zmienia 
postanowienie 
o 
kosztach 
postępowania 
apelacyjnego zawarte w punkcie drugim powołanego wyżej 
wyroku w ten sposób, że zamiast kwoty 15.400 zł zasądza od 
powódki na rzecz pozwanego kwotę 105.400 (sto pięć tysięcy 
czterysta) zł, a w pozostałej części zażalenie odrzuca. 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
 Rozstrzygając o apelacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 
26 marca 2010 r., Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 4 listopada 2010 r.,  
I. zmienił wyrok Sądu Okręgowego w ten sposób, że 
1) uchylił w całości nakaz zapłaty wydany przez Sąd Okręgowy z dnia 9 stycznia 
2009 r. i oddalił powództwo, 
2) zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 82.217 zł tytułem zwrotu 
kosztów procesu, 
II. zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 15.400 zł tytułem zwrotu 
kosztów w postępowaniu apelacyjnym. 
Zażalenie na rozstrzygnięcie o kosztach procesu wniósł pozwany. Z treści 
zażalenia wynika, że skarżący kwestionuje rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego tak 
w zakresie orzeczonych przez ten Sąd kosztów za pierwszą jak i za drugą 
instancję. Skarżący dowodzi bowiem, że w toku postępowania przez Sądem I 
instancji wydatkował tytułem opłaty od zarzutów od nakazu zapłaty kwotę 75.000 zł, 
zaś wnosząc apelację uiścił należną od niej opłatę w wysokości 100.000 zł, czego 
sąd II instancji nie uwzględnił. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Nie budzi wątpliwości, że opłata od apelacji, uiszczona przez pozwanego 
w  kwocie 100.000 zł stanowi składnik poniesionych przez niego kosztów 
postępowania apelacyjnego. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd 
odwoławczy orzekł w punkcie II wyroku, stąd, uwzględniając treść zarzutu, 
wskazanie w zażaleniu jako zaskarżonego wyłącznie punktu I. 2) wyroku, można 
potraktować jako nieistotną omyłkę. 
Sąd odwoławczy, zasądzając na rzecz pozwanego poniesione przez niego 
koszty postępowania apelacyjnego, w zasądzonej kwocie 15.400 zł uwzględnił 
wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego – 5.400 zł i opłatę od apelacji – 10.000 zł 
zamiast 100.000 zł, co zresztą przyznał w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. 
Ta wadliwość orzeczenia o kosztach postępowania apelacyjnego uzasadniała jego 
zmianę, przez zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego, zgodnie z wynikającą 

 
3 
z art. 98 k.p.c. zasadą odpowiedzialności za wynik sporu, kwoty 105.400 zł zamiast 
kwoty 15.400 zł. 
W 
pozostałej 
części 
zażalenie 
pozwanego, 
skierowane 
przeciwko 
rozstrzygnięciu obejmującemu koszty postępowania przed Sądem I instancji, 
podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z art. 3941 §1 pkt 2 
k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej 
instancji co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu 
pierwszej instancji. Zażalenie pozwanego, w części dotyczącej rozstrzygnięcia 
o kosztach procesu należnych mu w postępowaniu przed Sądem Okręgowym, nie 
dotyczy kosztów objętych hipotezą tego przepisu. Przepis dotyczy kosztów 
postępowania 
apelacyjnego 
oraz 
kosztów 
postępowania 
kasacyjnego 
w  przypadkach, w których Sąd Najwyższy, przekazując sprawę do ponownego 
rozpoznania sądowi drugiej instancji, pozostawił mu rozstrzygnięcie o kosztach 
postępowania kasacyjnego. O kosztach tych sąd drugiej instancji orzeka, jak to ujął 
Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 marca 2007 r., SK 3/05 
(OTK-A 2007, nr 3, poz. 32) „po raz pierwszy”. Przepis nie dotyczy więc kosztów 
postępowania 
przed 
sądem 
pierwszej 
instancji 
będących 
przedmiotem 
rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji. O kosztach tych orzekał już sąd I instancji 
i  nie ma tu znaczenia, że rozstrzygnięcie sądu drugiej instancji w tym przedmiocie 
różni się od rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Możliwość odmiennych 
rozstrzygnięć w toku instancji jest oczywistym założeniem kontroli instancyjnej 
orzeczeń. W konsekwencji niedopuszczalne jest zażalenie do Sądu Najwyższego 
na zawarte w wyroku sądu II instancji postanowienie dotyczące kosztów procesu 
poniesionych przed sądem I instancji (por. postanowienia SN z dnia 23 czerwca 
2010 r., II CZ 45/10, OSNC 2010, nr 12, poz. 171 i z dnia 23 czerwca 2010 r., II CZ 
7/10, niepubl.).  
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art.386 §1 i art. 
370 w związku z art. 39821 oraz w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.