IV Cz 421/13
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy uchylił postanowienie Sądu Rejonowego o wykładni wyroku, uznając, że wykładnia nie może prowadzić do uzupełnienia lub zmiany treści orzeczenia.
Sąd Okręgowy w Słupsku rozpoznał zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w Lęborku dotyczące wykładni punktu wyroku w sprawie o ochronę własności. Sąd Rejonowy dokonał wykładni, która miała doprecyzować obowiązek powódki do zapłaty połowy kosztów przeniesienia słupów energetycznych. Sąd Okręgowy uznał jednak, że wykładnia nie może prowadzić do uzupełnienia lub zmiany treści wyroku, a zaskarżone postanowienie było niewykonalne, dlatego uchylił je i oddalił wniosek.
Sprawa dotyczyła wniosku o wykładnię punktu 3 wyroku Sądu Rejonowego w Lęborku z dnia 25 kwietnia 2007 roku (sygn. akt I C 265/05), który zobowiązywał powódkę J. D. do zapłaty na rzecz pozwanej (...) S.A. w G. połowy kosztów przeniesienia słupów energetycznych i oświetlenia. Pozwana spółka wniosła o wykładnię, ponieważ pojawiła się wątpliwość, czy powódka jest zobowiązana do zapłaty rzeczywistych kosztów, czy kosztów określonych wstępnie. Sąd Rejonowy dokonał wykładni, stwierdzając, że powódka jest zobowiązana do zapłaty połowy kosztów określonych wstępnie na podstawie wyliczenia Koncernu Energetycznego. Sąd Okręgowy w Słupsku, rozpoznając zażalenie pozwanej, uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd Okręgowy podkreślił, że wykładnia orzeczenia na podstawie art. 352 k.p.c. nie może prowadzić do uzupełnienia ani zmiany jego treści, a jedynie do wyjaśnienia niejasności. W ocenie Sądu Okręgowego, punkt 3 wyroku nie konkretyzował wysokości zasądzonej kwoty i był niewykonalny, co uniemożliwiało jego wykładnię bez uzupełnienia lub zmiany treści wyroku. W związku z tym, Sąd Okręgowy uchylił postanowienie i oddalił wniosek.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, wykładnia orzeczenia nie może prowadzić ani do uzupełnienia postanowienia, ani do zmiany jego treści.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy powołując się na judykaturę podkreślił, że wykładnia orzeczenia ma na celu wyjaśnienie niejasności, a nie modyfikację jego treści. W przypadku, gdy orzeczenie jest niewykonalne z powodu braku precyzji co do wysokości zasądzonej kwoty, nie można dokonać jego wykładni w trybie art. 352 k.p.c.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylenie postanowienia i oddalenie wniosku
Strona wygrywająca
pozwana (...) S.A. w G.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| J. S. | osoba_fizyczna | powódka |
| (...) S.A. w G. | spółka | pozwana |
Przepisy (4)
Główne
k.p.c. art. 352
Kodeks postępowania cywilnego
Potrzeba wykładni postanowienia pojawia się wówczas, gdy jego treść sformułowana została w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu orzeczenia. Nie może ona przy tym prowadzić ani do uzupełnienia postanowienia ani też, przede wszystkim do zmiany jego treści.
k.p.c. art. 386 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
k.p.c. art. 397
Kodeks postępowania cywilnego
Reguluje postępowanie zażaleniowe.
Pomocnicze
k.p.c. art. 361
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do uzupełnienia lub zmiany jego treści. Orzeczenie, które jest niewykonalne z powodu braku precyzji co do wysokości zasądzonej kwoty, nie podlega wykładni w trybie art. 352 k.p.c. Sąd pierwszej instancji przekroczył granice wykładni, próbując doprecyzować niewykonalny wyrok.
Odrzucone argumenty
Sąd Rejonowy prawidłowo dokonał wykładni punktu 3 wyroku, doprecyzowując obowiązek powódki. Treść wyroku była niejasna i wymagała doprecyzowania w celu jej wykonania.
Godne uwagi sformułowania
potrzeba wykładni postanowienia pojawia się wówczas, gdy jego treść sformułowana została w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu orzeczenia. Nie może ona przy tym prowadzić ani do uzupełnienia postanowieni ani też, przede wszystkim do zmiany jego treści. Wykładni orzeczenia nie można nadto opierać na nowych dowodach lub też na zmianie okoliczności faktycznych, zaistniałej po jego wydaniu. pkt 3 zobowiązujący powódkę do zapłaty w żaden sposób nie konkretyzuje wysokości zasądzonej kwoty i wyrok ten w żaden sposób nie jest wykonalny.
Skład orzekający
Mariusz Struski
przewodniczący
Wanda Dumanowska
sędzia
Andrzej Jastrzębski
sędzia (sprawozdawca)
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Granice wykładni orzeczeń sądowych, niedopuszczalność uzupełniania lub zmiany treści wyroku w drodze wykładni, niewykonalność orzeczeń."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji niewykonalnego wyroku w sprawie o ochronę własności, ale zasady wykładni są uniwersalne.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie ilustruje fundamentalną zasadę postępowania cywilnego dotyczącą granic wykładni orzeczeń, co jest istotne dla praktyków prawa.
“Wykładnia wyroku: kiedy sąd może doprecyzować orzeczenie, a kiedy nie?”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt IV Cz 421/13 POSTANOWIENIE Dnia 29 sierpnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Słupsku IV Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Mariusz Struski Sędziowie SO: Wanda Dumanowska, Andrzej Jastrzębski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2013 roku w Słupsku na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa J. S. przeciwko (...) S.A. w G. o ochronę własności na skutek zażalenia pozwanych od postanowienia Sądu Rejonowego w Lęborku z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I C 265/05 postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i wniosek oddalić. Sygn. akt IV Cz 421/13 UZASADNIENIE (...) S.A. w G. wniosła o dokonanie wykładni punktu 3 wyroku Sądu Rejonowego w Lęborku z dnia 25 kwietnia 2007 roku w sprawie I C 265/05. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w chwili obecnej zaistniała wątpliwość, czy J. D. jest zobowiązana do zapłaty na rzecz pozwanej rzeczywiście poniesionych przez pozwaną kosztów przeniesienia slupów energetycznych i oświetlenia, czy też kosztów określonych wstępnie na podstawie wyliczenia przedstawionego przez Koncern Energetyczny. Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Lęborku na podstawie art. 352 kodeksu postępowania cywilnego dokonał wykładni punktu 3 wyroku Sadu Rejonowego w Lęborku z dnia 25 kwietnia 2007r. wydanego w sprawie IC 265/05 w ten sposób iż powódka J. D. jest zobowiązana do zapłaty na rzecz pozwanej połowy kosztów przeniesienia słupów energetycznych i oświetlenia określonych wstępnie na podstawie wyliczenia przedstawionego przez Koncern Energetyczny (...) w S. z dnia 2 kwietnia 2007r. Sąd przyznał, że treść wyroku nie współbrzmi z treścią końcowego fragmentu uzasadnienia wyroku wydanego w przedmiotowej sprawie. Jednakże analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że intencją Sądu było to żeby powódka poniosła połowę kosztów określonych wstępnie na podstawie wyliczenia przedstawionego przez Koncern Energetyczny (...) z dnia 2 kwietnia 2013 roku 2007 roku. Wprawdzie koszty które ma ponieść powódka zgodnie z treścią punktu 3 wymienionego wyroku w jego brzmieniu literalnym w chwili obecnej znacznie odbiegają od rzeczywistych kosztów wykonania tych prac jednakże należało brać pod uwagę to, że wyrok z 25 kwietnia 2007 roku miał być zrealizowany przez pozwaną niezwłocznie. W złożonym zażaleniu pozwana spółka domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zawierając w treści zażalenia wnioski dowodowe na okoliczność czasu dokonania czynności związanych z przeniesieniem słupa elektrycznego wywodząc w dalszej części zażalenia, że dokonana wykładnia pozostaje w sprzeczności z treścią uzasadnienia wyroku. Rozpoznając złożone zażalenie Sad Okręgowy zważył, co następuje: Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z normą art. 352 k.p.c. w zw. z art. 361 k.p.c. , potrzeba wykładni postanowienia pojawia się wówczas, gdy jego treść sformułowana została w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu orzeczenia. Nie może ona przy tym prowadzić ani do uzupełnienia postanowieni ani też, przede wszystkim do zmiany jego treści. Wykładni orzeczenia nie można nadto opierać na nowych dowodach lub też na zmianie okoliczności faktycznych, zaistniałej po jego wydaniu (postanowienie SN z dnia 15 stycznia 2001 r., I PZ 29/00, OSNP 2002, nr 17, poz. 413). Co się tyczy zakresu wykładni, to w judykaturze podkreśla się przede wszystkim, że nie może ona prowadzić ani do uzupełnienia wyroku, ani do zmiany jego treści (zob. np. postanowienia SN: z dnia 25 marca 1968 r., II PZ 21/68, Lex nr 6303; z dnia 19 września 1974 r., II PZ 43/74, Lex nr 7587; z dnia 10 października 1978 r., IV CR 144/78, Lex nr 8137). W ocenie sądu II instancji w realiach rozpoznawanej sprawy nie zachodzi zarzucana tak we wniosku o dokonanie wykładni jak i w treści zażalenia sprzeczność miedzy pkt 2 i 3 postanowienia, pkt 3 stanowi w ocenie sądu II instancji konkretyzację pkt 2 postanowienia w zakresie sposobu płatności. Niemniej jednak zważyć należy, że pkt 3 zobowiązujący powódkę do zapłaty w żaden sposób nie konkretyzuje wysokości zasądzonej kwoty i wyrok ten w żaden sposób nie jest wykonalny. Nie jest zatem w świetle powyższego możliwym dokonanie wykładni pkt 3 tego wyroku bez uzupełnienia kub zmiany wyroku, a co w trybie art. 352 k.p.c. nie jest możliwym. Z uwagi na powyższe, na mocy art. 386 § 1 k .pc. w związku z art. 397 k.p.c. orzeczono jak w sentencji postanowienia.