IV CZ 39/11

Sygn. akt IV CZ 39/11 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
 
Dnia 24 sierpnia 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący) 
SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca) 
SSN Anna Kozłowska 
 
 
w sprawie ze skargi „Benedykt B., Rafał C., Piotr C. - K3 A." Spółki Cywilnej na 
postanowienie Krajowej Izby Odwoławczej  
z dnia 11 października 2010 r.,  
z udziałem zamawiającego Muzeum II Wojny Światowej  
w przedmiocie zamówienia publicznego, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 24 sierpnia 2011 r., 
zażalenia skarżącego  
na postanowienie Sądu Okręgowego  
z dnia 26 stycznia 2011 r.,  
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
Uzasadnienie 
 
 

 
2 
Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę 
Benedykta B., Rafała C. i Piotra C., prowadzących działalność gospodarcza w 
postaci spółki cywilnej K3 A., od postanowienia Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 
11  października 2010 r. i zasądził od skarżących na rzecz Muzeum II Wojny 
Światowej kwotę 617 zł tytułem kosztów postępowania. 
Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że skarga została odrzucona na 
podstawie art. 198e ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień 
publicznych (tekst jedn.: Dz. U z 2010 r. Nr 113, poz. 759 ze zm.; dalej – „p.z.p.”) 
z  powodu nieuiszczenia należnej od niej opłaty. Rozstrzygnięcie o kosztach 
postępowania Sąd oparł natomiast na art. 198f ust. 5 p.z.p. w związku z przepisami 
rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat 
za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów 
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego 
z  urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.; dalej – „rozporządzenia MS”). 
Postanowienie zaskarżyli Benedykt B., Rafał C. i Piotr C.  w części 
dotyczącej rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. W zażaleniu zarzucili 
naruszenie art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art. 102 k.p.c., art. 357 § 2 zdanie drugie 
k.p.c., art. 198 ust. 5 p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu 26 stycznia 2010 r., 
art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 198 ust. 5 w związku z  art. 198 
ust. 3 p.z.p. w związku z art. 34 ust. 2 i art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 28  lipca 2005 
r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz.1398 ze zm.; 
dalej – „u.k.s.c.”), art. 198e ust. 1. p.z.p. i art. 198f ust. 5 p.z.p. W  konkluzji 
zażalenia wnieśli o zmianę postanowienia w zaskarżonej części i  nieobciążenie 
skarżących kosztami postępowania albo o uchylenie zaskarżonego postanowienia i 
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Trafnie skarżący zarzucili, że art. 198f ust. 5 u.p.z. nie może stanowić 
podstawy prawnej rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w sprawie, albowiem 
przepis ten wszedł w życie – na skutek nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 
2  grudnia 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo zamówień publicznych oraz niektórych 
innych ustaw (Dz. U. Nr 223, poz. 1778; dalej: „ustawa nowelizująca”) – z dniem 
29  stycznia 2010 r. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy nowelizującej do 

 
3 
postępowań o udzielenie zamówienia publicznego i konkursów wszczętych przed 
dniem wejścia w życie tej ustawy oraz do protestów, odwołań i skarg dotyczących 
tych postępowań stosuje się przepisy dotychczasowe. To oznacza, że podstawę 
rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w sprawie powinien stanowić art. 198 
ust. 5 p.z.p., w wersji obowiązującej do chwili wejścia w życie ustawy nowelizującej, 
ponieważ konkurs, którego dotyczy skarga, został wszczęty – co jest bezsporne – 
przed wejściem w życie ustawy nowelizującej. Jednakże stwierdzone uchybienie 
nie ma wypływu na rozstrzygnięcie, gdyż – co uszło uwagi skarżących – treść 
przytoczonego wyżej art. 198f ust. 5 i art. 198 ust. 5 jest taka sama. 
Nie można także podzielić zarzutu skarżących, że nie ma podstaw do 
uznania ich – w rozumieniu znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów 
o  kosztach postępowania – za przegrywających sprawę, albowiem nie doszło 
o  merytorycznego rozpoznania skargi. Przepis art. 198 ust. 5 p.z.p., w wersji 
sprzed 29 stycznia 2010 r., stanowił, że strony ponoszą koszty postępowania 
stosownie do jego wyniku. Nawiązywał on więc wyraźnie do przewidzianej w art. 98 
§ 1 k.p.c. zasady odpowiedzialności strony za wynik procesu. Na gruncie art. 98 § 1 
k.p.c. przyjmuje się natomiast – co zgodnie podkreślają doktryna i orzecznictwo 
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 października 1967 r., I CZ 81/67, 
niepubl.) – że dla oceny, czy strona przegrała proces, obojętne jest, czy ponosi ona 
winę za prowadzenie procesu oraz czy uległa co do istoty, czy tylko formalnie, 
np. przez odrzucenie pozwu z powodu niedopuszczalności drogi sądowej. Nie ma 
powodów 
(nie 
wskazali 
ich 
również 
skarżący), 
aby 
inaczej 
rozumieć 
przegrywającego w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi od orzeczenia 
Krajowej Izby Odwoławczej, toczącym się według odpowiednio stosowanych 
przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji (art. 194 ust. 2 p.z.p., 
w  wersji sprzed dnia 29 stycznia 2010 r.). Sąd Okręgowy trafnie zatem uznał 
skarżących – wbrew stanowisku wyrażonemu w zażaleniu – za przegrywających 
sprawę. To oznacza, że zarzuty naruszenia art. 198 ust. 5 p.z.p., w wersji sprzed 
dnia 29 stycznia 2010 r., art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 195 
ust. 5 w zw. z ust. 3 p.z.p., w wersji sprzed dnia 29 stycznia 2010 r., w związku 
z  art. 34 ust. 2 i art. 149 ust. 1 u.k.s.c., zmierzające w istocie do zakwestionowania 
tego stanowiska, należało uznać za nieuzasadnione. 

 
4 
Nieuzasadniony jest także zarzut, że zaskarżone postanowienie zostało 
wydane z naruszeniem art. 98 § 1 w związku z art. 102 k.p.c., albowiem Sąd 
powinien – zdaniem skarżących – w sytuacji, której nie są oni stroną 
przegrywającą, nie obciążyć ich kosztami postępowania. Przede wszystkich 
omawiany zarzut został oparty na błędnym przekonaniu, że skarżący nie są stroną 
przegrywającą, albowiem z powodu odrzucenia skargi nie doszło do jej 
merytorycznego rozpoznania. Ponadto należy podzielić wyrażony w piśmiennictwie 
pogląd, że – ze względu na stosowanie w postępowaniu toczącym się na skutek 
wniesienia skargi jedynie przepisów o apelacji, nieregulujących w ogóle zasad 
zwrotu kosztów postępowania – uregulowanie zawarte w art. 198 ust. 5 p.z.p., 
w  wersji sprzed dnia 29 stycznia 2010 r., należy traktować jako przepis szczególny 
dotyczący zwrotu kosztów, wyłączający zastosowanie innych niż zasada 
odpowiedzialności za wynik procesu, zasad zwrotu kosztów przewidzianych 
w  Kodeksie postępowania cywilnego. 
Nie ma istotnego znaczenia w sprawie zarzut naruszenia art. 357 § 2 zdanie 
drugie k.p.c., polegający – według skarżących – na niepouczeniu ich o terminie 
i  sposobie wniesienia środka zaskarżenia. Wobec wniesienia właściwego środka 
zaskarżenia na rozstrzygnięcie o kosztach postępowania i z zachowaniem terminu, 
zarzucone uchybienie nie mogło bowiem mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. 
Zarzut naruszenia art. 198e ust. 1 p.z.p., polegający – zdaniem skarżących – 
na wskazaniu wadliwej podstawy prawnej odrzucenia skargi, uchyla się natomiast 
spod kontroli zażaleniowej ze względu na zakres zaskarżenia postanowienia. 
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji 
postanowienia (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.). 
 
 
md