IV CZ 33/15

Odpowiedź sądu

Kontrola dokonywana w ramach zażalenia przewidzianego w art. 394^1 § 1^1 k.p.c. ma charakter formalny i służy zbadaniu, czy orzeczenie kasatoryjne sądu drugiej instancji zostało prawidłowo oparte na jednej z przesłanek określonych w art. 386 § 2 i 4 k.p.c., a więc, czy powołana przez sąd przyczyna opiera się na jednej z przesłanek ustawowych. Kontrola ta ma charakter czysto procesowy, bez wkraczania w kompetencje sądu in merito.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy podkreślił, że postępowanie apelacyjne jest merytoryczne, ale zażalenie na postanowienie uchylające wyrok i przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania ma charakter formalny. Sąd Najwyższy bada jedynie prawidłowość zastosowania przez sąd odwoławczy przesłanek z art. 386 § 2 i 4 k.p.c., a nie merytoryczną podstawę rozstrzygnięcia.

Odpowiedź sądu

Do nierozpoznania istoty sprawy dochodzi wówczas, gdy rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji nie odnosi się do tego, co było przedmiotem sprawy, gdy zaniechał on zbadania materialnej podstawy żądania albo merytorycznych zarzutów strony, bezpodstawnie przyjmując, że istnieje przesłanka materialnoprawna lub procesowa unicestwiająca roszczenie. Nierozpoznanie istoty sprawy następuje także w sytuacji dokonania przez sąd pierwszej instancji oceny prawnej roszczenia bez oparcia jej o właściwie ustaloną podstawę faktyczną i konieczności czynienia przez sąd odwoławczy po raz pierwszy wszystkich ustaleń faktycznych.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy przywołał utrwalone orzecznictwo, definiując nierozpoznanie istoty sprawy jako sytuację, gdy sąd pierwszej instancji nie badał materialnej podstawy żądania lub zarzutów strony, lub gdy ocena prawna została dokonana bez właściwej podstawy faktycznej, co wymagałoby od sądu drugiej instancji przeprowadzenia ustaleń faktycznych po raz pierwszy.