IV CZ 28/11

Sygn. akt IV CZ 28/11 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
Dnia 8 lipca 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący) 
SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca) 
SSN Dariusz Zawistowski 
 
 
w sprawie z powództwa Kancelarii Prawniczej P.  
Spółki z o.o. w G. 
przeciwko Bankowi Polska Kasa Opieki Spółce Akcyjnej w W. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 8 lipca 2011 r., 
zażalenia strony powodowej 
na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 8 listopada 2010 r.,  
 
 
1. oddala zażalenie; 
2. nie 
obciąża 
powódki 
kosztami 
postępowania 
zażaleniowego; 
3. oddala wniosek o przyznanie pełnomocnikowi z urzędu   
    kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie powodowej  
    w postępowaniu zażaleniowym. 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Postanowieniem z dnia 8 listopada 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił 
zażalenie strony powodowej wniesione od postanowienia tego Sądu z dnia 
31 sierpnia 2010 r. (w sprawie I ACz 1452/08; k. 268 akt sprawy). Odrzucenie to 
nastąpiło, ponieważ strona powodowa nie dochowała wymogu zawartego w art. 871 
§ 1 k.p.c. w postaci profesjonalnego zastępstwa stron w postępowaniu przed 
Sądem Najwyższym.   
Postanowienie z dnia 8 listopada 2010 r. zaskarżyła zażaleniem strona   
powodowa. Działający w imieniu tej strony pełnomocnik z urzędu (ustanowiony  
postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 31 sierpnia 2010 r., k. 265 akt) 
wnosił  m.in. o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zniesienie postępowania 
w zakresie dotkniętym nieważnością i przekazania sprawy Sądowi drugiej instancji 
do ponownego rozpoznania.   
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie Sądu Apelacyjnego 
z dnia 
8 
listopada 
2010 
r. 
wydane 
zostało 
jako 
kolejne 
w 
serii 
postanowień  tego  Sądu, 
kwestionowanych 
w kolejnych 
zażaleniach 
strony 
powodowej. Otóż postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 16 czerwca 2010 r. 
odrzucono skargę kasacyjną wniesioną przez stronę powodową od postanowienia 
tego Sądu z dnia 8 kwietnia 2010 r. w przedmiocie odrzucenia wniosku 
o sporządzenie uzasadnienia (postanowienie, k. 247-248; skarga kasacyjna, 
k. 253).  
Zażalenie strony powodowej na postanowienie z dnia 16 czerwca 2010 r. 
(k. 259 akt) zostało odrzucone postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2010 r. 
z tego powodu, że nie zostało ono sporządzone przez pełnomocnika będącego 
adwokatem lub radcą prawnym (art. 871 § 1 k.p.c., k. 268-269 akt). 
Postanowieniem z dnia 8 listopada 2010 r. odrzucono zażalenie strony powodowej 
na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 31 sierpnia 2010 r. z tych samych 
przyczyn co poprzednio (art. 871 § 1 k.p.c., k. 273, 284-285). Postanowieniem 
z dnia 31 sierpnia 2010 r. ustanowiono dla strony powodowej pełnomocnika 

 
3 
z urzędu (k. 265, k. 270, k. 272 i pismo procesowe pełnomocnika strony   
powodowej z dnia 22 października 2010 r., k. 277-278).   
Należy przede wszystkim stwierdzić to, że zarzut naruszenia art. 379 pkt 5 
k.p.c. nie może być uznany za uzasadniony w świetle okoliczności przytaczanych 
w uzasadnieniu zażalenia, a dotyczących sytuacji procesowej strony powodowej 
w chwili podjęcia swych funkcji przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu 
(w końcu września 2010 r.).  
Skoro przepis art. 871 § 1 k.p.c. przewiduje zasadę tzw. przymusu 
adwokacko-radcowskiego przed Sądem Najwyższym (także w postępowaniu 
zażaleniowym), to wniesione przez obecnego pełnomocnika zażalenie na 
postanowienie z dnia 8 listopada 2010 r. powinno skoncentrować się przede 
wszystkim na tym, czy doszło do naruszenia tej bezwzględnej normy procesowej. 
Tymczasem strona skarżąca nie kwestionuje tego, że zażalenie powódki naruszało 
art. 871 § 1 k.p.c. (k. 273 akt). W tej sytuacji nieistotne w obecnym postępowaniu 
zażaleniowym są zarzuty, iż zaskarżone orzeczenie zapadło „nie na podstawie 
materiału zebranego w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu 
apelacyjnym, lecz na podstawie akt zastępczych” (k. 290 akt sprawy). 
Należy jeszcze zwrócić uwagę na to, że dla powódki ustanowiono pełnomocnika 
z urzędu i tym samym umożliwiono jej uzyskanie tzw. zdolności postulacyjnej 
w ewentualnym postępowaniu przed Sądem Najwyższym.  
Wniosek pełnomocnika o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej 
z urzędu został oddalony, ponieważ nie spełnia on wymagań przewidzianych 
w § 16 rozporządzenia MS z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności 
radców prawnych (...) (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).     
Odstąpienie  od obciążania  powódki  kosztami postępowania zażaleniowego 
znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 102 k.p.c. (por. postanowienie Sądu 
Apelacyjnego z dnia 31 sierpnia 2010 r., k. 265).