IV CZ 26/10

Sygn. akt IV CZ 26/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 13 maja 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący) 
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca) 
SSN Jan Górowski 
 
ze skargi J. Ś. 
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem 
Sądu Okręgowego w R. 
z dnia 25 czerwca 2007 r., sygn. akt IV Ca (…), 
w sprawie z wniosku M. G. i S. G. 
przy uczestnictwie J. Ś. i J. W. 
o rozgraniczenie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 maja 2010 r., 
zażalenia J. Ś. 
na postanowienie Sądu Okręgowego w R. z dnia 8 stycznia 2009 r., sygn. akt IV Ca 
(…), 
 
oddala zażalenie. 
 
Uzasadnienie 
 
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 stycznia 2009 Sąd Okręgowy w R. 
odrzucił skargę J. Ś. o wznowienie postępowania w sprawie z wniosku M. G. i S. G. z 
udziałem J. Ś. i J. W. o rozgraniczenie zakończonej prawomocnym postanowieniem 
Sądu Okręgowego w R. z dnia 25 czerwca 2007 r. 

 
2 
Sąd Okręgowy stwierdził, że wnoszący skargę nie wykazał interesu prawnego 
uprawniającego go do wniesienia skarg oraz że zaskarżone orzeczenie narusza jego 
konkretne prawa podmiotowe, a także, iż został pozbawiony możliwości działania. 
Wskazał, że postępowanie, którego wznowienia domaga się skarżący nie dotyczyło 
działki, której jest on właścicielem, a ponadto skarżący wiedział o toczącym się 
postępowaniu, odbierał bowiem korespondencję kierowaną w toku postępowania do 
uczestniczki J. Ś., jego żony. 
W zażaleniu skarżący zarzucił naruszenie przez Sąd art. 410 § 1 i art. 524 § 2 
k.p.c. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie nie jest zasadne. 
Zgodnie z art. 524 § 2 zd. 1 k.p.c. zainteresowany, który nie był uczestnikiem 
postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem orzekającym co do istoty 
sprawy, może żądać wznowienia postępowania, jeżeli postanowienie to narusza jego 
prawa. Z uregulowania tego wynika, że osoba wnosząca skargę, która nie brała udziału 
w 
postępowaniu, 
obowiązana 
jest 
– 
niezależnie 
od uzasadnienia 
przymiotu 
zainteresowanego – wykazać, że została pozbawiona możności działania oraz wyraźnie 
określić na czym polegało naruszenie jej prawa (zob. uzasadnienie uchwały SN z dnia 
11 września 1991 r., III CZP 79/91, OSNCP 1992, nr 5, poz. 69). 
W uchwale z 20 maja 1966 r., III CZP 23/66 (OSNCP 1966, nr 11, poz. 185) Sąd 
Najwyższy wyjaśnił, że przymiot zainteresowanego w postępowaniu rozgraniczeniowym 
przed sądem przysługuje temu, kogo przepisy o postępowaniu nieprocesowym określają 
jako zainteresowanego, a zatem w myśl art. 510 § 1 k.p.c. temu, czyich praw dotyczy 
wynik postępowania. Interpretacja ta została zaakceptowana i rozwinięta w uchwale z 
dnia 13 kwietnia 1988 r., III CZP 23/88 (OSNCP 1989, nr 9, poz. 137), w której Sąd 
Najwyższy 
stwierdził, 
że 
do 
zainteresowanych 
w 
sprawie 
o 
rozgraniczenie 
nieruchomości poza właścicielami lub współwłaścicielami, wieczystymi użytkownikami i 
posiadaczami samoistnymi, jeżeli domniemanie przemawia za tym, że posiadanie jest 
zgodne ze stanem prawnym (art. 341 k.c.), należą także osoby, którym przysługują inne 
prawa rzeczowe do korzystania z gruntu, których realizacja zależna jest od jego 
rozmiaru. Pogląd ten Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela. 
Biorąc pod uwagę powyższe wywody stwierdzić należy, że skarżący powołując 
się na swoje prawa wynikające z własności działki o numerze […], której jednak nie 
dotyczyło postępowanie, którego wznowienia się domaga nie wykazał, że jest osobą 

 
3 
zainteresowaną w rozumieniu art. 524 § 2 zd. 1 k.p.c. W tej sytuacji bezprzedmiotowe 
stało się rozważanie problemu pozbawienia go możności działania. 
Osoba wnosząca skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym 
postanowieniem powinna również w sposób niebudzący wątpliwości wskazać na czym 
polegało naruszenie jej prawa. Przez prawo w rozumieniu art. 524 § 2 k.p.c. należy 
rozumieć prawo materialne, a nie uprawnienia o charakterze proceduralnym. Wnoszący 
skargę o wznowienie postępowania zobowiązany jest zatem wprost wskazać i 
uzasadnić naruszenie przepisów prawa materialnego (zob. uchwała SN z 18 grudnia 
1974 r., III CZP 88/74, OSNCP 1976, nr 1, poz. 4; postanowienie SN z 8 stycznia 2002, I 
CKN 450/00, niepubl.). W skardze o wznowienie postępowania brak w tym zakresie 
stanowiska skarżącego. Również z tego powodu wniesiona przez skarżącego skarga 
podlegała odrzuceniu. Zwalnia to Sąd Najwyższy z obowiązku rozważania problemu 
kognicji sądu w zakresie, o którym mowa w art. 410 § 1 zd. 1 k.p.c. 
Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., 
Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.