IV Cz 249/13

Sygn. akt IV Cz 249/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 maja 2013r. Sąd Okręgowy w Słupsku, Wydział IV Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Wanda Dumanowska (spr. ) po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2013r., w S. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa R. B. przeciwko G. G. o zapłatę na skutek zażalenia pozwanego od postanowienia Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 31 stycznia 2013r., sygn. akt I Nc 2899/11 postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 stycznia 2013r. Sąd Rejonowy w Słupsku odrzucił zażalenie pozwanego na postanowienie z dnia 31 grudnia 2012r. w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia oraz na zarządzenie Przewodniczącego z dnia 31 grudnia 2012r. w przedmiocie zwrotu wniosku o zwolnienie od kosztów, uznając iż na te orzeczenia zażalenia nie przysługują. Z postanowieniem tym nie zgodził się pozwany, zarzucając temu orzeczeniu brak logiki, bowiem doręczając odpis zaskarżonego postanowienia Sąd pouczył go o możliwości złożenia zażalenia. Odwołał się do art. 167 kpc , wskazując na możliwość dokonania czynności także po uchybieniu terminowi określonemu dla jej dokonania. Nadto zarzucił. Iż doręczenia kierowane były na niewłaściwy adres oraz nie zawierały pouczeń. SĄD II-ej INSTANCJI ZAWAŻYŁ CO NASTĘPUJE: Zażalenie pozwanego nie zasługuje na uwzględnienie. Słuszne jest stanowisko wyrażone przez Sąd I-ej instancji, iż na zarządzenie Przewodniczącego Sądu w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia oraz na zarządzenie Przewodniczącego z dnia 31 grudnia 2012r. w przedmiocie zwrotu wniosku o zwolnienie od kosztów zażalenie nie przysługuje. Wynika to a contrario z treści art. 394 § 1 kpc , który prawidłowo w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia został powołany. Zgodnie z art. 397 § 2 kpc w postępowaniu zażaleniowym stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu apelacyjnym. Zatem zastosowanie ma również art. 370 kpc w myśl, którego sąd pierwszej instancji odrzuci na posiedzeniu niejawnym apelację (zażalenie) wniesioną po upływie przepisanego terminu, nieopłaconą lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również apelację (zażalenie), której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zażalenie jest drugim, obok apelacji, zwykłym środkiem odwoławczym, gdyż przysługuje od orzeczeń jeszcze nieprawomocnych. Jest środkiem w toku instancji ostatecznym, albowiem od orzeczenia sądu II-ej instancji wydanego w następstwie wniesienia zażalenia w zasadzie nie przysługuje już dalsze odwołanie. Celem postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia jest wyłącznie kontrola orzeczeń sądu I-ej instancji, wydanych w toku postępowania lub formalnie kończących to postępowanie, a nie kontynuacja rozpoznania sprawy co do istoty. Ponieważ zażalenie przysługuje na postanowienia i zarządzenia przewodniczącego, a rozstrzygnięcia te stają się skuteczne z chwilą ogłoszenia lub jeżeli ogłoszenia nie było - z chwilą podpisania sentencji, wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego postanowienia. Zażalenie przysługuje na postanowienia sądu kończące postępowanie w sprawie, inne postanowienia enumeratywnie wyliczone w 15 punktach art. 394 § 1 oraz na zarządzenia przewodniczącego. Postanowienie kończące postępowanie to takie, które kończy całe postępowanie lub zamyka drogę do wydania wyroku, a nie orzeczenie wydane w sprawie wpadkowej, rozstrzyganej w toku postępowania. Takie postanowienie dotyczące kwestii incydentalnej będzie zaskarżone tylko wtedy, gdy wymienione jest w jednym z punktów § 1 art. 394 kpc . Postanowieniami kończącymi postępowanie są więc postanowienia o: odrzuceniu pozwu, umorzeniu postępowania lub odrzuceniu apelacji. Cechą charakterystyczną tych postanowień jest to, że dalsze postępowanie w sprawie nie może się już toczyć. Wśród wskazanych wyżej wypadków, w których przysługują zażalenia brak kwestii, które zostały rozstrzygnięte zaskarżonym postanowieniem Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 31 grudnia 2012r. oraz zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 31 grudnia 2012r. Oznacza to, iż z chwila ich wydania stały się one prawomocne i nie przysługuje na nie żaden środek zaskarżenia, zatem wniesienie od nich zażaleń było niedopuszczalne i jako takie podlegały odrzuceniu, na mocy wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przepisów. Sąd Rejonowy, doręczając pozwanemu odpis zaskarżonego orzeczenia, prawidłowo pouczył go możliwości jego zaskarżenia, bowiem przewiduje to przepis art. 394 § 1 pkt 11 kpc . Stanowi on, iż zażalenie do sądu drugiej instancji przysługuje na postanowienie sądu pierwszej instancji w przedmiocie odrzucenia zażalenia bez względu na co było przedmiotem rozstrzyganej kwestii. Takie unormowanie, zdaniem Sądu Okręgowego, nie świadczy o nielogiczności procedury lecz umożliwia sądowi drugiej instancji kontrolę, w drodze rozpoznania zażalenia, czy orzeczenie sądu pierwszej instancji, odrzucające zażalenie, było prawidłowe. Nie są zasadne, w zakresie dotyczącym kwestii rozstrzyganych zażaleniem, ogólne zarzuty pozwanego co do nieprawidłowości dokonywanych przez Sąd Rejonowy doręczeń, bowiem oba orzeczenia z dnia 31grudnia 2012r. zostały pozwanemu doręczone na dwa adresy (vide: zpo k-104 i 110). Różne daty doręczeń nie miały wpływu na dalszy tok postepowania, skoro nie przysługiwały od nich żadne środki zaskarżenia. Skoro poza ogólnym wyrażeniem sprzeciwu wobec treści wydanego orzeczenia pozwany nie podniósł w stosunku do zaskarżonego postanowienia żadnych konkretnych zarzutów, nie ma możliwości ustosunkowania się do jego stanowiska, dlatego na mocy art. 385 w związku z art. 397 kpc , należało orzec jak w sentencji.