IV CZ 24/18

Pozwana spółka "S." złożyła skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 11 lutego 2015 r., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 2015 r., który orzekł niezgodność art. 79 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych z Konstytucją. Przepis ten pozwalał na żądanie odszkodowania w wysokości trzykrotności należnego wynagrodzenia. Pozwana argumentowała, że zastosowanie tego przepisu w jej sprawie było nieprawidłowe i domagała się ograniczenia odpowiedzialności do jednokrotności wynagrodzenia. Sąd Apelacyjny w wyroku z dnia 29 kwietnia 2016 r. odrzucił skargę w części, uznając ją za spóźnioną, ponieważ pozwana nie objęła nią wszystkich orzeczeń wydanych w sprawie, a termin na zaskarżenie minął. Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie pozwanej, uchylił postanowienie o odrzuceniu skargi. Uznał, że Sąd Apelacyjny nieprawidłowo zastosował art. 409 k.p.c. i art. 130 k.p.c., ponieważ powinien był wezwać stronę do doprecyzowania skargi, zwłaszcza że była ona sporządzona przez osobę niebędącą profesjonalnym pełnomocnikiem. Sąd Najwyższy podkreślił, że celem skargi o wznowienie jest przełamanie prawomocności i sąd powinien dążyć do wyjaśnienia rzeczywistej intencji strony. Zażalenie pozwanej w części dotyczącej umorzenia postępowania zostało odrzucone, gdyż pozwana nie wykazała swojego pokrzywdzenia tym postanowieniem.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający