IV CZ 20/13

Sygn. akt IV CZ 20/13 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 12 kwietnia 2013 r. 
 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Zbigniew Kwaśniewski 
SSN Marta Romańska 
 
 
 
w sprawie z powództwa "E. – B." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością  
w O. 
przeciwko S. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 12 kwietnia 2013 r., 
zażalenia strony pozwanej  
na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 7 grudnia 2012 r.,  
 
 
 
uchyla zaskarżone postanowienie. 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2012 r. zasądził od pozwanej 
spółki kwotę 1 315 000 zł z odsetkami ustawowymi. W dniu 24 kwietnia 2012 r. 
pozwana działając osobiście, tj. przez organ zarządzający (art. 38 k.c.), złożyła 
wniosek o doręczenie wyroku z uzasadnieniem. Odpis wyroku z uzasadnieniem 
został doręczony J. J. Z., który był pełnomocnikiem procesowym pozwanej, w dniu 
16 maja 2012 r. W tym samym dniu J. J. Z. powiadomił Sąd Okręgowy o 
wypowiedzeniu mu przez pozwaną pełnomocnictwa z dniem 26  stycznia 2012 r. 
Zarządzeniem z dnia 17 kwietnia 2012 r. przewodniczący w  Sądzie Okręgowym 
nakazał doręczyć odpis wyroku z uzasadnieniem bezpośrednio pozwanej. 
Doręczenie pozwanej odpisu wyroku z uzasadnieniem nastąpiło dnia następnego.  
W dniu 1 czerwca 2012 r. pozwana reprezentowana przez nowego pełnomocnika 
procesowego, będącego adwokatem, wniosła apelację od wyroku Sądu 
Okręgowego z dnia 18 kwietnia 2012 r. 
Po przekazaniu akt sprawy Sądowi Apelacyjnemu, Sąd ten postanowieniem 
z dnia 7 grudnia 2012 r. odrzucił na podstawie art. 373 w związku z art.  370 k.p.c. 
apelację pozwanej jako wniesioną po terminie określonym w art. 369 k.p.c. 
Zdaniem Sądu Apelacyjnego, termin ten należało liczyć od dnia doręczenia odpisu 
wyroku z uzasadnieniem radcy prawnemu J. J. Z., tj. od dnia 16  maja 2012 r., a nie 
od dnia doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem bezpośrednio pozwanej, tj. od 
dnia 18 maja 2012 r. Według bowiem art. 94 § 1 k.p.c., wypowiedzenie 
pełnomocnictwa procesowego przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku 
do sądu dopiero z chwilą zawiadomienia go o tym, a  zgodnie z bezwzględnie 
obowiązującą normą art. 133 § 3 k.p.c., doręczeń dokonuje się nie bezpośrednio 
stronie, lecz jej  pełnomocnikowi procesowemu. Określony w art. 369 k.p.c. 
dwutygodniowy termin do wniesienia apelacji, liczony od dnia od dnia 16 maja 2012 
r. minął z dniem 30 maja 2012 r.  
W zażaleniu pozwana kwestionuje zasadność odrzucenia wniesionej przez 
nią 
apelacji, 
podważając 
m.in. 
skuteczność 
doręczenia 
odpisu 
wyroku 
z  uzasadnieniem w dniu 16 maja 2012 r. radcy prawnemu J. J. Z.  

 
3 
Sąd Najwyższy zważył co następuje.  
Artykuł 
94 
§1 
k.p.c. 
stanowi, 
że 
wypowiedzenie 
pełnomocnictwa 
procesowego przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu 
z  chwilą zawiadomienia  go  o  tym,  w  stosunku  zaś  do przeciwnika i innych 
uczestników – z  chwilą doręczenia im tego zawiadomienia przez sąd. 
Jak zostało wyjaśnione w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2002 r., 
I  PZ 58/02,  zgodnie z art. 94 §1 k.p.c. skuteczne są dokonane  przed 
zawiadomieniem sądu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa zarówno czynności 
byłego pełnomocnika wobec sądu, jak i czynności sądu wobec byłego 
pełnomocnika, z tym, że te ostatnie, jeżeli ich skutek zależy od doręczenia, tylko 
o  tyle, o ile także doręczenie  byłemu pełnomocnikowi nastąpiło przed 
zawiadomieniem sądu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa. W razie więc doręczenia 
odpisu wyroku z uzasadnieniem byłemu pełnomocnikowi już po zawiadomieniu 
sądu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa, doręczenie to będzie nieskuteczne, 
choćby samo wysłanie odpisu wyroku z uzasadnieniem byłemu pełnomocnikowi 
nastąpiło jeszcze przed zawiadomieniem sądu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa.  
W 
sprawie 
wystąpiła 
sytuacja 
szczególna, 
zawiadomienie 
sądu 
o  wypowiedzeniu pełnomocnictwa przez pozwaną oraz doręczenie byłemu 
pełnomocnikowi pozwanej odpisu wyroku z uzasadnieniem nastąpiło w tym samym 
dniu. 
W sytuacjach, w których zdarzenia te następują w tym samym dniu, 
rozstrzygnięcie o skuteczności doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem byłemu 
pełnomocnikowi mogłoby teoretycznie nastąpić przez porównanie godziny i minuty 
tego doręczenia z godziną i minutą zawiadomienia sądu o wypowiedzeniu 
pełnomocnictwa. Gdyby ustalony z uwzględnieniem godzin i minut czas doręczenia 
był wcześniejszy od czasu zawiadomienia, doręczenie byłoby skuteczne, gdyby zaś 
był późniejszy, doręczenie byłoby nieskuteczne. Nie zawsze  jednak da się ustalić 
określony w godzinach i minutach czas obu zdarzeń, dlatego że w dziedzinie 
postępowania cywilnego ustawa tylko wyjątkowo wiąże skutki prawne z chwilą 
zdarzenia określoną w godzinach i minutach; minimalną jednostką czasu przy 
obliczaniu terminów jest tu w zasadzie dzień (zob. postanowienie Sądu 

 
4 
Najwyższego z dnia 25 października I CZ 153/12). W związku z tym należy 
odmówić skuteczności na podstawie art. 94 §1 k.p.c. doręczeniu odpisu wyroku 
z  uzasadnieniem byłemu pełnomocnikowi we wszystkich tych przypadkach, 
w  których  dzień doręczenia pokrywa się z dniem zawiadomienia sądu 
o  wypowiedzeniu pełnomocnictwa. Przyjęta wykładnia art. 94 § 1 k.p.c. pozostaje 
w  zgodzie z poglądami preferującymi takie rozumienie i stosowanie  przepisów 
postępowania, które  w sytuacjach wątpliwych nie powoduje dla stron skutków 
negatywnych 
dalej 
idących 
niż te, 
które 
wyraźnie 
wynikają 
z 
ustawy 
(por.  postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2010 r., IV CZ 107/09). 
Prawidłowo więc przewodniczący w Sądzie Okręgowym zarządzeniem 
z  dnia 17 maja 2012 r. nakazał doręczyć odpis wyroku z uzasadnieniem 
bezpośrednio pozwanej. Dopiero zatem od dokonanego w wyniku tego zarządzenie 
doręczenia  w dniu 18 maja 2012 r. należało liczyć dwutygodniowy termin 
do  wniesienia apelacji od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 18 kwietnia 2012 r. 
W  rezultacie wniesienie apelacji przez pozwaną w dniu 1 czerwca 2012 r. nastąpiło 
z zachowaniem ustawowego terminu. 
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 § 1 w związku z art. 
3941 § 3 k.p.c. postanowił jak w sentencji. 
 
 
 
 
 
 
 
 
es