IV CZ 177/14

Sprawa dotyczyła zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego o umorzeniu postępowania w sprawie o zapłatę. Sąd Rejonowy umorzył postępowanie, ponieważ powód, wezwany do uzupełnienia braków formalnych pozwu (m.in. złożenia pozwu na urzędowym formularzu, pełnomocnictwa), nie uczynił tego prawidłowo. Złożone dokumenty nie zostały podpisane przez powoda lub jego pełnomocnika, gdyż widniejące na nich znaki graficzne uznano za parafę, a nie podpis. Sąd Rejonowy powołał się na art. 126 § 1 k.p.c. oraz poglądy doktryny i orzecznictwa, zgodnie z którymi podpis powinien nosić cechy indywidualne i powtarzalne, umożliwiające utożsamienie z nazwiskiem podpisującego, a zaznaczenie liter powinno to umożliwiać. Powód w zażaleniu zarzucił naruszenie art. 505 37 § 1 k.p.c., twierdząc, że podpis jego pełnomocnika jest urzędowo potwierdzony, widnieje w dowodzie osobistym i nikt go dotąd nie kwestionował. Podkreślił, że podpis zaczyna się od litery stanowiącej początek nazwiska i nie jest parafą, a każdy stale stosowany sposób sygnowania dokumentów powinien być uznany za podpis. Sąd Okręgowy oddalił zażalenie, uznając je za bezzasadne. Sąd podkreślił, że choć Kodeks postępowania cywilnego nie definiuje podpisu, to utrwalona linia orzecznicza Sądu Najwyższego (począwszy od uchwały III CZP 146/93) wymaga, aby podpis zasadniczo wyrażał co najmniej nazwisko, choć nie musi być w pełni czytelne ani w pełnym brzmieniu. Podpis powinien składać się z liter i umożliwiać identyfikację autora przez cechy indywidualne i powtarzalne. Sąd Okręgowy stwierdził, że znak graficzny na dokumentach powoda nie zawiera żadnych dających się rozpoznać liter, które można by skojarzyć z inicjałami lub elementami nazwiska pełnomocnika, a tym bardziej nie pozwala na odczytanie nazwiska wystawcy. Określono go jako abstrakcyjny zygzak, który, mimo indywidualności i powtarzalności, nie spełnia wymogów podpisu. Fakt umieszczenia znaków graficznych na dokumentach wraz z odciskami imiennej pieczątki pełnomocnika nie mógł sanować tego braku, gdyż podpis musi być własnoręczny. Sąd odrzucił argumentację skarżącego, że każdy stale stosowany sposób sygnowania jest podpisem, powołując się na poglądy doktryny, że nawet częstotliwość stosowania znaków graficznych nie czyni ich podpisem, jeśli nie zawierają liter i nie pozwalają na identyfikację osoby.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający