IV CZ 5/19

Sygn. akt IV CZ 5/19
POSTANOWIENIE
Dnia 10 kwietnia 2019 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Agnieszka Piotrowska (przewodniczący, sprawozdawca)
‎
SSN Józef Frąckowiak
‎
SSN Grzegorz Misiurek
w sprawie z wniosku R. J.
‎
przy uczestnictwie A. J.
‎
o podział majątku wspólnego,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 10 kwietnia 2019 r.,
‎
zażalenia wnioskodawcy
na postanowienie Sądu Okręgowego w O.
‎
z dnia 27 lipca 2018 r., sygn. akt IX Ca (…),
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 21 lipca 2017 r., Sąd Rejonowy w O. dokonał podziału majątku wspólnego wnioskodawcy R. J. i uczestniczki A. J. Wnioskodawca wniósł apelację od tego orzeczenia zaskarżając je w części opisanej w
petitum
apelacji. Postanowieniem z dnia 27 marca 2018 r., Sąd Okręgowy w O., uwzględniając tę apelację częściowo, zmienił zaskarżone orzeczenie na korzyść wnioskodawcy w zakresie rozliczenia wysokości nakładów i wysokości spłaty, oddalając apelację R. J. w pozostałym zakresie. Skarga kasacyjna wnioskodawcy od tego orzeczenia została odrzucona postanowieniem Sądu Okręgowego w O. z dnia 27 lipca 2018 r. W uzasadnieniu Sąd drugiej instancji wskazał, że skarga nie spełnia wymagania konstrukcyjnego przewidzianego w art. 398
4
§ 1 pkt 1 i 3 k.p.c. albowiem nie precyzuje zakresu zaskarżenia ani zakresu wniosku kasacyjnego przez wskazanie, czy wnioskodawca zaskarża postanowienie Sądu Okręgowego w całości czy w określonej części. Nie precyzuje ponadto czy skarżący wnosi o uchylenie lub uchylenie i zmianę postanowienia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
W zażaleniu wnioskodawca zarzucił naruszenie art. 398
6
§ 2 w zw. z art. 398
4
§ 1 pkt 1 k.p.c., naruszenie art. 371 w zw. z art. 398
21
k.p.c. oraz naruszenie art. 79 ust. 1 pkt 1 litera b ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Formułując te zarzuty domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jako nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania co do istoty sprawy, musi odpowiadać wysokim wymaganiom formalnym, konstrukcyjnym i merytorycznym zarówno w zakresie
petitum
skargi, jak i jej uzasadnienia, z czym skorelowany jest obowiązek jej sporządzania przez profesjonalnych pełnomocników procesowych (art. 87
1
k.p.c.). Stosownie do art. 398
4
§ 1 pkt 1 i 3 k.p.c., skarżący ma obowiązek oznaczyć w skardze kasacyjnej zakres zaskarżenia przez wskazanie, czy zaskarża orzeczenie w całości czy w części oraz zamieścić wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Spełnienie powyższych wymagań jest niezbędne w celu zidentyfikowania zakresu dopuszczalnej ingerencji Sądu Najwyższego w zaskarżone orzeczenie oraz przedmiotu rozstrzygnięcia. Z tego względu niedopuszczalne jest pozostawienie w tym zakresie jakichkolwiek wątpliwości, które Sąd Najwyższy musiałby usuwać w drodze zabiegów interpretacyjnych.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym skarga kasacyjna nie zawierająca oznaczenia zakresu zaskarżenia oraz zakresu żądanego uchylenia lub zmiany
zaskarżonego orzeczenia, podlega odrzuceniu przez sąd drugiej instancji
a limine
na podstawie
art. 398
6
§ 2 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12.10.2007 r., V CSK 309/07, OSNC-ZD 2008, Nr C, poz. 81).
Niezamieszczenie w skardze kasacyjnej wniosku o uchylenie lub o uchylenie i zmianę zaskarżonego wyroku w całości lub części stanowi bowiem uchybienie nie podlegające usunięciu w trybie przewidzianym dla usuwania braków formalnych pism zawierających środki zaskarżenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2012 r., III CSK 161/12, niepubl.).
W tym stanie rzeczy zażalenie wnioskodawcy podlegało oddaleniu jako niezasadne (art. 394
1
§ 3 w zw. z art. 398
14
w zw. z art.13 § 2 k.p.c.).
aj