I PZ 45/04

Sygn. akt I PZ 45/04 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 19 kwietnia 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący) 
SSN Andrzej Wróbel 
SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca) 
 
 
w sprawie z powództwa M. Spółdzielni Mieszkaniowej w M. 
przeciwko K. K. i M. Ł. 
o odszkodowanie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 kwietnia 2005 r., 
zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych w C. 
z dnia 5 listopada 2004 r., sygn. akt IV Pa …/04, 
 
oddala zażalenie. 
 
 
                                             Uzasadnienie 
 
    W zażaleniu powodowej M. Spółdzielni Mieszkaniowej w M. na postanowienie 
Sądu Okręgowego w C. IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5 
listopada 2004 r. odrzucające jej niedopuszczalną kasację z uwagi na zbyt niską 
wartość przedmiaru kasacyjnego zaskarżenia w kwocie 7.500 zł pełnomocnik 
strony powodowej domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia, utrzymując, 
że „zaskarżeniu kasacją została kwota 15.000 zł”. Przedmiotem postępowania była 
również kwota 15.000 zł, gdyż dochodzenie rzeczywistego odszkodowania 

 
 
2 
ograniczone było przepisami Kodeksu pracy, a skoro „zaskarżona kwota” 
przekracza 10.000 zł, to zażalenie jest uzasadnione. 
    Sąd Najwyższy zważył, co następuje.  
    Co najmniej mało starannie sporządzone zażalenie, co potwierdzają zacytowane 
z niego sformułowania, nie mogło być uwzględnione już dlatego, że nie zawierało 
jakichkolwiek podstaw prawnych ani uzasadnienia, których można było oczekiwać 
od jego autora legitymującego się statusem prawnym radcy prawnego. Ponadto 
zażalenie zostało oparte na nieprawdziwych twierdzeniach o rzekomej wartości 
przedmiotu kasacyjnego zaskarżenia w kwocie 15.000 zł, gdyż strona powodowa 
wnosząc powództwa o zapłatę, domagała się od każdego z pozwanych zasądzenia 
kwot po 7.500 zł tytułem odszkodowania za nienależyte wykonywanie obowiązków 
pracowniczych. Tak określona wartość przedmiotu sporu nie podlegała zmianie w 
toku procesu, a zatem strona powodowa bezpodstawnie twierdzi lub rozmija się z 
prawdą, jakoby „przedmiotem postępowania była również kwota 15.000 zł”. 
Ustawowe ograniczenie wysokości dochodzonego odszkodowania z art. 119 § 1 
k.p., do której strona powodowa wprost ograniczyła swoje roszczenia, domagając 
się zasądzenia od każdego z powodów kwoty po 7.500 zł, wpłynęło na wiążące 
określenie wartości przedmiotu sporu, a w konsekwencji także na wiążące 
określenie wartości przedmiotów apelacyjnego i kasacyjnego zaskarżenia, 
zważywszy że w postępowaniu apelacyjnym nie jest dopuszczalne rozszerzenie 
żądania pozwu (art. 383 k.p.c.), co przekłada się na odpowiednią przeszkodę w 
rozszerzeniu przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym (art. 39319 k.p.c. 
w związku z art. 383 k.p.c.). Skoro  nie podlegało kwestii, że przedmiot kasacyjnego 
zaskarżenia w kwocie 15.000 zł został odniesiony do obu pozwanych łącznie, co 
wynikało wprost i jednoznacznie także z treści wniosków kasacyjnych, to 
rzeczywistym przedmiotem kasacyjnego zaskarżenia w stosunku do każdego z 
pozwanych z osobna była kwota 7.500 zł, która nie sięga kwoty dziesięciu tysięcy 
złotych wyznaczającej granice przedmiotowo dopuszczalnej skargi kasacyjnej (art. 
3921 § 1 k.p.c.). W tej sytuacji Sąd Najwyższy jedynie incydentalnie zwrócił uwagę, 
że wniesiona kasacja stanowiła również pozór tego szczególnego środka 
zaskarżenia, ponieważ nie zawierała wskazania koniecznych konstrukcyjnych 
wymagań skargi kasacyjnej w postaci nazwania okoliczności uzasadniających 

 
 
3 
przyjęcie kasacji do rozpoznania (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.), co w równym stopniu 
dyskwalifikowałoby ją jako niedopuszczalną namiastkę skargi kasacyjnej. 
    Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy oddalił oczywiście bezzasadne 
zażalenie.