IV CZ 141/10

Sygn. akt IV CZ 141/10 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 25 marca 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący) 
SSN Marian Kocon 
SSN Marta Romańska (sprawozdawca) 
 
 
w sprawie z powództwa Fabryki Okien PCV "F." M. Ś., P. B.   Spółki Jawnej w M. 
przeciwko J. K. 
o zapłatę, 
na skutek skargi pozwanej  
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem  
Sądu Apelacyjnego  
z dnia 29 stycznia 2009 r.,  
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 25 marca 2011 r., 
zażalenia pozwanej  
na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 29 września 2010 r.,  
 
 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
Postanowieniem z 29 września 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie 
pozwanej na postanowienie tego Sądu z 13 maja 2010 r. o odrzuceniu wniesionej 
przez nią skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu 
Apelacyjnego z 29 stycznia 2009 r., I ACa 1360/08, którym Sąd ten oddalił apelację 
pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego zobowiązującego skarżącą na podstawie 
art. 18 ust. 1 pkt 1 i 3 u.z.n.k. do zaniechania czynu nieuczciwej konkurencji 
polegającego na posługiwaniu się nazwą „F.", w tym oznaczania tą nazwą 
wytwarzanych przez nią towarów. 
Odrzucenie zażalenia nastąpiło w związku z niewskazaniem przez pozwaną 
wartości przedmiotu zaskarżenia, mimo wezwania jej do uzupełnienia braku 
zażalenia w tym zakresie. 
Pozwana wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, wskazując, 
że przedmiotem sprawy jest udzielenie prawa ochronnego na używanie nazwy, 
przez co jest ona sprawą o prawa majątkowe, w której nie zachodzi obowiązek 
wskazywania wartości przedmiotu zaskarżenia. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie jest bezzasadne. 
Skarga o wznowienie postępowania wniesiona została w sprawie, w której 
powód domagał się zakazania pozwanej dalszego używania nazwy „F.", usunięcia 
tego oznaczenia z wyprodukowanych przez nią wyrobów oraz zobowiązania 
pozwanej, aby złożyła oświadczenie w celu usunięcia skutków naruszenia. 
Roszczenia powoda wywodzone były z art. 18 u.z.n.k. Wbrew  twierdzeniom 
pozwanej, spór w sprawie nie dotyczył prawa do patentu, lecz prawidłowości 
prowadzenia konkurencji między przedsiębiorcami. Zgodnie ze stanowiskiem 
dominującym w orzecznictwie Sądu Najwyższego, roszczenia wymienione w tym 
przepisie mają charakter majątkowy, są bowiem bezpośrednio warunkowane 
ekonomicznymi interesami przedsiębiorców (tak m.in. Sąd Najwyższy w 
postanowieniach: z 8 marca 2007 r., III CZ 12/07, OSNC 2008, nr 2, poz. 26; z 26 
września 2007 r., IV CZ 50/07, z 17 października 2008 r., I CSK 128/08, niepubl. 
oraz z 3 września 2009 r., I CZ 45/09, niepubl.). 

 
3 
Zgodnie z art. 394 § 3 k.p.c., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom 
przepisanym dla pisma procesowego oraz zawierać wskazanie zaskarżonego 
postanowienia, wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe 
uzasadnienie zażalenia. Art. 1261 § 1 k.p.c. stanowi, że w każdym piśmie 
procesowym należy podać wartość przedmiotu sporu lub wartość przedmiotu 
zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy dopuszczalność środka odwoławczego, 
a przedmiotem sprawy nie jest określona kwota pieniężna. 
Trafnie  wywiódł Sąd Apelacyjny, z odwołaniem się do art. 3941 § 1 pkt 2 
k.p.c. oraz art. 3982 § 1 k.p.c., że dopuszczalność zażalenia wniesionego przez 
pozwaną zależała od wartości przedmiotu sporu, a zatem skarżąca powinna tę 
wartość wskazać we wniesionym środku zaskarżenia. Oznaczenie tej wartości było 
możliwe przy uwzględnieniu kryteriów, do jakich odwołuje się ustawodawca w art. 
19 i n. k.p.c. Skoro pozwana na wezwanie Sądu braku zażalenia nie uzupełniła, to 
odrzucenie zażalenia znajdowało podstawę w przepisach przytoczonych przez Sąd 
Apelacyjny. 
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. 
orzeczono jak w postanowieniu.