IV CZ 139/12

Sygn. akt IV CZ 139/12 POSTANOWIENIE Dnia 18 stycznia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Maria Szulc SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa M. S. przeciwko C. Towarzystwu Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 stycznia 2013 r., zażalenia powódki na postanowienie o kosztach procesu zawarte w punkcie drugim wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 11 kwietnia 2012 r., I. zmienia zaskarżone postanowienie w ten sposób, że zasądzoną nim kwotę 600 zł podwyższa do kwoty 964 (dziewięćset sześćdziesiąt cztery) zł; II. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym. Uzasadnienie 2 Powódka M. S. wnosiła o zasądzenie od C. Towarzystwa Ubezpieczeń Spółki Akcyjnej kwoty 30.000 zł z tytułu odszkodowania wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 17 kwietnia 2008 r. do dnia zapłaty. Wyrokiem z dnia 6 lutego 2012 r. Sąd Rejonowy w B., uwzględniając częściowo powództwo, zasądził na rzecz powódki kwotę 15.000 zł wraz z odsetkami od dnia 6 lutego 2012 r. do dnia zapłaty, a w pozostałym zakresie powództwo oddalił. Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2012 r. Sąd Okręgowy w Z., uwzględniając w całości apelację powódki, zmienił zaskarżony wyrok w części dotyczącej odsetek, zasądzając je za okres od dnia 17 kwietnia 2008 r. do dnia zapłaty, oraz zasądził od pozwanego na rzecz skarżącej kwotę 600 zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. W zażaleniu na postanowienie o kosztach powódka, wnosząc o jego zmianę poprzez zasądzenie na jej rzecz „poza kosztami zastępstwa procesowego przed sądem II instancji również kosztów opłaty od apelacji w wysokości 364 zł”, zarzuciła, że Sąd Okręgowy mimo zgłoszenia żądania „zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych” nie uwzględnił tej opłaty w swym rozstrzygnięciu. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c. strona, która przegrała sprawę ma obowiązek zwrócić swemu przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony, czyli koszty procesu. Niezbędne koszty procesu strony zastępowanej przez profesjonalnego pełnomocnika poza jego wynagrodzeniem obejmują także uiszczone przez stronę koszty sądowe (art. 98 § 3 i art. 99 k.p.c.). Według art. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm.) koszty sądowe obejmują opłaty i wydatki. Ponieważ apelacja powódki została w całości uwzględniona, a powódka w apelacji wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania 3 apelacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego „według norm przepisanych” Sąd drugiej instancji powinien był wniosek ten uwzględnić w całości. Stronie wygrywającej zatem oprócz kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego należał się zwrot opłaty od apelacji, która została uiszczona w prawidłowej wysokości 364 zł, przy uwzględnieniu wartości przedmiotu zaskarżenia wskazanej w apelacji, wynoszącej 7.271 zł (art. 18 ust. 1 i 2 oraz 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych). Zważywszy, że Sąd zasądził na rzecz powódki z tytułu zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego kwotę 600 zł, odpowiadającą stawce minimalnej wynagrodzenia należnego radcy prawnemu za prowadzenie sprawy w postępowaniu apelacyjnym przed sądem okręgowym (§ 12 ust. 1 pkt 1 i § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.), natomiast nie uwzględnił kwoty 364 zł, której zwrot należał się powódce w związku z uiszczeniem opłaty od apelacji, postanowienie Sądu należało uznać za nieprawidłowe. Z omówionych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3941 § 3 w zw. art. 39816 k.p.c. O kosztach postępowania zażaleniowego rozstrzygnięto stosownie do art. 98 § 1 i 3 oraz art. 108 § 1 w zw. z art. 3941 § 3, art. 39821 i 391 § 1 k.p.c. es