IV CZ 13/10

Sygn. akt IV CZ 13/10 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 16 kwietnia 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący) 
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca) 
SSN Józef Frąckowiak 
 
ze skargi uczestnika postępowania 
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem 
Sądu Okręgowego w B. 
z dnia 14 lutego 2008 r., sygn. akt II Ca (…), 
w sprawie z wniosku J. J. 
przy uczestnictwie A. J. 
o podział majątku wspólnego, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej 
w dniu 16 kwietnia 2010 r., 
zażalenia uczestnika postępowania 
na postanowienie Sądu Okręgowego w B. 
z dnia 4 stycznia 2010 r., 22 grudnia 2009 r. i 11 grudnia 2009 r., sygn. akt II Ca (…), 
 
 
oddala zażalenie na postanowienie z dnia 4 stycznia 2010 r., w pozostałej części 
odrzuca zażalenie. 
 
Uzasadnienie 
 
Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2010 r. Sąd Okręgowy w B. odrzucił – jako 
wniesione po upływie terminu - zażalenie uczestnika postępowania A. J. od 

 
2 
postanowienia tego Sądu z dnia 11 grudnia 2009 r., którym odrzucono jego skargę o 
wznowienie postępowania. 
Postanowienie to uczestnik zaskarżył zażaleniem, w którym zarzucał naruszenie 
art. 91 pkt 1 k.p.c. i art. 357 § 2 k.p.c. poprzez uznanie, że doręczenie odpisu 
postanowienia z dnia 11 grudnia 2009 r. adwokatowi, a nie uczestnikowi osobiście, było 
nieprawidłowe. Podnosił także, że nie został pouczony o sposobie zaskarżenia tego 
postanowienia. Wnosił o uchylenie tego postanowienia, oraz poprzedzającego go 
postanowienia z dnia 11 grudnia 2009 r. w przedmiocie odrzucenia skargi o wznowienie 
postępowania, a także z dnia 22 grudnia 2009 r., którym odrzucono wniesione osobiście 
zażalenie od postanowienia z dnia 11 grudnia.2009 r. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Zażalenie na postanowienie z dnia 4 stycznia 2009 r. nie jest zasadne. 
Postanowienie z dnia 11 grudnia 2009 r. zostało doręczone w dniu 16 grudnia 2009 r. 
pełnomocnikowi uczestnika ustanowionemu w postępowaniu o podział majątku 
wspólnego. Doręczenie to było prawidłowe i skuteczne. Zgodnie z art. 91 k.p.c., 
pełnomocnictwo procesowe obejmuje z samego prawa między innymi umocowanie do 
wszystkich łączących się ze sprawą czynności, w tym skargi o wznowienie 
postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. Jeżeli strona działa w 
sprawie przez pełnomocnika procesowego, doręczeń dokonuje się tej osobie (art. 133 § 
3 k.p.c.), jednocześnie wydane na posiedzeniu niejawnym postanowienia doręcza się 
profesjonalnym pełnomocnikom bez pouczenia o sposobie zaskarżenia (art. 357 § 2 
k.p.c. a contrario). 
Na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 11 grudnia 2009 r., jako 
postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, uczestnikowi 
służyło zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 3941 § 2 k.p.c.). Termin do jego wniesienia 
wynosił tydzień i liczył się od dnia doręczenia postanowienia (art. 394 § 2 w zw. z art. 
3941 § 3 k.p.c.), minął zatem 23 grudnia 2009 r. Z tego względu zażalenie wniesione 
przez profesjonalnego pełnomocnika w dniu 30 grudnia 2009 r., a więc z uchybieniem 
wskazanemu terminowi, podlegało odrzuceniu. 
Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. Sąd 
Najwyższy orzekł jak w sentencji. 
Należy ponadto zwrócić uwagę na niedopuszczalną manierę zamieszczania w 
zażaleniu na ostatnie wydane przez Sąd postanowienie również zażaleń na wszystkie 
kolejno je poprzedzające i ponawianie w ten sposób już uprzednio wniesionych środków 

 
3 
odwoławczych. Tak wniesione zażalenia muszą podlegać odrzuceniu na podstawie art. 
3941 § 3 w związku z art. 39821, 373 i 370 k.p.c.