IV CZ 119/11

Sygn. akt IV CZ 119/11 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 19 stycznia 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący) 
SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca) 
SSN Grzegorz Misiurek 
 
w sprawie z powództwa A. N. – B. 
przeciwko M. K. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 19 stycznia 2012 r., 
zażalenia powódki  
na postanowienie o kosztach procesu zawarte w wyroku  
Sądu Okręgowego w G. 
z dnia 29 kwietnia 2011 r.,  
 
 
1) 
uchyla zaskarżone postanowienie i zasądza od powódki 
na rzecz pozwanego kwotę 101 zł 64 gr. (sto jeden 
złotych 
64/100) 
tytułem 
kosztów 
postępowania 
apelacyjnego; 
2) 
zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 120 zł 
(sto dwadzieścia złotych) tytułem kosztów postępowania 
zażaleniowego. 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Sąd Okręgowy w G. postanowieniem zawartym w punkcie 3 sentencji 
wyroku z dnia 29 kwietnia 2011 r. zasądził od powódki kwotę 1433,64 zł tytułem 
zwrotu kosztów postępowania za instancję odwoławczą na podstawie art. 100 
zd. 1 k.p.c. Uznał, że wraz z odsetkami powódka domagała się zapłaty kwoty 
100.474 zł, a biorąc pod uwagę wynik postępowania żądanie powódki zostało 
uwzględnione w 74%. W kosztach postępowania odwoławczego Sąd ten uwzględnił 
opłatę od apelacji w kwocie 3714 zł oraz koszty zastępstwa procesowego obu stron 
w wysokości po 1800 zł. 
W zażaleniu na to postanowienie powódka zarzuciła naruszenie art. 98 § 1 
i art. 100 k.p.c. przez uznanie, że wygrała proces jedynie w 74%, twierdząc, że jej 
żądanie, co do zasady, zostało uwzględnione w całości. Z ostrożności procesowej 
żaląca zarzuciła naruszenie art. 100 k.p.c. przez nieprawidłowe rozliczenie kosztów 
za instancję odwoławczą nawet przy przyjęciu, że wygrała proces w 74%. 
Wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od pozwanego na jej 
rzecz kwoty 1800 zł tytułem kosztów postępowania odwoławczego, a także kosztów 
postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. 
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wywodzi, że odsetki nie są wliczane do 
wartości przedmiotu sporu, a zatem wysokość dochodzonych odsetek nie powinna 
decydować o stosunku, w jakim  strona wygrała proces. W konsekwencji żaląca 
twierdzi, że w niniejszej sprawie nie powinna znaleźć zastosowania zasada 
stosunkowego rozdziału kosztów (art. 100 k.p.c.) ponieważ żądana kwota 
74.273,70 zł została zasądzona w całości, a powódka uległa jedynie w zakresie 
określenia początkowej daty, od której należy liczyć odsetki od dochodzonej kwoty. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione 
w nim zarzuty okazały się zasadne.  

 
3 
Za chybiony należy uznać podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia art. 98 
§ 1 i art. 100 k.p.c., upatrywany przez żalącą w błędnym, w jej ocenie, 
przyjęciu przez Sąd Okręgowy, że powódka wygrała proces jedynie w 74%. 
Skarżąca bezzasadnie bowiem wywodzi, że skoro wartość odsetek stosownie do 
brzmienia art. 20 k.p.c. nie jest wliczana do wartości przedmiotu sporu, to oddalenie 
żądania zasądzenia odsetek w toczącym się postępowaniu nie może stanowić 
podstawy do stosunkowego rozdzielenia pomiędzy stronami sporu kosztów 
postępowania w oparciu o przepis art. 100 k.p.c.  
Zgodnie z art. 100 k.p.c., w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań 
koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak 
włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej 
przeciwnik uległ tylko w nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie 
należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądy. W świetle 
przywołanego przepisu - jak podkreśla się w orzecznictwie - o tym, w jakim stopniu 
strona wygrała lub przegrała sprawę decyduje rezultat przeprowadzonego 
porównania roszczeń dochodzonych z roszczeniami ostatecznie uwzględnionymi, 
przy czym porównania tego dokonuje się mając na względzie ostateczny wynik 
procesu, nie zaś rozstrzygnięcia w poszczególnych instancjach (por. m.in. 
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2010 roku, sygn. akt V CZ 52/10, 
niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2010 roku, sygn. akt 
III CZ 65/09, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2011 roku, 
sygn. akt II CZ 114/11, niepubl.). Dla zastosowania przywołanego przepisu 
indyferentne znaczenie mają natomiast wynikające z art. 19-25 k.p.c. zasady 
oznaczania wartości przedmiotu sporu. Zwrócić bowiem należy uwagę na to, 
że wynikający z art. 126 § 2 k.p.c. wymóg formalny wskazania w pierwszym piśmie 
procesowym wartości przedmiotu sporu w sprawach o roszczenia majątkowe służy 
jedynie ustalaniu właściwości rzeczowej sądu (art. 17 pkt 4 k.p.c.) oraz wysokości 
należnych opłat sądowych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 
24 października 1969 roku, sygn. akt I CZ 104/69, publ. Biul. SN 1970, nr 7, 
poz. 139). Wobec powyższego, wbrew stanowisku żalącej, nie ma podstaw 
do utożsamiania „wartości przedmiotu sporu” z użytym w art. 100 k.p.c. pojęciem 
„uwzględnienia żądań”, które nie ograniczają się wyłącznie do roszczenia głównego 

 
4 
określonego wartością przedmiotu sporu, ale obejmuje także ocenę żądania 
zasądzenia odsetek.  
Trafnie natomiast, w ramach zarzutu ewentualnego, żaląca wskazała, 
że Sąd Okręgowy w G. naruszył art. 100 k.p.c. dokonując błędnego rozliczenia 
kosztów postępowania za instancję odwoławczą.  
Wobec ustalenia przez Sąd drugiej instancji, iż skarżąca uległa w swoim 
żądaniu w 26% to prawidłowo rozliczone koszty postępowania odwoławczego, 
wynoszące łącznie 7.314 zł (3.714 zł – opłata od apelacji pozwanego, 1.800 zł – 
koszty zastępstwa procesowego powoda, 1.800 zł – koszty zastępstwa 
procesowego pozwanego) powinny być stosownie rozdzielone według następującej 
proporcji: 74% udział pozwanego w kosztach postępowania odwoławczego, co daje 
kwotę 5.142,36 zł i 26% udział powódki w koszach, co daje kwotę 1.901,64 zł. 
Oznacza to, że Sąd Okręgowy orzekając o kosztach postępowania apelacyjnego, 
przy zachowaniu przyjętej prawidłowo proporcji rozdziału kosztów, powinien 
zasądzić od powódki na rzecz pozwanego kwotę 101,64 zł, a nie jak to uczynił 
w przedmiotowej sprawie kwotę 1.433,64 zł.  
Z tych też względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39816 w zw. z art. 
3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. W przedmiocie kosztów 
postępowania zażaleniowego (pkt II sentencji) orzeczono na podstawie art. 98 § 1 
k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. 
 
 
 
 
 
 
jw