IV CZ 110/11

Sygn. akt IV CZ 110/11 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 12 stycznia 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący) 
SSN Wojciech Katner (sprawozdawca) 
SSN Krzysztof Pietrzykowski 
 
 
w sprawie z powództwa D. S. 
przeciwko Szpitalowi Neuropsychiatrycznemu Samodzielnemu Publicznemu 
Zakładowi Opieki Zdrowotnej w L. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 12 stycznia 2012 r., 
zażalenia strony pozwanej  
na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 7 lipca 2011 r.,  
 
 
uchyla zaskarżone postanowienie. 
 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
Postanowieniem z dnia 7 lipca 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację 
pozwanego Szpitala Neuropsychiatrycznego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 
13 kwietnia 2011 r. w sprawie z powództwa D. S. o zapłatę. Przyczyną odrzucenia 
apelacji było sporządzenie jej i podpisanie przez adwokata J. S., która działała 
z substytucji radcy prawnego P. S. i nie miała upoważnienia do tej czynności. Jak 
wynika z uzasadnienia postanowienia Sądu, mimo wezwania do usunięcia braku, 
wysłanego wraz z wezwaniem na rozprawę w dniu 7 lipca 2011 r., nie został on 
usunięty, a aplikantka radcowska, która stawiła się na rozprawę przed Sądem 
Apelacyjnym nie złożyła prawidłowej substytucji dla adwokat J. S. 
W zażaleniu pozwany zarzucił naruszenie zaskarżonym postanowieniem 
przepisów postępowania cywilnego, tj. art. 373 k.p.c. poprzez błędne jego 
zastosowanie i odrzucenie apelacji w sytuacji, gdy strona nie została wezwana, 
zgodnie z art. 130 k.p.c., do usunięcia braku apelacji poprzez złożenie substytucji 
dla adw. J. S., gdyż zawiadomieniu o terminie rozprawy nie towarzyszyło wezwanie 
do usunięcia braku. Ponadto, substytucja znajdująca się w aktach sprawy była 
prawidłowa i obejmowała umocowanie adw. J. S. do działania we wszystkich 
instancjach 
sądowych. 
W 
zażaleniu 
zarzucono 
również 
nieważność 
dotychczasowego postępowania sądowego, jeśli substytucja była wadliwa. 
Pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie 
kosztów postępowania zażaleniowego, wnosząc jednocześnie na podstawie art. 
394 § 3 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. o przeprowadzenie dowodu z dołączonych 
do zażalenia dokumentów, tj. odpisu z książki korespondencyjnej, zawiadomienia o 
terminie rozprawy oraz koperty na okoliczność braku doręczenia radcy prawnemu 
P. S. wezwania do złożenia substytucji. 
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie jest zasadne. Zgodnie z art. 130 § 1 k.p.c. Sąd Apelacyjny 
powinien był wezwać pełnomocnika pozwanego, radcę prawnego P. S. do 
uzupełnienia - w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia apelacji - braku 

 
3 
formalnego 
apelacji, 
poprzez 
złożenie 
pełnomocnictwa 
substytucyjnego 
dla adwokat J. S., która wniosła w imieniu pozwanego apelację.  
W aktach sprawy brak jest dowodu na okoliczność, że pełnomocnikowi 
pozwanego radcy prawnemu P. S. doręczono wraz z zawiadomieniem o terminie 
rozprawy apelacyjnej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego. Trafnie w 
zażaleniu twierdzi skarżący, że zwrotne potwierdzenie doręczenia przesyłki 
sądowej stanowi dowód jej doręczenia we wskazanym terminie. Jednak z 
potwierdzenia tego nie wynika, co stanowiło zawartość przesyłki, a o dołączonym 
piśmie nie ma wzmianki w dzienniku korespondencji Kancelarii, do której przesyłka 
była adresowana (k. 567), jedynie na potwierdzeniu odbioru jest ręczny dopisek, 
wskazujący numer sali rozpraw oraz, że jest w niej pismo (k. 553).  
Ma też rację skarżący, że regułą jest najpierw wezwanie strony przez Sąd do 
uzupełnienia braków formalnych, a dopiero po spełnieniu tego wymagania 
wyznaczanie rozprawy, która to czynność i organizowanie rozprawy jest zbędne, 
jeśli brak nie zostanie uzupełniony i apelacja podlegałaby odrzuceniu. 
W okolicznościach sprawy i ze względu na status pozwanego (szpital), który 
przygotował i wniósł apelację przez pełnomocnika substytucyjnego, uzupełnienie 
braku formalnego apelacji w postaci właściwego pełnomocnictwa nie stanowiło 
żadnej uciążliwości.  
Przy braku innych dowodów na fakt prawidłowego doręczenia wezwania do 
uzupełnienia braku formalnego, reguły doświadczenia życiowego wskazują na 
zasadność zażalenia. 
Z tych względów na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39815 § 1 k.p.c. 
należało zażalenie uwzględnić.