IV CZ 105/12

Sygn. akt IV CZ 105/12 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 25 października 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący) 
SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca) 
SSA Władysław Pawlak 
 
w sprawie z powództwa F. T. POLSKA Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością 
Spółki Komandytowej  
przeciwko P. Spółce Akcyjnej  
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 25 października 2012 r., 
zażalenia strony pozwanej  
na postanowienie zawarte w punkcie drugim orzeczenia  
Sądu Okręgowego w O. 
z dnia 22 lutego 2012 r.,  
 
 
1. 
zmienia 
zaskarżone 
postanowienie 
w 
ten 
sposób, 
że  zasądzoną od strony pozwanej na rzecz strony 
powodowej kwotę 600 (sześćset) zł obniża do kwoty 150 
(sto pięćdziesiąt) zł; 
2. 
zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej 
kwotę 
120 
(sto 
dwadzieścia) 
zł 
tytułem 
kosztów 
postępowania  zażaleniowego. 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
Sąd Rejonowy w O. postanowieniem z dnia 14 grudnia 2011 r. umorzył 
postępowanie w sprawie w związku z zapłatą dochodzonej w nim należności i 
zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 2.493 zł tytułem zwrotu kosztów 
postępowania. 
Sąd Okręgowy w O. postanowieniem z dnia 22 lutego 2012 r. oddalił 
zażalenie pozwanej na postanowienie Sądu Rejonowego orzekające o kosztach 
postępowania i zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 600 zł tytułem zwrotu 
kosztów postępowania zażaleniowego. 
W zażaleniu na zawarte w powyższym postanowieniu rozstrzygnięcie 
o kosztach postępowania zażaleniowego pozwana wniosła o jego uchylenie 
i  przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu do ponownego 
rozpoznania, podnosząc zarzuty naruszenia art. 98 § 3 k.p.c. w związku z art. 98 
§ 4 i art. 109 § 2 zdanie drugie k.p.c., art. 16 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 maja 
1982 r. Prawo o adwokaturze (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188 
ze  zm.), § 2 ust. 1 i 2 oraz § 13 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra 
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności 
adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy 
prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). 
W odpowiedzi na zażalenie powódka wniosła o jego oddalenie. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. 
Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 
28  września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia 
przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, 
opłaty stanowiące podstawę zasądzenia przez sądy kosztów zastępstwa prawnego 
nie  mogą być wyższe niż stawki minimalne, o których mowa w rozdziałach 3-5, 
niezależnie od wysokości tych opłat ustalonych w umowie między adwokatem 
a klientem. Sąd może przyznać opłaty wyższe od wskazanych w ust. 1 – 

 
3 
w wysokości nieprzekraczającej sześciokrotnej stawki minimalnej - jeżeli uzasadnia 
to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy adwokata (§ 2 
ust. 2). 
W postępowaniu 
zażaleniowym 
przed 
sądem okręgowym 
stawka 
minimalna opłaty należnej adwokatowi, który reprezentował stronę również 
w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, wynosi 25% stawki minimalnej 
za prowadzenie sprawy w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. 
Trafnie zarzuciła skarżąca, że Sąd Okręgowy, ustalając wysokość 
należnych powódce kosztów postępowania zażaleniowego, naruszył wymienione 
przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. 
W postępowaniu tym wartość przedmiotu zaskarżenia mieściła się w przedziale 
powyżej 1.500 zł do 5.000 zł. Stawka minimalnej opłaty należnej adwokatowi 
powódki wynosiła zatem: za pierwszą instancję - 600 zł, a za prowadzenie sprawy 
w postępowaniu zażaleniowym - 150 zł. Skoro Sąd Okręgowy nie dostrzegł - 
słusznie - podstaw do podwyższenia tej opłaty w oparciu § 2 ust. 2 rozporządzenia, 
a nawet potrzeby rozważenia przesłanek przewidzianych w tym przepisie, 
to oczywistym jest, że należne powódce koszty postępowania zażaleniowego, 
obejmujące jedynie koszty zastępstwa adwokackiego, powinien ustalić na 
kwotę  150 zł. 
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 386 § 1 w związku z art. 
39821 i 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji. 
 
 
 
 
 
 
 
jw