IV CZ 100/11

Sygn. akt IV CZ 100/11 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 8 grudnia 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Dariusz Dończyk 
SSN Kazimierz Zawada 
 
 
w sprawie z powództwa J. F. 
przeciwko B. K. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 8 grudnia 2011 r., 
zażalenia pozwanej  
na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 14 czerwca 2011 r.,  
 
 
 
I. 
odrzuca 
zażalenie 
na 
postanowienie 
oddalające 
wniosek  o przywrócenie terminu (pkt I); 
II. 
oddala zażalenie w pozostałej części. 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2011 r. Sąd Apelacyjny oddalił wniosek 
pozwanej B. K. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o doręczenie wyroku 
tego Sądu z dnia 21 kwietnia 2011 r. z uzasadnieniem oraz odrzucił wniosek o 
doręczenie tego wyroku z uzasadnieniem. 
Sąd 
ustalił, 
że 
pozwana 
złożyła 
wniosek 
o 
doręczenie 
wyroku 
z uzasadnieniem oraz wniosek o przywrócenie terminu w dniu 31 maja 2011 r., 
twierdząc, iż dopiero w tym dniu powzięła, z korespondencji skierowanej do niej 
przez pełnomocnika powoda, wiadomość o wydaniu wyroku oraz podnosząc, 
że przebywała od lipca 2010 r. za granicą i nie wiedziała o postępowaniu przed 
Sądem Apelacyjnym. 
W ocenie Sądu, twierdzenia pozwanej, iż po wydaniu wyroku przez Sąd 
pierwszej instancji  była przekonana, że sprawa została zakończona oraz że nie 
otrzymywała zawiadomień z Sądu Apelacyjnego, które według jej przypuszczeń 
były przez przypadek wyrzucane wraz z materiałami reklamowymi, nie przekonują 
o niezawinionym uchybieniu terminowi. Sąd podkreślił, że zawiadomienie 
o rozprawie apelacyjnej było dwukrotnie prawidłowo awizowane oraz że pozwana 
wyjeżdżając za granicę przed uprawomocnieniem się wyroku pierwszej instancji, 
powinna była przedsięwziąć czynności umożliwiające uzyskiwanie wiadomości 
o czynnościach podejmowanych w sprawie. Przy uwzględnieniu miernika należytej 
staranności, jakiej można oczekiwać od człowieka dbającego  o własne sprawy, 
pozwanej można przypisać co najmniej niedbalstwo, co wyłącza możliwość 
przywrócenia terminu na podstawie art. 168 § 1 k.p.c. 
Pozwana zaskarżyła postanowienie z dnia 14 czerwca 2011 r. w całości 
i wniosła o uchylenie postanowienia o odrzuceniu wniosku o doręczenie 
wyroku  z uzasadnieniem oraz o zmianę postanowienia w części dotyczącej 
oddalenia  wniosku o przywrócenie terminu, polegającą na przywróceniu terminu do 
złożenia wniosku. 

 
3 
W uzasadnieniu pozwana wniosła o rozpoznanie zażalenia w przedmiocie 
odmowy przywrócenia terminu, powołując te same okoliczności, które wskazała we 
wniosku o przywrócenie terminu. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Na niekończące postępowania w sprawie postanowienie oddalające wniosek 
o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, zażalenie do Sądu 
Najwyższego nie przysługuje (art. 3941 § 1 i 2 k.p.c.), co uzasadniało odrzucenie 
zażalenia w tej części, na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39821, 370 i 397 § 2 
zd. 1 k.p.c. 
Niezaskarżalne 
postanowienie 
podlegało, 
na 
wniosek 
skarżącej, 
rozpoznaniu przy rozpoznawaniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu wniosku 
o doręczenie wyroku z uzasadnieniem. 
 Skarżąca oparła zarzuty skierowane przeciwko postanowieniu na tych 
samych argumentach, które powołała we wniosku o przywrócenie terminu i które 
były przedmiotem oceny Sądu Apelacyjnego. Ocena ta, dokonana na podstawie 
okoliczności sprawy, pod kątem obiektywnego miernika staranności wymaganej od 
strony w sprawie cywilnej, jest prawidłowa i odpowiada utrwalonym w orzecznictwie 
kryteriom stosowanym przy badaniu przesłanki określonej w art. 168 § 1 k.p.c. 
W zażaleniu jest mowa o domniemanych przyczynach nieodebrania 
korespondencji, ujętych w formie przypuszczeń, że „awizo zostało niezauważone”, 
albo „być może zostało niewłaściwie pozostawione przez listonosza” lub że „trudno 
wykluczyć, czy nie mamy do czynienia z pomyłką pracownika poczty”, czy też 
że awiza zaginęły i nawet „trudno określić, czy rzeczywiście zostały one wyrzucone 
z materiałami reklamowymi, czy też zostały w inny sposób zagubione”. 
Tyleż niekonkretne, co dowolne sugestie nie mogą stanowić wartościowej podstawy 
wniosku o przywrócenie terminu. 
Skarżąca w związku z wyjazdem za granicę nie przedsięwzięła jakiekolwiek 
aktów staranności, mających zapewnić jej bieżące rozeznanie o toku sprawy - nie 
powiadomiła Sądu o czasowej zmianie miejsca pobytu i nie wskazała innego 
niż dotychczas sposobu doręczeń, nie ustanowiła pełnomocnika procesowego ani 
pełnomocnika do doręczeń. Niezależnie od tego, brak podstaw do uznania, 

 
4 
by przebywanie w Wielkiej Brytanii uniemożliwiało pozwanej uzyskanie wiadomości 
o stanie sprawy, gdyby wykazała wymagane  od strony zainteresowanie. 
W konkluzji należy stwierdzić, że w zażaleniu brak rzeczowych argumentów 
mogących prowadzić do skutecznego zakwestionowania stanowiska Sądu 
Apelacyjnego, iż skarżąca nie wykazała, by do uchybienia terminowi doszło bez jej 
winy. Oznacza to, że odrzucenie wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem, 
jako wniesionego po terminie, było prawidłowe i uzasadnia oddalenie zażalenia 
w tej części, stosownie do art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.