IV CSK 78/19

Sygn. akt IV CSK 78/19
POSTANOWIENIE
Dnia 11 lipca 2019 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Mirosława Wysocka
w sprawie z powództwa W. M.
‎
przeciwko C.  Spółce Jawnej w W.
i A. G.
‎
z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej – D. Spółki Jawnej w B.
‎
o zapłatę,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 11 lipca 2019 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej powódki
od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎
z dnia 25 lipca 2018 r., sygn. akt I ACa (…),
I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
II. zasądza od powódki na rzecz pozwanych kwotę 2700 (dwa  tysiące siedemset) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w B.  wyrokiem z dnia 30 stycznia 2018 r. zasądził na rzecz W. M.  od pozwanych C.  sp.j. w W. i A. G.  kwotę 79 305 zł z odsetkami od dnia 30 stycznia 2018 r. (pkt I), oddalił powództwo w pozostałym zakresie (pkt II) oraz orzekł o kosztach i opłatach sądowych (pkt III – XII). Powódka zaskarżyła ten wyrok w części oddalającej powództwo oraz orzekającej o kosztach w określonym zakresie, wartość przedmiotu zaskarżenia określając na kwotę 627 817 zł.
Wyrokiem z dnia 25 lipca 2018 r. Sąd Apelacyjny na skutek apelacji powódki zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji w punkcie II w ten sposób, że uwzględnił żądania powódki w dalszym zakresie (pkt I.1 a i b), oddalił powództwo w pozostałej części (pkt I.1.c) i orzekł o kosztach procesu za pierwszą instancję (punkt I. 2 i 3), oddalił apelację powódki w pozostałej części (punkt II) i orzekł o kosztach postępowania odwoławczego (pkt III i IV).
W skardze kasacyjnej powódka, oznaczając wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 145 192 zł, zaskarżyła wyrok „w części w jakiej Sąd Apelacyjny w (…)  (…) oddalił powództwo w zakresie” kwoty 145 192 zł oraz ustawowych odsetek od kwot i terminów bliżej opisanych „(„Wyrok I instancji”)”. Wniosła o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i orzeczenie co do istoty sprawy przez zmianę wyroku w pkt I.1.a w bliżej opisany sposób ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 398
4
§ 1 pkt 1 i 3 k.p.c., do konstrukcyjnych wymagań skargi kasacyjnej należy oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części oraz zawarcie w niej wniosku
‎
o uchylenie albo o uchylenie i zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego  uchylenia i zmiany. Określenie zakresu zaskarżenia powinno być bardzo precyzyjne, tak by nie wywoływać wątpliwości, bowiem wyznacza ono granice zaskarżenia i wraz z podstawami kształtuje zakres rozpoznania skargi przez Sąd  Najwyższy (art. 398
13
§ 1 k.p.c.). Skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia o wysokim stopniu sformalizowania, powinna być tak zredagowana, by nie wymagała zabiegów interpretacyjnych w celu ustalenia znaczenia użytych sformułowań.
Skarga kasacyjna powódki w rozważanym zakresie nie odpowiada oczekiwanym standardom; ujęcie zakresu zaskarżenia nie jest precyzyjne, zakresem tym objęto wyrok Sądu odwoławczego oddalający powództwo, nie  obejmując nim orzeczenia o oddaleniu apelacji, a wnioski dotyczą zmiany orzeczenia w punkcie niezaskarżonym wyraźnie, lecz jedynie pośrednio przez zakwestionowanie oddalenia powództwa w pozostałej (poza uwzględnioną) części. Uznając, mimo to, że skarga powódki spełnia minimum wymagań określonych
‎
w art. 398
4
§ 1 pkt 1 i 3 k.p.c., Sąd Najwyższy kierował się tym, że ostatecznie zakres zaskarżenia i wniosku dadzą się określić.
Powódka oparła skargę kasacyjną na podstawie naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 496 k.c. oraz art. 498 § 1 i 2 w zw. z art. 499 k.c. ewentualnie niewłaściwe zastosowanie art. 498 § 1 i 2 k.c. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania zostało ujęte w odrębnej części skargi, jednak w całości stanowi dokładne powtórzenie zawartego
‎
w dalszej części skargi uzasadnienia podstaw kasacyjnych, nawet bez jakiejkolwiek modyfikacji. Uzasadnienie to pozostaje w jawnej sprzeczności z ugruntowanymi i wszechstronnie wyjaśnionymi w orzecznictwie Sądu Najwyższego wymaganiami, jakim powinno odpowiadać prawidłowe uzasadnienie wniosku, które ma służyć wykazaniu przez skarżącego, że w sprawie zachodzi jedna z przyczyn przyjęcia skargi, wymienionych w art. 398
9
§ 1 k.p.c.
Zgodnie z tym stanowiskiem, uzasadnienie wniosku nie może sprowadzać się do przytoczenia podstaw kasacyjnych bądź powtórzenia, choćby w zmodyfikowanej formie, uzasadnienia podstaw, stanowiących odrębne wymaganie konstrukcyjne (art. 398
4
§ 1 pkt 2 k.p.c.). Powołując się na oczywistą zasadność skargi, czyli przyczynę wymienioną w art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c., skarżący powinien przedstawić stosowną argumentację prawną zmierzającą do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia prawa prowadzącego do wydania niewątpliwie wadliwego orzeczenia, a więc skupić się na wykazaniu tak rozumianej „oczywistości”. W skardze kasacyjnej powódki brak wymaganej argumentacji, której nie może zastąpić opatrywanie zarzutów określeniem „oczywistej obrazy”, także zresztą w sposób identyczny, jak to uczyniono w uzasadnieniu podstaw skargi.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, stosownie do art. 398
9
§ 2 k.p.c., z orzeczeniem o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 398
21
w zw. z art. 390 § 2 k.p.c.
aj