IV CSK 510/16
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, uznając brak przesłanek do jej merytorycznego rozpoznania.
Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego, domagając się rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy. Sąd Najwyższy, analizując przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej określone w art. 398^9 § 1 k.p.c., uznał, że nie zostały one spełnione. W szczególności, sąd stwierdził, że kwestia dopuszczalności stosowania skargi pauliańskiej przez urzędy skarbowe w celu ochrony wierzytelności podatkowych została już rozstrzygnięta w orzecznictwie Sądu Najwyższego, a skarżąca nie wykazała istnienia istotnego zagadnienia prawnego ani potrzeby wykładni przepisów budzących wątpliwości.
Sąd Najwyższy rozpatrywał skargę kasacyjną pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w sprawie o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną. Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego celem jest ochrona interesu publicznego poprzez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wadliwych. Zgodnie z art. 398^9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie, zachodzi nieważność postępowania lub skarga jest oczywiście uzasadniona. Skarżąca powołała się na wątpliwości dotyczące dopuszczalności stosowania skargi pauliańskiej przez urzędy skarbowe w celu ochrony wierzytelności podatkowych. Sąd Najwyższy stwierdził jednak, że ta kwestia została już rozstrzygnięta w jego orzecznictwie, a przepisy dotyczące skargi pauliańskiej (art. 528 k.c. i art. 530 k.c.) są dostatecznie omówione w piśmiennictwie i orzecznictwie. Sąd podkreślił, że ocena charakteru czynności prawnej i zamiaru dłużnika zależy od ustaleń faktycznych, które wiążą Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym. W związku z brakiem spełnienia przesłanek z art. 398^9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądził koszty postępowania kasacyjnego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, nie istnieją przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że kwestia dopuszczalności skargi pauliańskiej w ochronie wierzytelności podatkowych została już rozstrzygnięta w jego orzecznictwie, a przepisy w tym zakresie nie budzą już poważnych wątpliwości ani nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie. Skarżąca nie wykazała istnienia istotnego zagadnienia prawnego ani potrzeby kolejnej wypowiedzi Sądu Najwyższego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
Strona wygrywająca
Skarb Państwa
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Skarb Państwa - Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. | organ_państwowy | powód |
| L. M. O. | inne | pozwana |
| Skarb Państwa - Prokuratoria Generalna Rzeczypospolitej Polskiej | organ_państwowy | inna |
Przepisy (7)
Główne
k.p.c. art. 398^9 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
k.p.c. art. 398^9 § § 1 pkt 2
Kodeks postępowania cywilnego
Przyczyną kasacyjną jest potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.
k.p.c. art. 398^9 § § 1 pkt 1
Kodeks postępowania cywilnego
Oparcie wniosku na przyczynach kasacyjnych wskazanych w art. 398^9 § 1 punkt 1 k.p.c. wymaga sformułowania istotnego zagadnienia prawnego, wykazania, że nie było ono dotąd przedmiotem orzeczeń Sądu Najwyższego oraz przedstawienia własnego poglądu prawnego skarżącego na to zagadnienie.
Pomocnicze
k.c. art. 528
Kodeks cywilny
k.c. art. 530
Kodeks cywilny
k.p.c. art. 398^3 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 398^13 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak spełnienia przesłanek formalnych i merytorycznych do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zgodnie z art. 398^9 § 1 k.p.c. Kwestia stosowania skargi pauliańskiej w ochronie wierzytelności podatkowych została już rozstrzygnięta w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Brak istnienia istotnego zagadnienia prawnego lub potrzeby wykładni przepisów budzących wątpliwości.
Godne uwagi sformułowania
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Przyczyną kasacyjną w rozumieniu art. 398^9 § 1 pkt 2 k.p.c. jest potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, którą należy postrzegać jako wydawanie przez sądy sprzecznych orzeczeń w sprawach o takich samych lub bardzo podobnych stanach faktycznych, w których mają zastosowanie te same przepisy, intepretowane lub stosowane w sposób prowadzący do tychże różnic.
Skład orzekający
Agnieszka Piotrowska
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej z powodu braku spełnienia przesłanek z art. 398^9 § 1 k.p.c., w szczególności gdy kwestia prawna była już rozstrzygana przez Sąd Najwyższy."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznych przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej i nie rozstrzyga merytorycznie sprawy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Orzeczenie dotyczy kwestii proceduralnych związanych z przyjmowaniem skargi kasacyjnej, co jest istotne dla prawników procesowych, ale może być mniej interesujące dla szerszej publiczności.
“Kiedy Sąd Najwyższy odmawia rozpoznania skargi kasacyjnej? Kluczowe przesłanki z art. 398^9 k.p.c.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt IV CSK 510/16 POSTANOWIENIE Dnia 4 kwietnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. przeciwko L. M. O. o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 kwietnia 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt I ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 7200 (siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE W związku ze skargą kasacyjną pozwanej L. O. wniesioną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) należy zważyć, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, ponieważ tę funkcję realizują zwyczajne środki zaskarżenia i skarga o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów kwalifikujących do przedstawienia skargi Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania. Stosownie do 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przyczyną kasacyjną w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 2 k.p.c. jest potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, którą należy postrzegać jako wydawanie przez sądy sprzecznych orzeczeń w sprawach o takich samych lub bardzo podobnych stanach faktycznych, w których mają zastosowanie te same przepisy, intepretowane lub stosowane w sposób prowadzący do tychże różnic. Skarżący jest zobligowany do przedstawienia takich orzeczeń (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 roku, III CSK 104/08, nie publ. oraz z dnia 28 marca 2007 roku, II CSK 84/07, nie publ.). Oparcie wniosku na przyczynach kasacyjnych wskazanych w art. 398 9 § 1 punkt 1 k.p.c. wymaga z kolei sformułowania istotnego zagadnienia prawnego, wykazania, że nie było ono dotąd przedmiotem orzeczeń Sądu Najwyższego oraz przedstawienia własnego poglądu prawnego skarżącego na to zagadnienie. Skarżąca powołała się na istnienie wątpliwości dotyczących dopuszczalności stosowania przez urzędy skarbowe skargi pauliańskiej jako instrumentu ochrony wierzytelności podatkowych Skarbu Państwa wobec dłużników dokonujących z osobami trzecimi czynności prawnych krzywdzących wierzyciela. Tymczasem nie ma potrzeby wykładni prawa, jeśli początkowo określony przepis budził wprawdzie wątpliwości, ale następnie zostały one rozwiane, albowiem doszło do wypracowania uzgodnionego, jednolitego i konsekwentnie podtrzymywanego w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądu prawnego, co odnosi się także do przedstawionych przez skarżącą wątpliwości, przesądzonych już w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 203 r., III CZP 85/02, OSNC 2003, nr 10, poz. 129 oraz zamiast wielu wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2010 r., II CSK 227/10,OSNC-ZD 2011, nr A, poz. 23 i przywołane w nim orzecznictwo). Skarżąca nie wykazała także potrzeby kolejnej wypowiedzi Sądu Najwyższego w zakresie wykładni art. 528 k.c. oraz art. 530 k.c., albowiem normy te są przedmiotem licznych orzeczeń i zostały dostatecznie omówione w piśmiennictwie. Należy przy tym pamiętać, że subsumcja tych norm prawa materialnego, a więc ocena przez Sąd orzekający charakteru prawnego czynności fraudacyjnej (czy ma ona charakter odpłatny czy nieodpłatny) oraz nastawienia psychicznego dokonującego jej dłużnika zależy ściśle od poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów, które wiążą Sąd Najwyższy i nie mogą być kwestionowane w skardze kasacyjnej (por. art. 398 3 § 3 i art. 398 13 § 2 k.p.c.). W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji. jw
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI