IV CSK 374/16

Sąd Najwyższy rozpoznał skargę kasacyjną wnioskodawcy R. K. od postanowienia Sądu Okręgowego w G., które oddaliło apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w G. w przedmiocie podziału do korzystania nieruchomości. Sąd Najwyższy, działając na podstawie art. 398^9 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., ocenił dopuszczalność skargi kasacyjnej. Stwierdzono, że dopuszczalność skargi kasacyjnej jest ograniczona ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia lub rodzaj sprawy. W niniejszej sprawie decydujący był rodzaj sprawy, wyznaczony przez art. 519^1 k.p.c. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach dotyczących zarządu związanego ze współwłasnością lub użytkowaniem, co wynika z art. 519^1 § 4 lit. b k.p.c. Podział rzeczy wspólnej do korzystania (quoad usum) jest traktowany jako sprawa z zakresu zarządu rzeczą wspólną. Sąd Najwyższy podkreślił, że ochrona prawna uczestników takich postępowań może być wystarczająco realizowana w drodze postępowania dwuinstancyjnego. Wyjątek mógłby zachodzić w sprawie o dopuszczenie do współposiadania, gdyby rozstrzygnięcie opierało się na przepisach dotyczących ochrony własności, jednak w tym przypadku taki wyjątek nie miał zastosowania. W konsekwencji, Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 398^6 § 3 w zw. z art. 13 § 2 oraz art. 519^1 § 4 lit. b k.p.c. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego nastąpiło zgodnie z art. 520 § 1 k.p.c. w zw. z art. 398^21 i art. 391 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający