IV CSK 285/14

Sygn. akt IV CSK 285/14
POSTANOWIENIE
Dnia 7 listopada 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Mirosława Wysocka
w sprawie z powództwa R. P. K.
‎
przeciwko E. M.
‎
o zapłatę,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 7 listopada 2014 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej powoda
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎
z dnia 20 września 2013 r., sygn. akt I ACa […],
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Powód R. K. uzasadnił wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w
[…]
z dnia 20 września 2013 r. tym, że w sprawie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 398
9
§ 1 pkt 1, 3 i 4 k.p.c. – wystąpienie istotnych zagadnień prawnych, nieważność postępowania oraz oczywista zasadność skargi.
Rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy powołane przez skarżącego okoliczności, przy uwzględnieniu wymaganego uzasadnienia, stanowią przyczyny kasacyjne wymienione w art. 398
9
§ 1 k.p.c.
Sformułowany przez skarżącego „problem właściwego doboru i stosowania materialnoprawnych podstaw prawnych rozstrzygania o podziale i rozliczaniu majątku dorobkowego stworzonego przez związek partnerski”, ani „problem właściwej wykładni i właściwego stosowania przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu, jako instrumentu prawnego służącego rozliczeniu konkubentów”,  nie stanowią istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c. Po pierwsze, kwestie  te zostały ujęte w sposób zbyt ogólny, a po wtóre – nie wzbudzają one obecnie poważnych wątpliwości, uzasadniających potrzebę kolejnej wypowiedzi Sądu Najwyższego. W orzecznictwie tego Sądu wszechstronnie już wyjaśniono, że przy braku uniwersalnej podstawy dokonywania rozliczenia majątkowego po ustaniu nieformalnego związku, może  ono następować na różnych podstawach – umowy, w tym umowy spółki cywilnej,  współwłasności, rozliczenia nakładów i wydatków na cudzą rzecz, bezpodstawnego wzbogacenia. Wybór właściwej podstawy rozliczeń  musi być odpowiedni do indywidualnie ustalonego stanu faktycznego istniejącego w czasie trwania związku. Problem w  takich sprawach dotyczy w istocie stosowania prawa, czyli przyjęcia jako podstawy rozliczenia właściwego w danych okolicznościach przepisu prawa materialnego. Prawidłowość wyboru konkretnej podstawy rozliczeń pomiędzy stronami nie należy do kwestii wchodzących w zakres istotnego zagadnienia prawnego wymagającego rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy, którego rolą w  postępowaniu kasacyjnym nie jest odpowiadanie na wątpliwości stron i  weryfikowanie prawomocnych orzeczeń sądowych.
Nieważność postępowania stanowi samodzielną, i uwzględnianą z urzędu przez Sąd Najwyższy, przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jeżeli zostało nim dotknięte postępowanie przed sądem odwoławczym, którego orzeczenie zostało zaskarżone. Skarżący, twierdząc, że „zachodzi nieważność postępowania przed sądem I i II instancji” nie wskazał okoliczności mogących świadczyć o nieważności postępowania przed Sądem Apelacyjnym, gdyż za takie z  całą pewnością nie mogą być uznane zarzuty dotyczące nie dość, zdaniem skarżącego, wnikliwego rozpoznania apelacji i sporządzenia uzasadnienia. Zasadnicza część uzasadnienia wniosku w tej części dotyczy zarzutów (powtórzonych za zarzutami podniesionymi w ramach podstaw skargi) dotyczących uchybień w postępowaniu dowodowym przed Sądem pierwszej instancji, które nie tylko nie mogą przekonywać o nieważności postępowania przed Sądem odwoławczym, ale w ogóle, ze względu na swój charakter, nie należą do okoliczności powodujących nieważność postępowania. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się podstaw do stwierdzenia przyczyny przyjęcia skargi, o której mowa w  art. w art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c.
Uzasadnienie wniosku opartego na twierdzeniu o oczywistej zasadności skargi (art. 398
9
§ 1 pkt 3 k.p.c.) wymaga przedstawienia argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia określonych przepisów, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej oceny zaskarżonego orzeczenia i podstaw skargi i skupiającej się na wykazaniu tak rozumianej „oczywistości”. Skarga kasacyjna takiego uzasadnienia nie zawiera.
Nie stwierdziwszy przyczyn przyjęcia skargi do rozpoznania Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji, stosownie do art. 398
9
§ 2 k.p.c.
aw