IV CSK 270/16

Sygn. akt IV CSK 270/16
POSTANOWIENIE
Dnia 7 grudnia 2016 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Mirosław Bączyk
w sprawie z powództwa K. S.
‎
przeciwko "B." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością
spółce komandytowej w L.  i R. R.
‎
o zapłatę,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 7 grudnia 2016 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej powoda
od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎
z dnia 28 maja 2015 r., sygn. akt I ACa (…),
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powoda na rzecz pozwanych kwotę 3600       (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Powód - K. S.  wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 28 maja 2015 r., w  którym  oddalono  apelację  powoda  od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 25 lipca 2014 r. W wyroku tym oddalono powództwo skierowane przeciwko pozwanym o zapłatę części wynagrodzenia za roboty  budowlane (k. 472  i n., t. III akt sprawy).
W skardze kasacyjnej powód podnosił zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego. Motywując
wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący stwierdził, że skarga kasacyjna jest oczywista, bowiem Sąd Apelacyjny przyjął wadliwy rozkład ciężaru udowodnienia roszczeń określonych w fakturach, a przedstawionych przez pozwanego do potrącenia z wierzytelnością powoda. Ponadto powód, wbrew stanowisku Sądu Apelacyjnego, skutecznie odstąpił od umowy na podstawie art. 491 k.c., a tym samym brak było po stronie pozwanej możliwości naliczenia kar umownych (s. 3 i 4 skargi kasacyjnej).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Analizując treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, treść skargi kasacyjnej i zawartą w nim prawną motywację wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do  rozpoznania oraz odpowiedzi na skargę dwóch pozwanych, Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie występuje przesłanka przyjęcia skargi do rozpoznania przewidziana w art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c.
Skarżący dostrzega oczywistą zasadność skargi kasacyjnej  w nieprawidłowym przyjęciu przez Sąd rozkładu ciężaru udowodnienia roszczeń, które objęte zostały potrąceniem dokonywanym przez pozwanych (s. 4-5 skargi). Wbrew sugestii powoda, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku znalazła się  prawna motywacja tego, dlaczego Sąd Apelacyjny uznał, że pozwany „był  uprawniony do potrącenia z wynagrodzenia powoda swoich należności związanych z podnoszonymi kosztami obsługi budowy i zabezpieczenia należytego wykonania  umowy”. Nawiązał przy tym do treści wiążących strony umów i postawy powoda przy odbieraniu odpowiednich faktur wystawianych przez pozwanych (s. 26-27 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Należy przy tym podkreślić, że w tym zakresie powód w skardze kasacyjnej nie podnosi zarzutu naruszenia art. 65 k.c.
W świetle ustaleń faktycznych dokonanych przez Sądy meriti nie można w sposób kategoryczny podważać oceny tych Sądów, że nie istniały jednak podstawy do skutecznego odstąpienia powoda od umowy (art. 491 k.c.; s. 27 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
W tej sytuacji Sąd Najwyższy na podstawie art. 398
9
§ 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej powoda do rozpoznania.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do postanowień art. 98 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. i §§ 2, 10 ust. 4 rozporządzenia MS  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych  (Dz.U. z 2015 r., 1804).
jw