IV CSK 27/16

Sprawa dotyczyła roszczenia powódki K.L. o zapłatę i ustalenie od Towarzystwa Ubezpieczeń z tytułu wypadku komunikacyjnego, któremu uległa w 2004 roku. W wyniku wypadku powódka doznała urazów, a następnie rozwinęła się u niej nerwica histeryczna, która spowodowała zaburzenia mowy, koncentracji i pamięci, a także lunetowe ograniczenie pola widzenia i zaburzenia adaptacyjne. Sąd Okręgowy zasądził na rzecz powódki kwotę 106 857,68 zł zadośćuczynienia i odszkodowania, a także rentę wyrównawczą, uznając normalny związek przyczynowy między wypadkiem a szkodą. Sąd Apelacyjny zmienił ten wyrok, oddalając powództwo, ponieważ uznał, że przyczyną schorzeń powódki jest jej nieprawidłowa osobowość (nerwica histeryczna), a nie sam wypadek, co wykluczało normalny związek przyczynowy w rozumieniu art. 361 § 1 k.c. Sąd Najwyższy, rozpoznając skargę kasacyjną powódki, uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 361 § 1 k.c. przez Sąd Apelacyjny. Sąd Najwyższy podkreślił, że teoria adekwatnego związku przyczynowego wymaga obiektywnego, normalnego i typowego powiązania między zdarzeniem a szkodą. Wskazał, że wyzwolenie u powódki skłonności do nerwicy histerycznej, skutkujące niezdolnością do pracy, należy uznać za normalne następstwo wypadku, zwłaszcza gdy nie było innych zewnętrznych okoliczności. Sąd Najwyższy przywołał orzecznictwo wskazujące, że odpowiedzialny za szkodę odpowiada również za „uruchomienie” lub przyspieszenie rozwoju schorzeń samoistnych, które nie wystąpiłyby bez zdarzenia. W związku z tym Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej oddalenia powództwa i przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający