IV CSK 208/11

Sygn. akt IV CSK 208/11 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 30 września 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Mirosława Wysocka 
 
 
 
w sprawie z wniosku Uniwersytetu Przyrodniczo - Humanistycznego w S. 
przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Ministra Skarbu Państwa, T. Z., S. Z. i M. P. 
o odwołanie od decyzji Ministra Skarbu Państwa, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 30 września 2011 r., 
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy  
od postanowienia Sądu Apelacyjnego  
z dnia 21 października 2010 r.,  
 
I. 
odrzuca skargę kasacyjną do rozpoznania; 
II. 
zasądza od wnioskodawcy na rzecz Skarbu Państwa - 
Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 120 
(sto dwadzieścia) 
zł 
z 
tytułu 
zwrotu 
kosztów 
postępowania kasacyjnego. 
 
Uzasadnienie 
 

 
2 
Postanowieniem z dnia 21 października 2010 r. Sąd Apelacyjny oddalił 
apelację wnioskodawcy Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w S. od 
postanowienia z dnia 10 czerwca 2010 r., którym Sąd Okręgowy po ponownym 
rozpoznaniu sprawy nie uwzględnił odwołania wnioskodawcy wniesionego od 
decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia 24 lipca 2008 r. nieuwzględniającej 
sprzeciwu od decyzji tego Ministra z dnia 30 czerwca 2008 r. odmawiającej 
wyrażenia zgody na rozporządzenie przez uczelnię jednym z jej składników 
majątkowych, którego wartość rynkowa przekraczała 50.000 euro, wymaganej w 
art. 5a ust. 1 ustawy dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień 
przysługujących Skarbowi Państwa (Dz.U. Nr 106, poz. 493 ze zm.). 
Od postanowienia z dnia 21 października 2010 r. wnioskodawca wywiódł 
skargę kasacyjną. 
W odpowiedzi na skargę uczestnik postępowania Skarb Państwa wniósł o jej 
odrzucenie, a na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku o odmowę przyjęcia 
skargi do rozpoznania, w przypadku zaś nieuwzględnienia także tego wniosku 
o jej oddalenie, ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. 
   Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
W pierwszej kolejności konieczne było zbadanie czy skarga kasacyjna jest  
w sprawie dopuszczalna.  
Zgodnie z art. 5c ust. 6 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach 
wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (Dz.U. Nr 106, poz. 
493 ze zm.), do rozpoznania spraw wszczętych na skutek odwołania państwowej 
osoby prawnej od rozstrzygnięcia Ministra Skarbu Państwa o nieuwzględnieniu 
sprzeciwu tej osoby od decyzji tego Ministra odmawiającej wyrażenie zgody na 
dokonanie czynności prawnej, o której mowa w art. 5a ust. 1 tej ustawy, 
znajdują odpowiednie zastosowanie przepisy części pierwszej księgi drugiej tytułu 
II działu IVa Kodeksu postępowania cywilnego, czyli przepisy postępowania 
nieprocesowego dotyczące spraw z zakresu przepisów o przedsiębiorstwach 
państwowych 
i 
o 
samorządzie 
załogi 
przedsiębiorstwa 
państwowego. 
W postępowaniu 
nieprocesowym 
kwestię 
przysługiwania 
skargi 
kasacyjnej 
w sposób generalny normuje art. 5191 k.p.c. Przepis ten ogranicza jej 

 
3 
dopuszczalność do pewnej kategorii spraw. Stosownie do § 1 tego artykułu, skarga 
przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia co do istoty 
sprawy oraz od postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia 
postępowania kończących postępowanie w sprawie - w sprawach z zakresu prawa 
osobowego, rzeczowego i spadkowego, chyba że przepis szczególny stanowi 
inaczej. Ponadto skarga przysługuje w sprawach wymienionych w § 2 i 3. 
W pozostałych rodzajach spraw rozpoznawanych w postępowaniu nieprocesowym 
skarga kasacyjna uczestnikom nie przysługuje.  
Art. 5c ust. 6 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. w sposób jednoznaczny 
określa 
przynależność 
przewidzianych 
w 
nim 
spraw 
poprzez 
odesłanie 
do konkretnych przepisów Kodeksu postępowania cywilnego (art. 6911 - 6919 
k.p.c.). W ten sposób regulacja pozakodeksowa została bezpośrednio objęta 
Kodeksem. W tym kontekście, zważywszy, że ustawa z dnia 8 sierpnia 1996 r., 
jak również przepisy art. 6911 - 6919 k.p.c., nie zawierają samodzielnych 
unormowań dotyczących dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawach w nich 
określonych, jej oceny należało dokonać w oparciu o ogólne reguły przewidziane 
w art. 5191 k.p.c., uwzględniając systematykę Kodeksu (por. postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 6 lutego 2003 r., IV CZ 3/03, niepubl.). Wyraźne odesłanie do 
przepisów normujących postępowanie w sprawach z zakresu przepisów 
o przedsiębiorstwach państwowych i o samorządzie załogi przedsiębiorstwa 
państwowego działu IVa przesądza o tym, że obecnej sprawy nie można 
zakwalifikować do żadnej z kategorii spraw wymienionych w art. 5191 § 1 k.p.c., 
dla których przepisy szczegółowe zawarte są w pozostałych działach tytułu II, 
ma ona bowiem względem nich charakter autonomiczny. Oznacza to, że wobec 
braku w tych przepisach regulacji szczególnych przewidujących możliwość 
wniesienia skargi kasacyjnej w sprawach, których przepisy te dotyczą, skarga 
w nich jest niedopuszczalna (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 
9 czerwca 2009 r., II CSK 21/09, niepubl.).   
Z omówionych przyczyn skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 3986 
§ 3 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.  

 
4 
O kosztach postępowania ze skargi rozstrzygnięto stosownie do art. 520      
§ 3 k.p.c.