IV CSK 146/20
Podsumowanie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z powodu braku wykazania oczywistej zasadności naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji.
Sąd Najwyższy rozpatrywał skargę kasacyjną wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł., które oddaliło apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w Ł. utrzymującego w mocy wpis prawa użytkowania w księdze wieczystej. Wnioskodawca domagał się przyjęcia skargi do rozpoznania, wskazując na przesłankę oczywistej zasadności skargi. Sąd Najwyższy uznał, że skarżący nie wykazał w sposób wystarczający kwalifikowanego naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji, a jedynie polemizował z zaskarżonym orzeczeniem. W konsekwencji, skarga kasacyjna nie została przyjęta do rozpoznania.
Sąd Najwyższy rozpoznał skargę kasacyjną wniesioną przez N. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w W. od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 9 grudnia 2019 r., które oddaliło apelację wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 8 października 2019 r. Sąd Rejonowy utrzymał w mocy wpis referendarza sądowego dotyczący ograniczonego prawa rzeczowego – prawa użytkowania na czas nieoznaczony gruntu o powierzchni 12,20 m2, stanowiącego dojazd do stacji transformatorowej, na rzecz Z. sp. z o.o. (obecnie P. S.A.). Wnioskodawca w skardze kasacyjnej powołał się na przesłankę z art. 398^9 § 1 pkt 4 k.p.c., wskazując na oczywistą zasadność skargi. Sąd Najwyższy, analizując przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, podkreślił, że skarga ta jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a jej celem jest ochrona interesu publicznego, a nie ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy. Instytucja przedsądu ma na celu selekcję skarg pod kątem realizacji tego celu. Sąd Najwyższy stwierdził, że skarżący nie wykazał w sposób wystarczający, że doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji, a jego argumentacja sprowadzała się do polemiki z zaskarżonym orzeczeniem. Brak było wykazania oczywistej zasadności skargi, co jest konieczne do jej przyjęcia. W związku z tym, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398^9 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, skarga kasacyjna nie została przyjęta do rozpoznania.
Uzasadnienie
Skarżący nie wykazał w sposób wystarczający kwalifikowanego naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji. Argumentacja sprowadzała się do polemiki z zaskarżonym orzeczeniem, a nie do wykazania oczywistej zasadności skargi.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| N. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. | spółka | wnioskodawca |
| P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. | spółka | uczestnik |
| Z. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. | spółka | następca prawny uczestnika |
Przepisy (7)
Główne
k.p.c. art. 398^9 § § 1 pkt 4
Kodeks postępowania cywilnego
Przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga wykazania kwalifikowanego naruszenia prawa, widocznego od razu, bez potrzeby głębszej analizy.
k.p.c. art. 398^9 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa prawna do odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Pomocnicze
k.p.c. art. 520 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa prawna do orzekania o kosztach postępowania w sprawach nieprocesowych.
k.p.c. art. 108 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa prawna do orzekania o kosztach postępowania.
k.p.c. art. 391 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa prawna do stosowania przepisów o postępowaniu apelacyjnym do postępowania kasacyjnego.
k.p.c. art. 398^21
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa prawna do stosowania przepisów o postępowaniu apelacyjnym do postępowania kasacyjnego.
k.p.c. art. 13 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa prawna do stosowania przepisów o postępowaniu zwyczajnym do postępowań wszczętych na podstawie przepisów szczególnych.
Argumenty
Odrzucone argumenty
skarżący nie wykazał oczywistej zasadności skargi kasacyjnej argumentacja skarżącego sprowadza się do polemiki z zaskarżonym orzeczeniem
Godne uwagi sformułowania
skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 398^9 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 398^9 § 1 pkt 4 k.p.c., gdy w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy.
Skład orzekający
Jacek Grela
przewodniczący-sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "interpretacja przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności przesłanki oczywistej zasadności."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego przypadku braku wykazania oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie wyjaśnia istotne zasady dotyczące instytucji przedsądu w postępowaniu kasacyjnym, co jest kluczowe dla praktyków prawa cywilnego.
“Kiedy Sąd Najwyższy odrzuci Twoją skargę kasacyjną? Kluczowe zasady przedsądu.”
Sektor
nieruchomości
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
SN Sygn. akt IV CSK 146/20 POSTANOWIENIE Dnia 10 września 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Grela w sprawie z wniosku N. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. przy uczestnictwie P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. (poprzednio Z. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B.) o wpis prawa użytkowania w księdze wieczystej […], na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 września 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 9 grudnia 2019 r., sygn. akt [...], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestnika kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Postanowieniem z 8 października 2019 r. Sąd Rejonowy w Ł. utrzymał w mocy zaskarżony wpis referendarza sądowego w księdze wieczystej […] ograniczonego prawa rzeczowego - prawa użytkowania, na czas nieoznaczony gruntu oznaczonego jako działka o nr […] (w wyniku podziału której powstała m.in. działka nr […]), położonego w Ł. przy ul. P., które ograniczać się będzie do gruntu o powierzchni 12,20 m 2 celem: eksploatacji posadowionej na nim kontenerowej stacji transformatorowej 15/0,4 KV o nr inwentarzowym […] oraz pasa gruntu, stanowiącego dojazd i dojście do tej stacji na rzecz Z. sp. z o.o. z siedzibą w B. i jego następcy prawnego zgodnie z treścią paragrafu 7 ustępu 2 umowy aportowego zbycia przedsiębiorstwa z 30 czerwca 2007 r., Rep A. nr […], po przepisaniu z KW nr […], jak również wszelkie łączące się z tym wpisy, objęte zawiadomieniem z 22 sierpnia 2019 r. Postanowieniem z 9 grudnia 2019 r. Sąd Okręgowy w Ł. oddalił apelację wnioskodawcy „N.” Sp. z o.o. w W. W skardze kasacyjnej wnioskodawca jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazał na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. W ocenie skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki skargi kasacyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18, niepubl.). Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 398 9 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 398 9 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione. Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c., gdy w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy. Konieczne było zatem wykazanie, że Sąd drugiej instancji w sposób oczywisty naruszył przepis jasny i jednoznaczny, którego wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100, z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07, niepubl.). Z lakonicznego uzasadnienia wniosku nie wynika jakie przepisy Sąd drugiej instancji naruszył w sposób oczywisty. Wywody zawarte w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, sprowadzają się do polemiki z zaskarżonym orzeczeniem, nie zaś wykazania, że przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia popełniono uchybienia w zakresie stosowania prawa, które miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom. Wymaganej w ramach badania przesłanki z art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. argumentacji nie stanowi samo postawienie zarzutu oczywistego naruszenia, a sformułowanie takiego zarzutu nie prowadzi jeszcze do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W skardze kasacyjnej nie powołano argumentów, które mogłyby świadczyć, że w sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa oraz że w wyniku takiego naruszenia prawa wydano postanowienie oczywiście wadliwe. Oczywista zasadność skargi musi być wykazana. Sama argumentacja towarzysząca podstawom skargi nie jest wystarczająca (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2007 r., III CSK 338/07). Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności, które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 398 21 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. jw
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę